การศึกษาผลของสารสกัดบัวบกต่อกระบวนการกลืนกินตัวเองของเซลล์ ในเซลล์แบบจำลองของโรคพาร์กินสัน
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
โรคพาร์กินสัน เป็นโรคที่พบมากเป็นอันดับที่สองของโรคเสื่อมของเซลล์ประสาท โดยเกิดจากการตายของเซลล์ประสาทชนิดโดปามิเนอจิก ส่งผลทำให้ผู้ป่วยโรคนี้มีความผิดปกติในการควบคุมการเคลื่อนไหวร่างกาย ทำให้มีอาการ ได้แก่ อาการสั่นขณะพัก กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง ทรงตัวไม่ได้ และเคลื่อนไหวช้า ส่งผลต่อการใช้ชีวิตของผู้ป่วยอย่างมาก การตายของเซลล์ประสาทนั้น งานวิจัยที่ผ่านมา พบว่ามีความสัมพันธ์กับการทำงานผิดปกติของกระบวนการกลืนกินตัวเองภายในเซลล์ ทำให้เซลล์มีการสะสมของเสียเกิดเป็นลักษณะที่เรียกว่า “Lewy bodies” ทำให้เซลล์ตายไปในที่สุด งานวิจัยครั้งนี้จึงได้นำ สารสกัดบัวบก ที่มีสารประกอบสำคัญที่มีประโยชน์มากมาย ได้แก่ asiatic acid, madecassic acid, asiaticoside และ madecassoside มาทดลองใช้ในการป้องกันการตายของเซลล์ประสาท โดยทดลองในเซลล์ SH-SY5Y ที่เหนี่ยวนำให้เป็นแบบจำลองของโรคพาร์กินสันด้วยสาร MPP? ผลการทดลองพบว่า เซลล์ที่ได้รับสาร MPP? ความเข้มข้น 1000 ?M ส่งผลให้มีความเสียหายต่อไมโทคอนเดรีย และมีการลดลงของโปรตีน LC3II/I, Beclin-1 และเพิ่มขึ้นของโปรตีน p62 แสดงถึงการลดลงของกระบวนการกลืนกินตัวเองภายในเซลล์ ส่งผลทำให้เพิ่มค่าการทำงานของ caspase-3/7 และ Annexin V/PI สูงขึ้น บ่งบอกถึงการเพิ่มขึ้นของกระบวนการตายแบบอะพอพโทซิส ในทางตรงกันข้าม เซลล์ที่ได้รับสารสกัดบัวบกความเข้มข้น 100 ?g/ml เป็นระยะเวลา 24 ชั่วโมงก่อนรับสาร MPP? มีความเสียหายของไมโทคอนเดรียลดลง มีการเพิ่มขึ้นของโปรตีน LC3II/I, Beclin-1 และลดลงของโปรตีน p62 แสดงถึงการเพิ่มขึ้นของกระบวนการกลืนกินตัวเองภายในเซลล์ ส่งผลให้เซลล์มีกระบวนการจัดการของเสียภายในเซลล์ดีขึ้น จึงลดกระบวนการตายแบบอะพอพโทซิสลง และเซลล์มีอัตราการรอดชีวิตสูงขึ้น ผลการทดลองในครั้งนี้ทำให้ทราบถึงประโยชน์ของสารสกัดบัวบกในการป้องกันการตายของเซลล์ประสาทผ่านการกระตุ้นกระบวนการกลืนกินตัวเองภายในเซลล์ ซึ่งสามารถนำความรู้ที่ได้ไปพัฒนาต่อยอดเป็นยาสำหรับป้องกันการเกิดโรคพาร์กินสัน และโรคเสื่อมของระบบประสาทอื่น ๆ ได้ต่อไป