การศึกษารูปแบบการให้บริการเชิงบูรณาการของระบบขนส่งสาธารณะ ระบบขนส่งกึ่งสาธาณะ และระบบขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานคร

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษารูปแบบการให้บริการ ประสิทธิภาพและความสามารถของระบบขนส่ง สาธารณะ ระบบขนส่งกึ่งสาธารณะและระบบขนสง่ มวลชนในกรุงเทพมหานคร (2) วิเคราะห์ระบบอุปสงค์หรือ ความต้องการในการเดินทางของประชาชนในกรุงเทพมหานคร (3) ศึกษาลักษณะสภาพแวดล้อมทางกายภาพ ของเมืองที่มีผลต่อการเกิดและการตัดสินใจเลือกใช้บริการระบบขนส่งสาธารณะ ระบบขนส่งกึ่งสาธารณะและ ระบบขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานคร(4) เพื่อวิเคราะห์และบรูณาการระบบขนส่งสาธารณะระบบขนส่งกึ่งสาธารณะและระบบขนส่งมวลชนให้สอดคล้องกับกิจกรรมพฤติกรรมและวัฒนธรรมของคนกรุงเทพมหานคร (5) เพื่อเสนอแนะรูปแบบ นโยบาย และแนวทางการพัฒนาระบบขนส่งเชิงบรู ณาการสําหรับการขนส่งในเมือง กรุงเทพมหานคร โดยเฉพาะในบริบทของระบบเสริมหรือระบบที่เอื้อประโยชน์ซึ่งกันและกัน การวิเคราะห์ออกเป็น 5 ส่วนดังนี้ คือ (1) การวิเคราะห์ข้อมลูส่วนบุคคลของผ้ตูอบแบบสอบถาม (2) การวิเคราะห์ข้อมูล พฤติกรรมในการเดินทางในปัจจุบัน (3) การวิเคราะห์การตัดสินใจเลือกใช้พาหนะในการเชื่อมต่อ ในสถานการณ์สมมติ/สถานการณ์จําลอง Stated Preference Techniques (4) การวิเคราะห์ระดับ ความพึงพอใจและการปรับปรุงระบบขนส่ง ในอนาคต จากผู้อยู่อาศัยในกรุงเทพมหานครจํานวน 3,600 ตัวอย่าง และ (5) การเปรียบเทียบระดับความเหมาะสมระดับ บทบาทและระดับ ปัญหาจากผ้เูชี่ยวชาญด้านผังเมืองและวิศวกรรมจราจรและขนส่ง จํานวน 50 ตัวอย่าง ผลการวิจัย พบว่า ควรมีการปรับปรุงระบบคมนาคมขนส่งและจราจรในบริเวณย่านที่พักอาศัยโดยเฉพาะ โครงข่ายถนนและการเชื่อมต่อทางจักรยานและทางเท้าซ่ึงจะทําให้การพัฒนาระบบเชื่อมต่อมีประสิทธิภาพสูงสุด นอกจากนั้น ควรมีการปรับปรุงเรื่องความปลอดภยั ตําแหน่งและจุดจอด และระบบที่จอดรถของรถขนส่งสาธารณะและรถขนส่งกึ่งสาธารณะให้มีความสะดวกในการใช้งานมากขึ้น ซึ่งประชาชนมีโอกาสในการใช้ระบบ เชื่อมต่อ ถึง ร้อยละ 62.0 ใช้ประมาณ 5-8 ครั้ง ต่อสัปดาห์และจะใช้เพื่อทํางานเป็นหลัก การปรับปรุงระบบเชื่อมต่อในอนาคต หากมีการบริการจัดการระบบเชื่อมต่อที่ดีและมีประสิทธิภาพอาจจะทําให้ มีผู้ใช้บริการระบบขนส่งสาธารณะเพิ่มขึ้น เป็นจํานวนมาก และเป็นคุ้มค่าในระยะยาวของการลงทุน โครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ของภาครัฐโดยเฉพาะระบบขนส่ง มวลชน การวางแผนระบบขนส่ง เชิงบูรณาการควรพิจารณา เช่ือมโยงระบบเช่ือมต่อ 2 ช่วง คือ ช่วงท่ี 1 ระบบเชื่อมต่อจากบ้านไปยัง ถนนสายหลัก เช่น รถสองแถวและรถส่ีล้อเล็ก เป็นต้น และช่วงที่ 2 ระบบเชื่อมต่อจากถนนสายหลักไปยังสถานีรถไฟฟ้า เช่น รถตู้โดยสารปรับอากาศ และรถโดยสารประจําทาง เป็นต้น ในอนาคตควรมีการศึกษาแนวทางในการพัฒนาพืื้นที่รอบสถานีรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน เนื่องจากปัจจุบันยังขาดการบูรณาการในการจัดการระบบนี้ในแง่ระบบเชื่อมต่อ ที่จอดรถ การค้า การพักผ่อนหย่อยใจและการทำงาน ซึ่งแนวทางดังกล่าวจะทำให้การพัฒนาและการให้บริการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในประเทศไทยยั่งยืนมากขึ้น

คำสำคัญ