รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2559
เภสัชพันธุศาสตร์ของยาต้านมาลาเรียในการรักษามาลาเรียฟัลซิพารัมชนิดไม่รุนแรง
กัลยรัตน์ บุญประเสริฐ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2559 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
โครงการวิจัยนี้ทำการศึกษาความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีน CYP2A6 CYP2B6 และ UGT1A9 ต่อการตอบสนองต่อยาผสมระหว่างอาร์ติซูเนต-เมฟโฟลควิน ในผู้ป่วยมาลาเรียฟัลซิพารัมชนิดไม่รุนแรง ชาวพม่า จำนวน 71 คน จากผลการทดลองพบว่าความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีน CYP2A6 และ CYP2B6 น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับระดับยาอาร์ติซูเนต/ไดไฮโดรอาร์ติมิซินินและการตอบสนองต่อการรักษาในผู้ป่วยมาลาเรียฟัลซิพารัมชนิดไม่รุนแรงหลังจากได้รับยาเมฟโฟลควินและอาร์ติซูเนต/ไดไฮโดรอาร์ติมิซินิน ครบ 3 วัน โดยมีผู้ป่วยจำนวน 1 ราย ที่มีจีโนไทป์แบบ CYP2A6*1A/*4C ซึ่งทำให้เอนไซม์ CYP2A6 มีการทำงานลดลง เป็นผลให้ผู้ป่วยมีระดับยาอาร์ติซูเนต ชั่วโมงที่ 1 สูงกว่า (415 ng/ml) และมีระดับไดไฮโดรอาร์ติมิซินิน ต่ำกว่า (320 ng/ml) ค่า median ในผู้ป่วยที่มีจีโนไทป์แบบอื่น สำหรับผู้ป่วยที่มีการตอบสนองต่อยาได้ดีมีสัดส่วนจีโนไทป์แบบ CYP2B6*9/*9 ต่ำกว่าผู้ป่วยที่มีเชื้อดื้อยาระดับต่ำและการรักษาไม่ได้ผล โดยผู้ป่วยที่มีการตอบสนองต่อยาได้ดีมีความถี่จีโนไทป์ CYP2B6*9/*9 เท่ากับ 14% ในขณะที่ผู้ป่วยมีเชื้อดื้อยาระดับต่ำมีความถี่จีโนไทป์ CYP2B6*9/*9 เท่ากับ 19% สำหรับความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีน UGT1A9 ที่ส่งผลต่อการตอบสนองต่อการรักษานั้นไม่สามารถประเมินได้ เนื่องจากผู้ป่วยมาลาเรียฟัลซิพารัมชนิดไม่รุนแรงทุกรายมีรูปแบบจีโนไทป์ในลักษณะปกติ อย่างไรก็ตามในอนาคตควรมีงานวิจัยที่ศึกษาความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีนที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงยาในพื้นที่ที่มีการระบาดของโรคมาลาเรียจากหลากหลายพื้นที่เพื่อยืนยันและหาข้อสรุปความสัมพันธ์ระหว่างความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีนที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงยากับการตอบสนองต่อการรักษาด้วยยาอาร์ติมิซินินร่วมกับยาต้านมาลาเรียอื่น
คำสำคัญ
Malariaความหลากหลายทางพันธุกรรมเอนไซม์drug resistancePlasmodium falciparumมาลาเรียcytochrome P450การดื้อยาGenetic polymorphismไซโตโครมartesunatemefloquineพี450antimalarial drugdrug transporterเชื้อมาลาเรียชนิดฟัลซิพารัมartemisinin-based combination therapy (ACT)โปรตีนขนส่งยายาต้านมาลาเรียยาเมฟโฟลควินยาอาร์ติซูเนตยาอาร์ติมิซินินร่วมกับยาต้านมาลาเรียอื่น
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
พันธุศาสตร์ของเชื้อมาลาเรีย: จากงานวิจัยพื้นฐานส่การพัฒนายาต้านมาลาเรีย
สิทธิพร ภัทรดิลกรัตน์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2557 การศึกษาปัจจัยทางพันธุกรรมระดับโมเลกุลที่มีผลต่อเชื้อพลาสโมเดียมในยุงพาหะนำโรคมาลาเรียในประเทศไทย
อุไรวรรณ อรัญวาสน์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2557 การศึกษากลุ่มยาที่มีผลยับยั้งโดยตรงต่อเอนไซม์คาร์โบนิค แอนไฮเดรสของเชื้อมาเลเรีย
สุธารทิพย์ เรืองประภาวุฒิ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต พ.ศ. 2553 โครงการการศึกษาเชิงอณูพันธุศาสตร์ของยีน dihydropteroate synthase (dhps) และ chloroquine resistance transporter ในเชื้อมาลาเรียชนิดมาลาริอิ และโอวาเล่
เนาวรัตน์ ถนอมสิงห์ มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2557 โครงการการศึกษาผลกระทบของชนิดกลุ่มเลือด ฮีโมโกลบิน และเอนไซม์ฮีมออกซิจิเนสในผู้ป่วยโรคมาลาเรีย
จิราภรณ์ คุ้ยทรัพย์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2560 วิวัฒนาการยารักษาโรคมาลาเรีย
วิรงค์รอง เจียรกุล มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2560 การศึกษาระบาดวิทยาเชิงชีวโมเลกุลของการดื้อยาของเชื้อมาลาเรียในคนในแถบภูมิภาคเอเชีย (ชื่อข้อเสนอการวิจัยเดิม : การศึกษาระบาดวิทยาเชิงชีวโมเลกุลของการดื้อยาของเชื้อมาลาเรียในคนในแถบภูมิภาคเอเชีย)
มัลลิกา อิ่มวงศ์ มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2558 การศึกษาชีววิทยาระดับโมเลกุลของจีน pfmrp1 และ pfhdac1 ต่อการดื้อยาอาร์ติซูเนตและเมฟโฟลควินของเชื้อมาลาเรียชนิดฟัลซิพารัม
วรรณา ชัยเจริญกุล มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2557 การศึกษาสารออกฤทธิ์ในกลุ่มยาเพื่อต้านโปรตีนที่สำคัญต่อการเจริยของเชื้อพลาสโมเดียมในท้องยุงพาหนะนำโรคมาลาเรีย
อัญชณี คูเบอร่า มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2559 การศึกษาฤทธิ์ต้านมาลาเรียจากหัวข้าวเย็นเหนือและหัวข้าวเย็นใต้
เกศรา ณ บางช้าง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2560