การเพิ่มมูลค่าขี้เลื่อยไม้สวนป่าเป็นวัสดุเพาะเห็ดเชิงพาณิชย์

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำการศึกษาศักยภาพของขี้เลื่อยไม้สวนป่า จำนวน 5 ชนิด ได้แก่ กระถินเทพา ยูคาลิปตัส คามาลดูเลนซิส ยูคาลิปตัสยู โรฟิลล่า สัก และขี้เลื่อยผสม เป็นวัสดุเพาะเห็ดทดแทนวัสดุเพาะจากขี้เลื่อยยางพารา โดยทดสอบกับเห็ดจำนวน 2 ชนิด คือ เห็ดแครง (Schizophyllum commune Fr.) และเห็ดหลินจือ (Ganoderma lucidum) ด้วยวิธีเพาะในถุงพลาสติกซึ่งบรรจุขี้เลื่อยไม้สวนป่าดังกล่าว และขี้เลื่อยไม้ยางพารา ทำการปลูกเชื้อเห็ดในถุงเพาะบ่มที่อุณหภูมิห้อง จนกระทั่งเส้นใยเห็ดเจริญเต็มถุงเพาะเลี้ยง หลังจากนั้นเก็บผลผลิต และประเมินศักยภาพการให้ผลผลิต โดยวิเคราะห์น้ำหนักสดของเห็ดแครง และน้ำหนักแห้งของเห็ดหลินจือ ด้วยค่าสถิติ F-test และวิธีการของ DMRT ที่ระดับความเชื่อมั่น 95% และวิเคราะห์ปริมาณโพลีแซคคาไรด์รวม และไตรเทอร์ปีนอยด์รวม ในเห็ดหลินจือแห้งด้วยวิธีการ colorimetric method พบว่าการเพาะเห็ดแครงจากวัสดุเพาะกระถินเทพาให้ผลผลิตไม่แตกต่างจากยางพาราอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนวัสดุเพาะสัก ให้ผลผลิตที่มากกว่ายางพารา สำหรับเห็ดหลินจือ วัสดุเพาะยูคาลิปตัส คามาลดูเลนซิส ยูคาลิปตัสยู โรฟิลล่า และวัสดุเพาะผสม ให้ผลผลิตไม่แตกต่างจากวัสดุเพาะยางพาราอย่างมีนัยสำคัญ ส่วนวัสดุเพาะกระถินเทพา ให้ผลผลิตที่มากกว่ายางพารา ปริมาณโพลีแซคคาไรด์รวม และไตรเทอร์ปีนอยด์รวม ที่เพาะจากวัสดุเพาะกระถินเทพาให้สารสำคัญ ทั้ง 2 ชนิดใกล้เคียงกับวัสดุเพาะยางพารา

คำสำคัญ