ตัวแบบตรรกศาสตร์คลุมเครือสำหรับพัฒนากระบวนการเรียนการสอนในระบบการศึกษาขั้นพื้นฐานในรายวิชาคณิตศาตร์ของจังหวัดมหาสารคามเพื่อการแข่งขันกับต่างประเทศ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับผลสัมฤทธิ์ ความรู้ การเรียนรู้ และการแก้ปัญหา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ของจังหวัดมหาสารคาม โดยใช้หลักการตรรกศาสตร์คลุมเครือ และปัจจัยที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในวิชาคณิตศาสตร์ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนโรงเรียนขนาดใหญ่ ร้อยละ 65.2 นักเรียนโรงเรียนขนาดกลาง ร้อยละ 17.4 และนักเรียนโรงเรียนขนาดเล็ก ร้อยละ 17.4 รวมทั้งสิ้น 443 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ (1) แบบทดสอบความรู้ การเรียนรู้และการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ และ (2) แบบสอบถามพฤติกรรมการเรียนคณิตศาสตร์ ผลการวิจัย พบว่า นักเรียนส่วนใหญ่ (ร้อยละ 38.83) มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในวิชาคณิตศาสตร์อยู่ในระดับต่ำ เมื่อพิจารณาความสามารถทางในรายวิชาคณิตศาสตร์ในแต่ละด้าน พบว่า ความรู้ในวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนอยู่ในระดับต่ำ การเรียนรู้ทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนอยู่ในระดับปานกลาง และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์อยู่ในระดับต่ำ ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในวิชาคณิตศาสตร์ พบว่า เกรดวิชาคณิตศาสตร์ ( ) ขนาดโรงเรียน ( ) และเจตคติต่อวิชาคณิตศาสตร์ ( ) มีความสัมพันธ์ต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในการเรียนทางคณิตศาสตร์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ ( ) มีความสัมพันธ์ต่อผลสัมฤทธิ์ในวิชาคณิตศาสตร์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยมีสมการพยากรณ์การถดถอยพหุคูณที่ใช้ในการพยากรณ์คะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในรายวิชาคณิตศาสตร์ คือ และค่าสัมประสิทธ์การถดถอย

คำสำคัญ