Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2561

แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวใหม่ด้วยวัดร้าง : กรณีศึกษาเมืองเก่าเชียงใหม่

ผศ. แทนวุธธา ไทยสันทัด สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.) พ.ศ. 2561

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

แผนงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาถึงศักยภาพและการบริหารจัดการเพื่อเป็นแนวทางการ พัฒนาวัดร้างจ านวนมากในตัวเมืองเชียงใหม่ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวใหม่ที่ยั่งยืน อีกทั้งสร้างมูลค่าการท่องเที่ยว เพิ่มและพัฒนาคุณภาพชีวิตต่อผู้มีส่วนได้ส่วนเสียอย่างเป็นระบบ แผนงานเรื่อง การศึกษาแนวทางการพัฒนา แหล่งท่องเที่ยวใหม่ด้วยวัดร้าง กรณีศึกษาเมืองเก่าเชียงใหม่ จึงประกอบด้วยโครงการย่อย 2 โครงการ ได้แก่ โครงการย่อยที่1 การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวของวัดร้างในเมืองเก่าเชียงใหม่ พบพื้นที่วัดร้าง จ านวน74วัด พบวัดร้างที่เหลือหลักฐาน46วัด เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในขอบเขตศึกษาของงานวิจัยนี้31วัด ท าการ คัดเลือกจ านวน 10 วัด เรียงล าดับตามวัดที่มีศักยภาพพร้อมพัฒนาทางกายภาพเป็น3กลุ่ม ประกอบด้วย กลุ่ม ที่1 เป็นแหล่งท่องเที่ยวน าร่องได้ทันที ไม่จ าเป็นต้องพัฒนา ได้แก่ วัดอินทขิล วัดปันสาท วัดแสนตาห้อย และ วัดธาตุกลาง กลุ่มที่2 พัฒนาบางส่วนก่อน ได้แก่ วัดหนองหล่ม วัดป่าตาล วัดป่าอ้อย วัดเชียงของ กลุ่มที่3 ต้องพัฒนามาก ได้แก่ วัดเลาเสียงและวัดป่าแดงหลวง มีแผนพัฒนาระยะ 5 ปี โดยกลุ่มที่1ถูกเลือกเพื่อท าการ ออกแบบพัฒนาทางกายภาพอย่างเต็มที่ โครงการย่อยที่2 การศึกษาแนวทางบริหารจัดการการท ่องเที ่ยววัดร้างในเมืองเก ่าเชียงใหม่ ปัจจุบันการเข้าถึงฐานข้อมูลออนไลน์ผ่านโทรศัพท์มือถือแบบสมาร์ทโฟนกลายเป็นอุปกรณ์พื้นฐานที่มีส่วนใน การตัดสินใจในการท่องเที่ยวอย่างไม่เคยมีมาก่อน แพลตฟอร์มการท่องเที่ยวและการเชื่อมต่อในยุค Big Data เป็นส่วนหนึ่งของการท่องเที่ยวอย่างเต็มที่ 10วัดร้างที่ถูกเลือกจากโครงการย่อยที่1 ถูกจัดล าดับค่าคะแนนอีก ครั้งเรื่องการบริหารจัดการการท่องเที่ยว โดยวัดอินทขิล, วัดเชียงของ, วัดป่าแดง, และวัดปันสาท เป็นวัดที่มี ค่าคะแนนสูงสุด โดยวัดน าร่องทั้ง 10 วัด มีแผนระยะ 5 ปีเพื่อการบริหารจัดการให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ ทันสมัย ในรูปแบบพื้นที่สาธารณะสีเขียวและศูนย์สื่อความหมายสู่ความยั่งยืน จากการวิเคราะห์ข้อมูลจากโครงการย่อยที่1และ2 พบว่า ผลรวมค่าคะแนนสูงสุดได้แก่ วัดอินทขิล, วัดปันสาท, วัดแสนตาห้อย, วัดเชียงของ, วัดธาตุกลาง, วัดป่าแดง, วัดหนองหล่ม,วัดป่าตาล, วัดเลาเสียง, และ วัดป่าอ้อย ดังนั้นจึงเลือกวัดอินทขิล, วัดปันสาท, วัดแสนตาห้อย, และวัดธาตุกลาง เพื่อเป็นตัวอย่างการ พัฒนาอย่างเต็มที่

คำสำคัญ

Abandoned monasteries Chiang MaiOld town conservationSacred monument tourismTourism platformTourist applicationการท่องเที่ยวโบราณสถานประเภทศาสนาสถานการท่องเที่ยวเมืองเก่าการอนุรักษ์เมืองเก่าแพลตฟอร์มการท่องเที่ยววัดร้างเชียงใหม่แอปพลิเคชันการท่องเที่ยว

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

แนวทางการพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านปางจำปี อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่

จิระชัย ยมเกิด มหาวิทยาลัยแม่โจ้ พ.ศ. 2561

ศักยภาพทรัพยากรการท่องเที่ยวเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน กรณีศึกษาพิพิธภัณฑ์วัดร้องเม็ง อ.สันทราย จ. เชียงใหม่

ศุภธณิศร์ เติมสงวนวงศ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ พ.ศ. 2562

การศึกษาเอกลักษณ์เพื่อการท่องเที่ยวบนพื้นฐานของการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน พื้นที่อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่

วรพล วัฒนเหลืองอรุณ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ พ.ศ. 2559

การพัฒนาศักยภาพการบริหารจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน จังหวัดเชียงใหม่ ภายใต้ความร่วมมือทางวิชาการของ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่กับท้องถิ่น จังหวัดเชียงใหม่

ชุลีกาญจน์ ไชยเมืองดี มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ พ.ศ. 2556

วัดงาม นามมงคล: นวัตกรรมการจัดการแหล่งท่องเที่ยววัดนามมงคลตามแบบอารยสถาปัตย์ในจังหวัดเชียงใหม่

นคร ปรังฤทธิ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2563

การศึกษาเอกลักษณ์เพื่อการท่องเที่ยวบนพื้นฐานของการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน พื้นที่อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่

วรพล วัฒนเหลืองอรุณ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ พ.ศ. 2562

การพัฒนาการท่องเที่ยวในเขตมรดกทางวัฒนธรรม พื้นที่เมืองเก่าสงขลา

นายจเร สุวรรณชาต สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.) พ.ศ. 2563

การสำรวจศักยภาพและพัฒนาฐานข้อมูลระบบภูมิสารสนเทศเมืองโบราณในแอ่งเชียงใหม่-ลำพูน เพื่อเป็นแนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงพื้นที่อย่างยั่งยืน

ลักษณา สัมมานิธิ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ พ.ศ. 2564

การศึกษาเส้นทางท่องเที่ยวและแผนการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ลุ่มน้ำโขงไทย-ลาว พื้นที่จังหวัดนครพนมถึงจังหวัดอุบลราชธานีและแขวงค้ำม่วนถึงแขวงจำปาสัก

ประจวบ จันทร์หมื่น มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ พ.ศ. 2559

แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ตามทัศนะของนักท่องเที่ยวเพื่อความยั่งยืน

กัญญากาญจน์ ไซเออร์ส พ.ศ. 2559