การพัฒนาเทคนิคการขับไล่นกก่อความรำคาญด้วยวิธีทางกายภาพและชีวเคมี

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทดสอบสารสกัดรากยอใบขี้เหล็ก และฟักคูนต่อพฤติกรรมการกินอาหารของนกพิราบ เพื่อนำไปประยุกต์ใช้เป็นสารขับไล่นก โดยนำส่วนของรากยออบจนแห้ง และปั่นด้วยเครื่องปั่นจนละเอียด แล้วนำไปสกัดร้อน ด้วยตัวทำละลายเอทิลแอลกอฮอล์ 70% เตรียมอาหารนกเมล็ดธัญพืชแช่สารสกัดนาน 24 ชั่วโมงที่ความเข้มข้น 1.5% 3.0% และ 4.5% และกลุ่มควบคุมคืออาหารนกเมล็ดธัญพืชไม่แช่สารสกัดเตรียมนกพิราบจำนวน 48 ตัว กรรมวิธีละ 3 ตัว จัดให้อยู่กรงละ 1 ตัว จากนั้นชั่งน้ำหนักอาหาร 20 กรัม และให้นกพิราบกินอาหารเป็นเวลา 24 ชั่วโมง บันทึกน้ำหนักอาหารที่คงเหลือ และน้ำหนักมูลของนก นำข้อมูลมาวิเคราะห์หาความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยแต่ละกรรมวิธีด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว จากการศึกษาพบว่าค่าเฉลี่ยน้ำหนักอาหารที่นกกินไปไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p>0.05) และค่าเฉลี่ยน้ำหนักมูลนกไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p>0.05) ดังนั้นสารสกัดจากรากยอในความเข้มข้นดังกล่าวยังไม่สามารถยับยังการกินอาหารนกพิราบได้ และพฤติกรรมการขับถ่ายของนกพิราบยังเป็นปกติจากการตรวจสอบพฤติกรรมของนกเอี้ยงหลังจากได้รับการสกัดแบบหมักธรรมดาโดยการทดสอบการดื่มพบว่านกเอี้ยงหงอนมีการดื่มน้ำสารสกัดจากมะลิน้อยที่สุด การทดสอบการกินอาหารอาหารพบว่านกเอี้ยงหงอนมีการกินอาหารที่เคลือบด้วยสารสกัดจากมะแขว่นน้อยที่สุดดีที่สุด และการทดสอบการฉีดพ่นพบว่านกเอี้ยงหงอนมีพฤติกรรมการต่อต้านสารสกัดจากมะลิดีที่สุด และการตรวจสอบพฤติกรรมของนกเอี้ยงจากการสกัดแบบ Soxhlet extractor โดยการทดสอบการดื่มพบว่านกเอี้ยงหงอนมีการดื่มน้ำสารสกัดจากมะแขว่นน้อยที่สุด การทดสอบการกินอาหารพบว่านกเอี้ยงหงอนมีการกินอาหารที่เคลือบด้วยสารสกัดจากมะแขว่นน้อยที่สุด และการทดสอบการฉีดพ่นพบว่านกเอี้ยงหงอนมีพฤติกรรมต่อต้านสารสกดัจากมะลิมากที่สุด

คำสำคัญ