รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2551

การศึกษาตัวแปรหลักที่มีผลต่อพื้นผิวสำเร็จและการสึกหรอในการกลึงไม้ยางพาราสำหรับชิ้นส่วนเฟอร์นิเจอร์

พงษ์พันธ์ ราชภักดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ พ.ศ. 2551

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาถึงอิทธิพองตัวตัวหลักที่มีผลต่อต่อความขระพื้นผิว และการศึก หรอของใบมีดในการกลึงไม้ยางพาราของกระบวนการผลิตเฟอร์นิเจอร์ไม้ยางพารา โดยใช้ใช้แบบ เซรามิก ปัจจัยที่ได้ทำการศึกษาคือ ความเร็วตัด อัตราป้อน และความลึกในการตัด โดยทำการ ทดลอง กำหนดความเร็วตัดที่ 300 , 400 และ 500 เมตรต่อนาที อัตราป้อน 0.08 , 0.10 และ 0.12 มิลลิเมตรต่อรอบและกำหนดความลึกในการตัด 0.8 , 1.0 และ 1.2 มิลลิเมตร จากผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่ส่งผลต่อความขรุขระพื้นผิว คือ อัตราป้อนโดยมีแนวโน้มว่าค่าความขรุขระจะเพิ่มขึ้นเมื่อ อัตราป้อนสูงขึ้น ปัจจัยที่ส่งผลต่อการสึกหรอของใบมีดคือ ความลึกในการตัด โดยมีแนวโน้มว่าความ การสึกหรอของใบมีดจะลดน้อยลงเมื่อความลึกในการตัดน้อย สรุปได้ว่าการนำใบมีดเซรามิกมาใช้ ในการตัดไม้ยางพารานั้น จะส่งผลให้ความขรขระพื้นผิวไม้ยางพาราอยู่ในระดับที่ยอมรับได้ และการ สึกหรอของใบมีดมีค่าน้อย ผลจากการทำนายโดยใช้แบบจำลองโครงข่ายประสาทเทียมพบว่า สามารถทำนายค่าอยู่ในช่วงที่สามารถยอมรับได้ (<20%) ซึ่งโดยสรุปสภาวะการตัดเฉือนที่ เหมาะสมสำหรับงานวิจัยนี้คือ คือ ความเร็วตัด 500 เมตรต่อนาที และอัตราป้อน 0.0.08 มิลลิเมตรต่อ รอบและความลึกในการตัด 0.8 มิลลิเมตร ตามลำดับ

คำสำคัญ

การกลึงไม้ยางพาราการสึกหรอด้านข้างพื้นผิวสำเร็จ

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง