ความสัมพันธ์ของการเกิดยีนตัวพากลูตาเมทกับภาวะฆ่าตัวตายในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า

บทคัดย่อ

ที่มาและความสำคัญ: โรคซึมเศ้ราเป็นหนึ่งในโรคทางจิตเวชที่มีความสำคัญ เนื่องจากโรคนี้มีอุบติการของโรคค่อนข้างสูงและยังมีโอกาสเกิดการฆ่าตัวตายได้อีกด้วย โดยที่ความหลากหลายทางพนธุกรรมของตัวรับสารสื่อประสาทกลูตาเมตนั้นน่าจะมีความเกี่ยวของกับโรคซึมเศร้าและการฆ่าตัวตาย วัตถุประสงค์: เพื่อต้องการศึกษาการเปลี่ยนแปลงของเบสของยีนตัวรับกลูตาเมท excitatory amino acid transporter 2 gene (SLC1A2) (rs752949, rs1885343, rs4755404 and rs4354668) และ vesicular glutamate transporter 1 gene (SLC17A7) (rs1043558, rs2946848 and rs11669017) ในผู้ป่วยโรคซึมเศร้าทั้งที่มีประวัติแลไม่มีประวัติในการฆ่าตัวตาย รวมทั้งเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของการเปลี่ยนแปลงของเบสกับอายุที่เริ่มป่วยด้วยโรคซึมเศร้าและความรุนแรงของโรคซึมเศร้า วิธีการทดลอง: สกัด DNA จากตัวอย่างเลือดของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าจำนวนทั้งสิ้น 100 คน ซึ่งประกอบไปด้วยผู้ป่วยที่ไม่มีประวัติการฆ่าตัวตายจำนวน 50 คน และผู้ป่วยที่มีประวัติการฆ่าตัวตายจำนวน 50 คน และจากตัวอย่างเลือดของอาสาสมัครกลุ่มควบคุมจำนวน 100 คน โดยศึกษาการเปลี่ยนแปลงของเบสของยีนตัวรับกลูตาเมทโดยใช้เทคนิค TaqMan? SNP genotyping ผลการศึกษา: การศึกษานี้พบว่า allele frequency และ genotype frequency ของ rs2946848 ในยีน SLC17A7 มีความแตกต่างกันระหว่างกลุ่มผู้ป่วยโรคซึมเศร้าและกลุ่มควบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และ genotype frequency ของ rs752949 ของยีน SLC1A2 และ rs2946848 ของยีน SLC17A7 มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่มผู้ป่วยที่ไม่มีประวัติการพยายามฆ่าตัวและกลุ่มผู้ป่วยที่มีประวัติการพยายามฆ่าตัวตาย นอกจากนั้น allele และ genotype ของ rs4755404 ของยีน SLC1A2 ยังพบว่ามีความสัมพันธ์มีนัยสำคัญกับความรุนแรงของโรคที่ประเมินจากแบบทดสอบ HRS-D 17 score อีกด้วย สรุปผลการศึกษา: การศึกษานี้เป็นการรายงานเบื้องต้นถึงการเปลี่ยนแปลงลำดับเบสของยีนตัวพาสารสื่อประสาทกลูตาเมท SLC1A2 และ SLC17A7 ที่สัมพันธ์กับโรคซึมเศร้า รวมถึงภาวะการฆ่าตัวตายในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า นอกจากนั้นยังพบการเปลี่ยนแปลงลำดับเบสของยีนตัวพาสารสื่อประสาทกลูตาเมท SLC1A2 ที่สัมพันธ์กับความรุนแรงของโรคซึมเศร้าอีกด้วย

คำสำคัญ