Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2560

การเสริมสร้างคุณค่าและการพัฒนาตนเองของพระสงฆ์ตามหลักอารยธรรมวิถีสี่ครูบาในจังหวัดลำพูน

ภราดร สุขพันธ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2560

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยเรื่อง การเสริมสร้างคุณค่าและการพัฒนาตนเองของพระสงฆ์ตามหลักอารย ธรรมวิถีสี่ครูบาในจังหวัดลาพูน มีวัตถุประสงค์ คือ ๑. เพื่อศึกษาแนวคิดและวิธีการพัฒนาพระสงฆ์ ตามหลักอารยธรรมวิถี ๔ ครูบา ๒. เพื่อพัฒนาศักยภาพของพระสงฆ์ตามหลักอารยธรรมวิถี ๔ ครูบา ในจังหวัดลาพูน ๓. เพื่อเสนอรูปแบบการเสริมคุณค่าและการพัฒนาตนของพระสงฆ์ตามหลักอารย ธรรมวิถี ๔ ครูบาในจังหวัดลาพูน เป็นการศึกษาโดยการใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Methodology) โดยใช้วิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์แบบเชิงลึก (In-dept Interview) ผลการวิจัยพบว่า แนวคิดและวิธีการพัฒนาพระสงฆ์ตามหลักอารยธรรมวิถี ๔ ครูบา แนวคิดและหลักคา สอนของสี่ครูบานั้นส่วนใหญ่แล้วจะเน้นวิธีการที่คล้ายกันกล่าวคือ การรักษาศีล การเป็นแบบอย่าง มีเมตตา ความอดทน ส่งเสริมการศึกษา พัฒนาชุมชน เป็นแนวทางอบรมสั่งสอนควบคู่ไปการในการ ปฏิบัติ ตามแนวทางพระพุทธศาสนาเป็นการนาทางชีวิตสู่ความเจริญ ซึ่งครูบาแต่ละท่านก็จะมี เอกลักษณ์ในเรื่องของแนวคิดและวิธีการพัฒนาพระสงฆ์แต่ก็มีเป้าหมายที่คล้ายกัน การพัฒนาศักยภาพของพระสงฆ์ตามหลักอารยธรรมวิถี ๔ ครูบาในจังหวัดลาพูน จาก การศึกษาการพัฒนาศักยภาพของพระสงฆ์ตามหลักอารยธรรมวิถี ๔ ครูบา พบว่า การพัฒนา ศักยภาพของพระสงฆ์ของครูบาแต่ละท่านสามารถสรุปได้ว่ามี หลักสาคัญอยู่ ๕ ข้อหลักดังนี้ ๑) การ พัฒนาทางกายคือ การปฏิบัติตนให้เป็นประโยชน์อยู่เสมอเป็นการแสดงออกทางข้อวัตรปฏิบัติที่สงบ เรียบร้อยเสียสละเพื่อประโยชน์แก่สังคม การเป็นแบบอย่างที่ดีแก่พุทธบริษัทและพระเณรทั่วไป ประพฤติดีปฏิบัติชอบ มีความเมตตา เป็นที่พึ่งให้กับคนในชุมชน และคอยช่วยเหลืองานบุญต่างๆของ ชาวบ้าน ๒) การพัฒนาศาสนสถานคือ การบูรณะและรักษาศาสนสถานพระสงฆ์จึงควรร่วมกันปลูก จิตสานึกในด้านการบารุงรักษาวัดและพุทธสถานให้เกิดประโยชน์แก่พุทธศาสนิกชน การสร้างคุณค่า พระสงฆ์จึงเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างให้ศาสนสถานนี้ให้เป็นมรดกทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรม ๓) การพัฒนาสาธารณประโยชน์คือ การสงเคราะห์ชุมชนการมีส่วนร่วมในกิจกรรมหรือสถานการณ์ที่ ก่อให้เกิดประโยชน์แก่ผู้อื่น ชุมชนและสังคม ๔) การพัฒนาความรู้คือการสร้างการเรียนรู้ศึกษาทั้งทางโลกและทางธรรมเพื่อให้เข้าใจอย่างลึกซึ้งและสามารถนามาประยุกต์ใช้ได้กับปัจจุบัน การยึดหลักพุทธธรรมเข้ามาใช้ในชีวิตประจาวัน ๕)การพัฒนาจิตใจคือ การฝึกสมาธิ พระสงฆ์จะพัฒนาจิตใจควรเริ่มจากการพัฒนาจิตใจตนเองการทาสมาธิเพื่อพิจารณาจนเกิดเป็นปัญญา ดังที่กล่าวมาทุกข้อเป็นปัจจัยสาคัญที่ก่อให้เกิดการพัฒนาศักยภาพของพระสงฆ์ตามหลักอารยธรรมวิถี ๔ ครูบา รูปแบบการเสริมคุณค่าและการพัฒนาตนของพระสงฆ์ตามหลักอารยธรรมวิถี ๔ ครูบาในจังหวัดลาพูน มีองค์ประกอบดังต่อไปนี้ การปฏิบัติดีเป็นวิธีสร้างศรัทธาที่ดีที่สุดก็คือการสอนด้วยการเป็นตัวอย่างที่ดีด้วยการที่พระสงฆ์ที่ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ งดงามไปด้วยศีล เป็นผู้มีปัญญา ทั้งทางโลกและทางธรรม เดิมพระสงฆ์เรียนเฉพาะภาษาบาลี เปรียญธรรม และพระธรรมคาสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเพื่อสู่โลกุตรธรรม หมั่นขัดเกลาจิตใจหากตัวพระสงฆ์เองยังยึดว่าตัวพระสงฆ์เองจะต้องช่วยสัตว์ ช่วยทุกคนให้พ้นจากการเบียดเบียน ตัวพระสงฆ์เองเองจะเป็นคนที่ไม่พ้นไปจากทุกข์ สร้างพื้นที่เรียนรู้ เองสามารถจัดสถานที่ที่จะรวบรวมความรู้ต่างๆไว้ ทาเพื่อส่วนรวมต้องเข้ามามีบทบาทในการปลูกฝังและสร้างจิตสานึกสาธารณะให้กับบุคคล การปลูกฝังจิตใจให้บุคคลมีความรับผิดชอบต่อตนเองและสังคม สิ่งเหล่านี้จะทาให้พระสงฆ์ได้พัฒนาตนเองและเห็นคุณค่าของตนเอง

คำสำคัญ

การพัฒนาตนเองSelf DevelopmentEnhancingอารยธรรมวิถีKrubaครูบาCivilazationการเสริมคุณค่า

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

พระสงฆ์นักพัฒนา : รูปแบบการใช้ภูมิปัญญาพื้นบ้านในการจัดการพัฒนาชุมชน ของพระสงฆ์จังหวัดร้อยเอ็ด

พระมหาสมเดช วงศ์ธรรม มหาวิทยาลัยมหาสารคาม พ.ศ. 2559

การพัฒนาขีดความสามารถของพระสงฆ์ในการพัฒนาความเป็นพลเมืองของชุมชน

พระครูสุธีวรสาร จันทุม มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย พ.ศ. 2560

การศึกษาพระสงฆ์กับการพัฒนาท้องถิ่น : กรณีศึกษาวัดเทพปูรณาราม ตำ บลท่าพระ อำ เภอเมือง จังหวัดขอนแก่น

พระมหาอนุชา สิริวณฺโณ (พละกุล) สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ พ.ศ. 2557

รูปแบบการดำเนินการโครงการสร้างความปรองดองสมานฉันท์โดยใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา “หมู่บ้านรักษาศีล 5”ของพระสังฆาธิการในจังหวัดสุราษฎร์ธานี

ชัยยันต์ สืบกระพันธ์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย พ.ศ. 2560

การพัฒนาทักษะการเรียนรู้เพื่ออนาคตตามแนวพระพุทธศาสนาของเยาวชนในสังคมไทย

พระมหาถนอม ชิดรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2564

แนวทางการใช้หลักอิทธิบาท ๔ เพื่อพัฒนาการเรียนรู้ของนักเรียน โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษาเขตอำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย

พระราชรัตนาลงกรณ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2559

บทบาทพระสงฆ์กับการพัฒนาสังคม : กรณีศึกษาพระไพศาล วิสาโล วัดป่าสุคะโต อำเภอแก้งคร้อ จังหวัดชัยภูมิ

สมนึก ขวัญเมือง มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ พ.ศ. 2561

บทบาทพระสงฆ์ต่อการจัดการศึกษาตามแนวปรัชญามนุษยนิยมแนวใหม่ กรณีศึกษา โรงเรียนวัดสำโรง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

ทินกฤตพัชร์ รุ่งเมือง สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ พ.ศ. 2563

การสังเคราะห์งานวิจัยและผลงานวิชาการวิชาการในประเด็นพระสงฆ์กับการพัฒนาสุขภาวะ

อาภาภรณ์ บุลสถาพร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2560

การจัดการเรียนรู้ตามหลักอิทธิบาท 4 เพื่อพัฒนาผู้เรียนด้านความรับผิดชอบในการเรียนสาระสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย

สมควร นามสีฐาน มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2562