การพัฒนาวิธีตรวจวัดปริมาณแอมโมเนียในน้ำยางธรรมชาติที่มีความถูกต้องเพื่อมาตรฐานสากล

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ได้พัฒนาวิธีตรวจวัดปริมาณแอมโมเนียในน้ำยางขั้นธรรมชาติที่มีความแม่นยำเที่ยงตรง โดยงานวิจัยนี้จะพัฒนาวิธีการตรวจวัดวิเคราะห์ปริมาณแอมโมเนียโดยศึกษาปัจจัยด้านผลของชนิดน้ำยางขั้นธรรมชาติ ผลของปริมาณเนื้อยางแห้ง ผลของสารละลายด่าง และผลของอายุน้ำยางขั้นธรรมชาติต่อประสิทธิภาพของวิธีการตรวจวัดแอมโมเนียในน้ำยางธรรมชาติด้วยเทคนิค ISE เปรียบเทียบกับวิธีตามมาตรฐาน ISO 125 : 2020 แล้ววิเคราะห์ข้อมูลด้วย 96 recovery, t-test , test wละ HORRAT (Horwitz rato) เพื่อวิเคราะห์ความแม่นและความเที่ยง รวมถึงการวิเคราะห์หา LOD และ LOQ โดยใช้เกณฑ์การยอมรับของ The AOAC Manual for the Peer verified Methods Program (1993) พบว่า ปริมาณตัวอย่างน้ำยางธรรมชาติมีผลรบกวนต่อความถูกต้องของการวิเคราะห์ปริมาณแอมโมเนียด้วยเทคนิค 15E ดังนั้นจึงพัฒนาขั้นตอนการสอบเทียบเครื่องวัดฯจากเดิมที่ใช้สารละลายมาตรฐานแอมโมเนียเปลี่ยนมาใช้น้ำยางธรรมชาติที่ทราบความเข้มข้นของแอมโมเนีย (วิเคราะห์ปริมาณแอมโมเนียตามมาตรฐาน 150 125:2020) เพื่อให้เครื่องวัดฯสร้างเป็นกราฟมาตรฐานที่ใช้สำหรับวัดปริมาณแอมโมเนียในน้ำยายางธรรมชาติ พบว่าเครื่องวัดฯสามารถสร้างสัญญาณเป็นกราฟมาตรฐานได้ โดยใช้ตัวอย่างน้ำยางธรรมชาติชนิด HA ที่เจือจางให้มีปริมาณยางแห้งในช่วงร้อยละ 1.18 - 4.95 โดยน้ำหนัก และมีปรีมาณแอมโมเนียร้อยละ 0.014 - 0.058โดยน้ำหนัก เมื่อนำเครื่องวัดฯนี้วิเคราะห์ปริมาณแอมโมเนียในน้ำยางธรรมชาติเพื่อศึกษาปัจจัยต่างๆต่อประสิทธิภาพของวิธีการตรวจวัดแอมโมเนียในนำยางธรรมชาติด้วยเทคนิค ISE เปรียบเทียบกับวิธีตามมาตรฐาน 150 125 แล้ววิเคราะห์ข้อมูลด้วย % recovery, t-test , F-test wละ HORRAT (Honwitz ratio) พบว่า การวัดปริมาณแอมโมเนียในน้ำยางธรรมชาติด้วยเทคนิค ISE นี้ ต้องเจือจางตัวอย่างน้ำยางธรรมชาติที่สนใจให้มีปริมาณเนื้อยางแห้งของตัวอย่างทดสอบควรอยู่ในช่วงร้อยละ 1.206-5.393 โดยน้ำหนัก และปริมาณแอมโมเนียที่อ่านได้จากเครื่องวัดฯที่น่าเชื่อถือต้องอยู่ในช่วงร้อยละ 0.014 - 0.064 โดยน้ำหนัก ผลการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติพบว่าวิธีการตรวจวัดแอมโมเนียในน้ำยางธรรมชาติด้วยเทคนิค ISE มีความแม่นและเที่ยงผ่านตามเกณฑ์การยอมรับของ AOAC มีค่าปริมาณตำสุดของแอมโมเนียที่ตรวจพบได้ (LOD) เท่ากับ ร้อยละ 0.0144 โดยน้ำหนัก และ ปริมาณตำสุดของแอมโมเนียที่สามารถตรวจหาเชิงปริมาณได้ (LOO) เท่ากับ ร้อยละ 0.141 โดยน้ำหนัก นอกจากนี้ พบว่าสารละลายด่างชนิดอื่นๆ คือ โพแทสเซียมไฮดรอกไซด์ โซเดียมไฮดรอกไซด์ และแบเรียมไฮตรอกไซด์ เมื่อเติมลงในนำยางธรรมชาติให้มีความเข้มของสารละลายต่างร้อยละ 1-5 โดยน้ำหนัก ผลการทดลองพบว่า สารละลายต่างเหล่านี้ไม่ส่งผลต่อการวิเคราะห์ปริมาณแอมโมเนียด้วยเทคนิค ISE รวมทั้งผลของชนิดน้ำยางธรรมชาติ (น้ำยางสด หรือน้ำยางขั้นชนิดต่างๆ) และอายุของนำยางขั้นที่เก็บสต๊อคไว้ก็ไม่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการวัดปริมาณแอมโมเนียด้วยเทคนิค ISE

คำสำคัญ