รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบหลักและองค์ประกอบ ย่อยสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนสังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม กลุ่มตัวอย่าง คือ บุคลากรสายสนับสนุน จำนวน 15 คน (อายุงาน 7 ปีขึ้นไป) จากลุ่มตัวอย่างของบุคลากรสายสนับสนุนหน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย จำนวน 196 คน จากตารางเปรียบเทียบแคซี่มอร์แกน (Krejcie, R.V., and Morgan. D.W. 1970 : 607-610) เครื่องมือที่ใช้แบบบันทึก และแบบสอบถาม 2) เพื่อพัฒนารูปแบบ ตัวบ่งชี้และหลักสูตรการพัฒนาสมรรถนะบุคลากร สายสนับสนุนของมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้เชี่ยวชาญทั้งภายในและภายนอกมหาวิทยาลัย โดยการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 6 คน และบุคลากรสายสนับสนุนผู้เข้าร่วมสัมมนา โดยการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 15 คน (อายุงาน 7 ปีขึ้นไป) เครื่องมือที่ใช้ โดยเทคนิค MACR (Multi Attribute Consensus Reacting) 3) เพื่อศึกษาผลการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม กลุ่มตัวอย่างบุคลากร สายสนับสนุน จำนวน 196 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล เป็นแบบบันทึกและทดสอบความรู้ก่อนหลังจากการเข้าร่วมโครงการ ด้วยแบบทดสอบก่อนหลังจากผู้เข้าร่วมโครงการ (Post-test) ผลการวิจัยพบว่า ผลจากการวิจัยระยะที่ 1 1.1 จากผู้นักวิชาการทั้ง 6 ท่าน ได้วิเคราะห์และสรุปสมรรถนะสำหรับบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม นำมาเป็นกรอบแนวคิด ได้ 6 ด้าน ประกอบด้วย1) ด้านการทำงานเป็นทีม 2) ด้านคุณธรรม จริยธรรม 3) ด้านการพัฒนาตนเอง 4) ด้านการมุ่งผลสัมฤทธิ์ 5) ด้านการบริการ 6) การสั่งสมความเชี่ยวชาญในงานอาชีพ 1.2 จากการแจกแบบสอบถามกับบุคลากรสายสนับสนุนที่เป็นกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 196 คน พบว่า บุคลากรภายในมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคามมีระดับความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของสมรรถนะของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม โดยรวมอยู่ในระดับดี ( = 3.95) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับดีทุกด้าน โดยเรียงลำดับความสำคัญค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อยได้ ดังนี้ ด้านคุณธรรมจริยธรรม ( = 4.00) รองลงมา ด้านการพัฒนาตนเอง ( = 3.97) ด้านการสั่งสมความเชี่ยวชาญ ในงานอาชีพ ( = 3.94) ด้านการทำงานเป็นทีม ( = 3.93) ด้านการบริการ ( = 3.93) และด้านการมุ่งผลสัมฤทธิ์ ( = 3.91) ตามลำดับ ผลจากการวิจัยระยะที่ 2 2.1 การพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนโดยใช้เทคนิค MACR (Multi Attribute Consensus Reacting) การประชุมอภิปรายแบบพหุลักษณะเพื่อหาฉันทามติ ซึ่งมีขั้นตอนการดำเนินการประชุมอภิปรายแบบพหุลักษณะเพื่อหาฉันทามติ 3 ขึ้นตอน (King and others, 2001 : 137) ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 มิติสิ่งนำเข้า ขั้นตอนที่ 2 การหาฉันทามติ และขั้นตอนที่ 3 การสังเคราะห์ฉันทามติ 2.1.1 เชิญผู้เชี่ยวชาญซึ่งนักวิชาการทั้งภายในและภายนอก ทั้ง 6 ท่าน ผลจากระยะที่ 1 ซึ่งได้วิเคราะห์จากองค์ประกอบสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัย ราชภัฏมหาสารคาม นำมาเป็นองค์ประกอบ จำนวน 6 ตัว ได้แก่ 1) การทำงานเป็นทีม 2) คุณธรรมจริยธรรม 3) การพัฒนาตนเอง 4) การมุ่งผลสัมฤทธิ์ 5) การบริการ และ 6) การสั่งสมความเชี่ยวชาญในงานอาชีพ 2.1.2 ผลการกำหนดน้ำหนักความสำคัญขององค์ประกอบสมรรถนะ สายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม โดยการหาค่าฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 1) ตัวบ่งชี้ของการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัย ราชภัฏมหาสารคาม ด้านการทำงานเป็นทีม เป็นตัวบ่งชี้จากนักวิชาการ มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 6 ตัวบ่งชี้ คือ มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 81 – 94 พิสัยอยู่ระหว่าง 15 – 50 และ ไม่มีตัวบ่งชี้ที่นักวิชาการไม่มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 2) ตัวบ่งชี้ของการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ด้านคุณธรรมจริยธรรม เป็นตัวบ่งชี้จากนักวิชาการ มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 5 ตัวบ่งชี้ คือ มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 86 – 98 พิสัยอยู่ระหว่าง 10 – 30 และ ไม่มีตัวบ่งชี้ที่นักวิชาการไม่มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 3) ตัวบ่งชี้ของการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ด้านการพัฒนาตนเอง เป็นตัวบ่งชี้จากนักวิชาการ มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 5 ตัวบ่งชี้ คือ มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 86 – 96 พิสัยอยู่ระหว่าง 10 – 20 และไม่มีตัวบ่งชี้ที่นักวิชาการไม่มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 4) ตัวบ่งชี้ของการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัย ราชภัฏมหาสารคาม ด้านการมุ่งผลสัมฤทธิ์เป็นตัวบ่งชี้จากนักวิชาการ มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 5 ตัวบ่งชี้ คือ มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 85 – 96 พิสัยอยู่ระหว่าง 10 – 30 และไม่มีตัวบ่งชี้ที่นักวิชาการไม่มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 5) ตัวบ่งชี้ของการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัย ราชภัฏมหาสารคาม ด้านการบริการ เป็นตัวบ่งชี้จากนักวิชาการ มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 5 ตัวบ่งชี้ คือ มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 85 – 94 พิสัยอยู่ระหว่าง 10 – 30 และไม่มีตัวบ่งชี้ที่นักวิชาการไม่มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 6) ตัวบ่งชี้ของการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัย ราชภัฏมหาสารคาม ด้านการสั่งสมความเชี่ยวชาญในงานอาชีพ เป็นตัวบ่งชี้จากนักวิชาการ มีฉันทามติ จากพหุคุณลักษณะ 5 ตัวบ่งชี้ คือ มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 85 – 98 พิสัยอยู่ระหว่าง 10 – 20 และไม่มีตัวบ่งชี้ที่นักวิชาการไม่มีฉันทามติจากพหุคุณลักษณะ 2.1.3 กำหนดค่าคะแนนนี้จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีการหาฉันทามติ เพื่อให้ได้มาซึ่งตัวบ่งชี้ที่ดี ในองค์ประกอบย่อยการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม โดยการให้ค่าน้ำหนักความสำคัญในแต่ละองค์ประกอบย่อย มีผลรวมของค่าน้ำหนักความสำคัญรวมกันเท่ากับ 1 พบว่า ตัวบ่งชี้ทั้ง 6 ตัวบ่งชี้มีค่าน้ำหนักความสำคัญที่ใกล้เคียงกัน คือ ค่าน้ำหนักความสำคัญอยู่ระหว่าง 0.12 – 0.14 แสดงว่า นักวิชาการมีความเห็นว่า ตัวบ่งชี้ทั้ง 6 ตัวบ่งชี้มีความสำคัญใกล้เคียงกัน โดยตัวบ่งชี้ที่มีค่าน้ำหนักความสำคัญสูงสุด คือ 0.14 ได้แก่ ด้านการทำงานเป็นทีม ส่วนตัวบ่งชี้ที่มีค่าน้ำหนักความสำคัญต่ำสุด คือ 0.12 ได้แก่ ด้านคุณธรรมจริยธรรม ผลจากการวิจัยระยะที่ 3 3.1 จากการให้บุคลากรที่เข้าร่วมประชุมได้แสดงความคิดเห็นแบบสังเกตการณ์ให้แสดงความรู้สึกการปฏิบัติงานภายในองค์กร โดยมีองค์ประกอบจากสมรรถนะทั้ง 6 ด้าน จากการแสดงความคิดเห็นดังนี้ โดยสรุปเป็น 2 หัวข้อ 3.1.1 คุณมีความประทับใจอย่างไรบ้างกับการปฏิบัติงานภายในมหาวิทยาลัย และกิจกรรมอะไรบ้างที่ทำให้คุณประทับใจมากที่สุด 3.1.2 ทำไมมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ถึงได้จ้างเรามาปฏิบัติงาน สรุปได้ว่า จากการแจกแบบประเมินกับบุคลากรสายสนับสนุนส่วนใหญ่มีความรู้ความสามารถสำหรับการปฏิบัติงานภายในมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม และมีความประทับใจสำหรับการร่วมกิจกรรมที่มหาวิทยาลัยฯ ได้จัดขึ้นมา เพื่อตอบสนองต่อความต้องการของบุคลากรสายสนับสนุนได้เป็นอย่างดี และเป็นประโยชน์ต่อมหาวิทยาลัย ซึ่งการทำงานภายในองค์ทั้งหมดของบุคลากรสายสนับสนุนทุกคนต้องมีองค์ประกอบของ 6 ด้าน ของสมรรถนะมหาวิทยาลัยได้กำหนดไว้ เนื่องจากเป็นตัวสำคัญสำหรับการพัฒนาคน พัฒนางาน ให้บรรลุล่วงไปด้วยดี 3.2 เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเข้าร่วมโครงการก่อนและหลังเข้าร่วมโครงการด้วยแบบทดสอบเกี่ยวกับการพัฒนาสมรรถนะสายสนับสนุน ทั้ง 6 ด้าน ผลการทดสอบใช้แบบทดสอบแบบทดสอบเกี่ยวกับการพัฒนาสมรรถนะสายสนับสนุน ทั้ง 6 ด้าน พบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนทดสอบหลังเข้าร่วมโครงการสูงกว่าค่าเฉลี่ยคะแนนทดสอบก่อนเข้าร่วมโครงการ โดยคะแนนทดสอบก่อนเข้าร่วมโครงการมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 10.52 คะแนน ส่วนคะแนนทดสอบหลังเข้าร่วมโครงการ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 18.80 คะแนน ผลต่างเท่ากับ 8.28 คะแนน

คำสำคัญ