Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2560

การพัฒนาผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพและเครื่องสำอางจากผักพื้นบ้าน

สุนีย์ จันทร์สกาว มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2560

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

การศึกษาในโครงการนี้มี 2 ส่วน คือ การศึกษาองค์ประกอบทางเคมี และฤทธิ์ทางชีวภาพของน้้ามันหอมระเหยจากพืชสกุล Elsholtzia และการพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องส้าอางจากสารสกัดผักปู่ย่า การศึกษาพืชสกุล Elsholtzia มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบทางเคมีและฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ และฤทธิ์ต้านเอนไซม์ไทโรสิเนส จากพืชสกุล Elsholtzia ที่มีการเพาะปลูกจ้านวน 4 ชนิด ได้แก่ ผักเนียมป่า ผักม่วงดอย ผักเลือน และผักม่วง น้าส่วนเหนือดินของพืชแต่ละชนิดมากลั่นน้้ามันหอมระเหยด้วยวิธีการกลั่นด้วยน้้า ค่าเฉลี่ยของร้อยละน้้ามันหอมระเหยที่ให้ค่าสูงสุดคือน้้ามันหอมระเหยของผักม่วง (3.73 % v/w)จากนั้นน้าน้้ามันหอมระเหยมาศึกษาคุณภาพทางกายภาพเคมีได้แก่ ค่าความหนาแน่นสัมพัทธ์ ค่าดัชนีหักเห ค่าการเบี่ยงเบนแสง ค่าความเข้ากันได้กับเอธานอล การหาปริมาณน้้ามันหอมระเหย และการหาปริมาณน้้า โดยอ้างอิงวิธีการตาม International Standards Organization และ Thai Herbal Pharmacopoeia จากนั้นตรวจสอบชนิดองค์ประกอบเคมีด้วย GC-MS โดยแปลผลเทียบ library และหาค่า Kovat retention index (KI) เทียบสารอัลเคนมาตรฐาน (C8-C20) เพื่อเป็นการยืนยันชนิดของสาร พบว่ารูปแบบองค์ประกอบทางเคมีของน้้ามันหอมระเหยทั้ง 4 ชนิดมีความคล้ายคลึงกัน โดยมีสารกลุ่มหลักเป็นกลุ่ม monoterpenes ผลการศึกษาฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ โดยวิธี DPPH และ ABTS พบว่าน้้ามันหอมระเหยของผักม่วงให้ฤทธิ์ที่ดีที่สุด (IC50 = 6.94, 1.23 mg/ml ตามล้าดับ) ผลการทดสอบฤทธิ์ต้านเอนไซม์ไทโรสิเนส พบว่า น้้ามันหอมระเหยจากผักเนียมป่าให้ฤทธิ์ที่ดีที่สุด (IC50 = 3.24 mg/ml) จากผลการศึกษานี้ น้้ามันหอมระเหยของผักม่วงและผักเนียมป่าน่าสนใจที่จะน้าไปเป็นส่วนประกอบในต้ารับเครื่องส้าอางในการศึกษาต่อไป การพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องส้าอางจากผักพื้นบ้านในปีนี้ คัดเลือกผักปู่ย่ามาเป็นวัตถุดิบในการพัฒนา ผักปู่ย่า มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Caesalpinia mimosoides Lam. เป็นไม้พุ่ม มีหนามหนาแน่นในทุกส่วนของพืช พบมากในทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนืองของประเทศไทย มีการศึกษาก่อนหน้าพบว่าสารสกัดผักปู่ย่ามีคุณสมบัติเป็น moderate antioxidant และมีปริมาณของ tannin และ phenolics สูง การศึกษานี้มีวัตุประสงค์เพื่อศึกษาฤทธิ์การต้านอนุมูลอิสระของสารสกัดผักปู่ย่าที่ท้าการสกัดแยก เพื่อให้ได้ส่วนสกัดที่มีฤทธิ์ในการต้านอนุมูลอิสระที่ดีที่สุด ในการสกัดผักปู่ย่าสกัดด้วยวิธีการสกัดต่อเนื่องด้วย soxhlet’s apparatus และใช้ตัวท้าละลาย 95 % ethanol เป็นตัวท้าละลาย และมีการสกัดแยกด้วยสารละลายที่มีความเป็นขั้วที่แตกต่างกันด้วย partition technique สารสกัดแต่ละส่วนน้ามาทดสอบฤทธิ์ต้านออกซิเดชันด้วยวิธี DPPH radical scavenging และ Lipid peroxidation inhibitory activity และท้าการทดสอบหาปริมาณของสารประกอบฟีนอลิก และปริมาณของสารประกอบฟลาโวนอยด์ ผลการศึกษาพบว่าส่วนสกัด aqueous ethanol จะให้ปริมาณของสารประกอบฟีนอลิกและฟลาโวนอยด์ในปริมาณที่สูง และยังให้ฤทธิ์ในการต้านออกซิเดชันที่ดีอีกด้วย ในการพัฒนาต้ารับจึงได้ท้าการพัฒนาผลิตภัณฑ์จากสารสกัดผักปู่ย่า 2 รูปแบบคือผลิตภัณฑ์ครีมและเจล โดยได้เลือกสารส้าคัญในการออกฤทธิ์เป็น chlorophyll removal fraction ในความเข้มข้น 0.3 % เนื่องจากมีสีที่ไม่เข้มและยังคงให้ฤทธิ์ที่ดี โดยการพัฒนาต้ารับได้ท้าการเลือกต้ารับที่เหมาะสม และมีความคงตัวสูงเมื่อท้าการทดสอบความคงสภาพแบบเร่ง

คำสำคัญ

เครื่องสำอางองค์ประกอบทางเคมีCosmeticsฤทธิ์ทางชีวภาพbiological activitieshealth productผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพElsholtziaChemical constituent

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

การศึกษาสารสกัดชีวภาพไล่แมลงศัตรูพืชจากสมุนไพรผู้ไท จังหวัดกาฬสินธุ์

อนุรักษ์ ปิ่นทอง กาฬสินธุ์ พ.ศ. 2553

การจัดทำมาตรฐานสมุนไพรและฤทธิ์ทางชีวภาพของสารสกัดบัวหลวงเพื่อการประยุกต์ใช้เป็นสารอาหารเชิงหน้าที่ในอาหาร

ดาลัด ศิริวัน สำนักงานพัฒนาการวิจัยการเกษตร (องค์การมหาชน) (สวก.) พ.ศ. 2564

การพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารเสริมที่มีองค์ประกอบของรำข้าวหมักและโอลิโกแซคคาไรด์รวมจากรำข้าว

ไพโรจน์ วงศ์พุทธิสิน สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563

ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ และปริมาณสารประกอบฟีนอลิกจากพืชสมุนไพรท้องถิ่นและผักพื้นบ้าน เพื่อเป็นประโยชน์ในชุดสำรับ/ตำรับอาหาร

วิไลวรรณ สิมเชื้อ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย พ.ศ. 2559

สารต้านอนุมูลอิสระและสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพของพืชสมุนไพรและผักพื้นบ้านบางชนิดในตำบลนานกกก อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์

จิราภรณ์ นิคมทัศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ พ.ศ. 2556

การใช้ประโยชน์ และการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชท้องถิ่น เพื่อสนองพระราชดำริโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

สุนีย์ จันทร์สกาว มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2560

การศึกษาชีววิทยาของสมุนไพรพื้นบ้านเพี้ยฟาน [Clausena excavata Burm.F.] การสกัดแยกสารทุติยภูมิ อิทธิพลของสภาพแวดล้อม ต่อการสร้างสารทุติยภูมิ และการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ เพื่อการสกัดแยกสารทุติยภูมิ

นิรมล รังสยาธร มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา พ.ศ. 2551

การศึกษาฤทธิ์ทางชีวภาพของสารสกัดจากพืชอาหาร เพื่อโอกาสในการพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ฆ่าเชื้อ

มัลลิกา ชมนาวัง มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2556

ผลของสารสกัดจากพืชสมุนไพรต่อการงอกและการเจริญเติบโตของวัชพืชบางชนิด

วันวิสาข์ ลิจ้วน มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี พ.ศ. 2560

การเพิ่มศักยภาพและสรรพคุณของพืชผักสมุนไพรในตำรับยาล้านนา: การศึกษาฤทธิ์การยับยั้งจุลินทรีย์ก่อโรคและปัจจัยภายนอกที่มีผลต่อการให้ผลผลิต

นิตยา บุญทิม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2556