ประสิทธิภาพการเข้าถึงของโครงข่ายคมนาคมขนส่งกับการใช้ประโยชน์ที่ดินในบริบทผังเมืองรวมเมืองเชียงใหม่ เพื่อการเติบโตเชิงพื้นที่อย่างชาญฉลาดและยั่งยืน

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัดถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ประสิทธิภาพการเข้าถึงของโครงข่ายคมนาคมขนส่งกับการ ใช้ประโยชน์ที่ดินในบริบทผังเมืองรวมเมืองเชียงใหม่และพื้นที่เมืองปัจจุบัน โดยชุดทฤษฎีและเทคนิด Space Syutax ร่วมกับระบบภูมิสารสนเทศ การสำรวจพื้นที่ และการวิเคราะห์เอกสาร ผลวิจัยพบว่าพื้นที่ เขตผังเมืองรวมเมืองที่เพิ่มขึ้นจาก 106.0 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ.2527 เป็น 429:0 ดารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ.2532 จนถึงปัจจุบัน ส่งผลให้โครงสร้างระบบคมนาคมขนส่งมีการเปลี่ยนแปลงศูนย์กลางความเจริญ ขยายออกสู่พื้นที่เมืองโดยรอบ ในรูปแบบถนนวงแหวนและถนนรัศมีจากศูนย์กลางร่วมกับรูปแบบการใช้ ประโยชน์ที่ดินจากศูนย์กลางเมืองประเภทพาณิชยกรรมและพักอาศัยหนาแน่นมาก ล้อมรอบด้วยที่อยู่ อาศัยหนาแน่นปานกลาง ที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย แทรกสลับกับพื้นที่ชนบทและเกษตรกรรม การ เปลี่ยนแปลงโครงสร้างเชิงสัณฐานโครงข่ายคมนาคมขนส่งมีค่าประสิทธิภาพการเข้าถึงที่วัดได้จาก แบบจำลอง Space Syntax มีค่าเฉลี่ย 0.279821, 0.205415, 0.203256 และ 0.214098 ตามลำดับ โครงสร้าง เชิงสัณฐานศูนย์กลางเมืองระยะแรก พ.ศ.2527 ปรากฏบริเวณใจกลางเมืองเชียงใหม่ ต่อมา พ.ศ.2532 ขยายตัวลงมาทางทิศได้ และพ.ศ.2542 ถึงปัจจุบัน ขยายตัวไปทางทิศตะวันออกตามแนวทางหลวงแผ่นดิน หมายเลข 1 ตลอดจนจุดตัดแนวถนนวงแหวนและมนวถนนรัศมีจากศูนย์กลางเมืองด้วยค่าประสิทธิภาพ การเข้าถึงที่ดีกว่า แนวโน้มการขยายตัวดังกล่าวเป็นปัจจัยสำคัญต่อการควบคุมการใช้ประโยชน์ที่ดินใน อนาคต การใช้กฎหมาย การจัดทำแผนโครงสร้างสีเขียว และการศร้างแนวปฏิบัติที่ดีเพื่อรักษาพื้นที่ เกษตรกรรมชานเมือง

คำสำคัญ