ศักยภาพการใช้ถั่วพร้าเป็นพืชปุ๋ยสดในสภาพพื้นที่ดินที่แตกต่างของประเทศไทย
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การศึกษาศักยภาพการใช้ถั่วพร้าเป็นพืชปุ๋ยสดในสภาพแวดล้อมของประเทศไทย ดำเนินการในปี พ.ศ. 2561 และ ปี พ.ศ. 2562 เพื่อประเมินศักยภาพของผลผลิตน้ำหนักมวลชีวภาพ และคุณภาพผลผลิตของถั่วพร้า เมื่อปลูกในสภาพแวดล้อมของเนื้อดินที่แตกต่าง 7 ชนิด คือ (1) ดินเหนียว (2) ดินร่วนปนทรายแป้ง (3) ดินร่วนปนทราย (4) ดินทราย (5) ดินเหนียวแตก (6) ดินเหนียวด่าง และ (7) ดินปนกรวด พบว่า สมบัติดิน คือ ค่าความเป็นกรดด่าง ปริมาณอินทรียวัตถุ ปริมาณฟอสฟอรัสที่เป็นประโยชน์ และปริมาณโพแทสเซียมที่แลกเปลี่ยนได้ แสดงความแตกต่างทางสถิติ โดยดินเหนียวด่าง แสดงค่าความเป็นกรดเป็นด่างสูงสุดด้วยค่า pH เท่ากับ 8.05 มีปริมาณอินทรียวัตถุในดินสูงสุด เท่ากับ 4.58 เปอร์เซ็นต์ ทั้งนี้ ปริมาณฟอสฟอรัสที่เป็นประโยชน์ และปริมาณโพแทสเซียมที่แลกเปลี่ยนได้มีค่าสูงสุดในเนื้อดินประเภทดินเหนียวด่าง และดินเหนียว ซึ่งมีค่าเท่ากับ 43.87 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม และ 238.73 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ตามลำดับ ศักยภาพการเจริญเติบโต และผลผลิตน้ำหนักมวลชีวภาพของถั่วพร้าเมื่อปลูกในสภาพแวดล้อมของเนื้อดินทั้ง 7 ประเภท พบว่า ถั่วพร้ามีการเจริญเติบโตทางลำต้นที่แสดงความแตกต่างกันทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ P < 0.05 ของลักษณะความสูงต้นที่อายุ 45 วัน จำนวนต้นถั่วพร้าต่อพื้นที่ น้ำหนักสดต้นถั่วพร้าต่อพื้นที่ น้ำหนักสดของส่วนเหนือดิน รวมทั้งคุณภาพของผลผลิตน้ำหนักมวลชีวภาพซึ่งประเมินด้วยปริมาณไนโตรเจน ปริมาณฟอสฟอรัส และปริมาณโพแทสเซียมที่ได้จากส่วนของรากถั่วพร้า ปริมาณอินทรีย์คาร์บอน และปริมาณฟอสฟอรัสที่ได้จากส่วนเหนือดินของถั่วพร้า ทั้งนี้ การเจริญเติบโตของถั่วพร้าในเนื้อดินประเภทดินร่วนปนทราย และดินเหนียวแตก แสดงแนวโน้มเจริญเติบโตได้ดีที่สุด มีความสูงต้นที่อายุ 60 วัน สูงสุด เท่ากับ 78.5 และ 76.5 เซนติเมตร ดินเหนียวแตกให้จำนวนต้นถั่วพร้าต่อพื้นที่สูงสุดเท่ากับ 24,747 ต้นต่อไร่ แต่ไม่แตกต่างกับถั่วพร้าเมื่อเจริญเติบโตในเนื้อดินประเภทดินร่วนปนทราย ซึ่งมีจำนวนต้นต่อพื้นที่ เท่ากับ 23,893 ต้นต่อไร่ ถั่วพร้าที่เจริญเติบโตในเนื้อดินประเภทดินเหนียวด่างมีปริมาณไนโตรเจน และปริมาณฟอสฟอรัสที่ได้จากส่วนของรากถั่วพร้าสูงสุด เท่ากับ 1.39 และ 0.176 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ เนื้อดินประเภทดินปนกรวดและดินทราย ถั่วพร้ามีการเจริญเติบโตน้อย พบปริมาณอินทรีย์คาร์บอน และปริมาณโพแทสเซียมที่ได้จากส่วนของรากในปริมาณน้อยสุด เท่ากับ 39.29 และ 0.66 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ สอดคล้องกับถั่วพร้าที่ปลูกในเนื้อดินทรายซึ่งมีปริมาณอินทรีย์คาร์บอน และปริมาณโพแทสเซียมที่พบในส่วนเหนือดินของถั่วพร้าในปริมาณที่น้อยสุด เท่ากับ 40.80 และ 1.27 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ