ผลของความแห้งแล้งต่อการเปลี่ยนแปลงสารชีวเคมี รูปแบบของโปรตีน และการแสดงออกของยีนในมันสำปะหลังสายพันธุ์ต่างๆ

บทคัดย่อ

สภาพแห้งแล้งเป็นข้อจำกัดที่สำคัญอย่างหนึ่งสำหรับการปลูกมันสำปะหลังทั่วโลก รายงานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลไกการตอบสนองทางชีวเคมี สรีรวิทยาและการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของโปรตีนของมันสำปะหลังภายใต้สภาวะแห้งแล้ง วางแผนการทดลองแบบ 3x5 Factorial in RCBD จำนวน 4 ซ้ำ โดยปลูกในสภาพโรงเรือนในถังพลาสติก 200 ลิตร กำหนดให้ ปัจจัย A คือ มันสำปะหลังจำนวน 5 สายพันธุ์ คือ ระยอง 9 ระยอง 90 เกษตรศาสตร์ 50 ห้วยบง 80 และห้านาที กำหนดให้ปัจจัย B คือ ระดับการให้น้ำ ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ Field Capacity (FC) 2/3 และ 1/3 available water (AW) ทำการเก็บข้อมูลทางสรีรวิทยา สารชีวเคมีและการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของโปรตีน คือ ค่า SPAD chlorophyll meter reading (SCMR) ปริมาณคลอโรฟิลล์ ค่าปริมาณน้ำในใบ (RWC) ปริมาณสารโพรลีน และ SDS PAGE Gel electrophoresis จากการศึกษา พบว่า มันสำปะหลังแต่ละสายพันธุ์มีกลไลการตอบสนองต่อระดับการให้น้ำแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยพันธุ์ระยอง 9 และ ห้วยบง 80 มีคลอโรฟิลล์มากที่สุด และพันธุ์ห้านาทีมีคลอโรฟิลล์น้อยที่สุด ซึ่งมันสำปะหลังที่ได้รับน้ำในระดับ FC จะมีปริมาณคลอโรฟิลล์มากที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับระดับการให้น้ำที่ระดับ 2/3 และ 1/3 AW ตามลำดับ ปริมาณน้ำในใบพืชที่ได้รับน้ำในระดับที่ต่างกันมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยพบว่า มันสำปะหลังพันธุ์ระยอง 9 และ ระยอง 90 มีปริมาณน้ำในใบมากที่สุด นอกจากนี้ยังพบว่าปริมาณสารโพรลีนที่สะสมมากที่สุดเมื่อมันสำปะหลังได้รับน้ำที่ระดับ 1/3 AW และ พันธุ์ ระยอง 90 และ ระยอง 9 มีค่าเฉลี่ยปริมาณสารโพรลีนมากที่สุด และพันธุ์ห้านาทีมีค่าเฉลี่ยปริมาณสารโพรลีนน้อยที่สุด และการปรากฏของ protein band ในช่วง 21 kDA ที่ชัดขึ้นในมันสำปะหลังที่ได้รับน้ำในระดับ 1/3 AW ซึ่งการตอบสนองต่อกลไกการทนแล้งของพืชด้วยลักษณะดังกล่าว สามารถใช้เป็นตัวบ่งชี้การคัดเลือกพันธุ์มันสำปะหลังทนแล้งได้

คำสำคัญ