การเปรียบเทียบคำลักษณนามในภาษาไทย 4 ถิ่น

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ศึกษาคำลักษณนามในภาษาไทยถิ่น 4 ถิ่น ได้แก่ ภาษาไทยถิ่นเหนือ ภาษาไทยถิ่นอีสาน ภาษาไทยกลาง และภาษาไทยถิ่นใต้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความเหมือนและความแตกต่างของคำลักษณนามทั้งสี่ถิ่น และคำลักษณนามที่เป็นลักษณะเฉพาะของแต่ละถิ่น ตลอดจนมโนทัศน์หรือการมองโลกของคนไทยในแต่ละภูมิภาคที่สะท้อนออกมาจากคำลักษณนามในภาษาไทยถิ่นต่างๆ เพื่อให้เกิดความเข้าใจกระบวนการคิด การรับรู้ ตลอดจนวิถีการดำเนินชีวิตของคนไทยทั้ง 4 ภูมิภาคได้ดียิ่งขึ้น การเปรียบเทียบความเหมือนและความแตกต่างของภาษาไทยถิ่น 4 ถิ่น ผู้วิจัยจำแนกคำลักษณนามออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ ได้แก่ คำลักษณนามที่ใช้กับสิ่งมีชีวิตและคำลักษณนามที่ใช้กับสิ่งไม่มีชีวิต โดยที่คำลักษณนามที่ใช้กับสิ่งมีชีวิตแบ่งเป็น 3 กลุ่มย่อย ได้แก่ คำลักษณนามที่ใช้กับมนุษย์ คำลักษณนามที่ใช้กับอมนุษย์ และคำลักษณนามที่ใชักับสัตว์ และคำลักษณนามที่ใช้กับสิ่งไม่มีชีวิตแบ่งเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ คำลักษณนามบอกสัณฐาน คำลักษณนามบอกสถานที่ และคำลักษณนามบอกคำนามที่มาข้างหน้า ผลการวิจัยพบว่า จากการเปรียบเทียบคำลักษณนามในภาษาไทยถิ่น 4 ถิ่น สามารถจำแนกเป็นประเด็นหลักๆ 3 ประเด็น ได้แก่ ภาษาไทยกลางมีการแบ่งคำลักษณนามที่ใช้กับคำนามกลุ่มต่างๆได้อย่างชัดเจน และมีความละเอียดมากกว่าคำลักษณนามในภาษาไทยถิ่นอื่นๆ คำลักษณนามในภาษาไทยถิ่นแต่ละถิ่นต่างก็มีคำลักษณนามเฉพาะภาษา และคำลักษณนามสะท้อนให้เห็นมุมมอง หรือโลกทัศน์ของเจ้าของภาษา ปัจจัยที่ทำให้คำลักษณนามในภาษาไทยถิ่น 4 ถิ่นมีความเหมือนและความแตกต่างกัน ตลอดจนความหลากหลายในการเลือกใช้คำลักษณนามของภาษาไทยถิ่นแต่ละถิ่นนั้น เกิดจากการสัมผัสภาษา ทำเนียบภาษา และการรับรู้ภาษาของเจ้าของภาษา งานวิจัยนี้ศึกษาคำลักษณนามในภาษาไทยถิ่น 4 ถิ่น ได้แก่ ภาษาไทยถิ่นเหนือ ภาษาไทยถิ่นอีสาน ภาษาไทยกลาง และภาษาไทยถิ่นใต้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความเหมือนและความแตกต่างของคำลักษณนามทั้งสี่ถิ่น และคำลักษณนามที่เป็นลักษณะเฉพาะของแต่ละถิ่น ตลอดจนมโนทัศน์หรือการมองโลกของคนไทยในแต่ละภูมิภาคที่สะท้อนออกมาจากคำลักษณนามในภาษาไทยถิ่นต่างๆ เพื่อให้เกิดความเข้าใจกระบวนการคิด การรับรู้ ตลอดจนวิถีการดำเนินชีวิตของคนไทยทั้ง 4 ภูมิภาคได้ดียิ่งขึ้น การเปรียบเทียบความเหมือนและความแตกต่างของภาษาไทยถิ่น 4 ถิ่น ผู้วิจัยจำแนกคำลักษณนามออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ ได้แก่ คำลักษณนามที่ใช้กับสิ่งมีชีวิตและคำลักษณนามที่ใช้กับสิ่งไม่มีชีวิต โดยที่คำลักษณนามที่ใช้กับสิ่งมีชีวิตแบ่งเป็น 3 กลุ่มย่อย ได้แก่ คำลักษณนามที่ใช้กับมนุษย์ คำลักษณนามที่ใช้กับอมนุษย์ และคำลักษณนามที่ใชักับสัตว์ และคำลักษณนามที่ใช้กับสิ่งไม่มีชีวิตแบ่งเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ คำลักษณนามบอกสัณฐาน คำลักษณนามบอกสถานที่ และคำลักษณนามบอกคำนามที่มาข้างหน้า ผลการวิจัยพบว่า จากการเปรียบเทียบคำลักษณนามในภาษาไทยถิ่น 4 ถิ่น สามารถจำแนกเป็นประเด็นหลักๆ 3 ประเด็น ได้แก่ ภาษาไทยกลางมีการแบ่งคำลักษณนามที่ใช้กับคำนามกลุ่มต่างๆได้อย่างชัดเจน และมีความละเอียดมากกว่าคำลักษณนามในภาษาไทยถิ่นอื่นๆ คำลักษณนามในภาษาไทยถิ่นแต่ละถิ่นต่างก็มีคำลักษณนามเฉพาะภาษา และคำลักษณนามสะท้อนให้เห็นมุมมอง หรือโลกทัศน์ของเจ้าของภาษา ปัจจัยที่ทำให้คำลักษณนามในภาษาไทยถิ่น 4 ถิ่นมีความเหมือนและความแตกต่างกัน ตลอดจนความหลากหลายในการเลือกใช้คำลักษณนามของภาษาไทยถิ่นแต่ละถิ่นนั้น เกิดจากการสัมผัสภาษา ทำเนียบภาษา และการรับรู้ภาษาของเจ้าของภาษา

คำสำคัญ