ตัวแบบเชิงคณิตศาสตร์กับวิวัฒนาการระบาดวิทยาของโรคไข้หวัด ไข้หวัดใหญ่ ไข้หวัดนก ไข้หวัดหมู ในประเทศไทย

บทคัดย่อ

รายงานการวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยในระยะการวิจัยปีที่ 2 ของโครงการวิจัยเรื่อง ตัวแบบเชิง คณิตศาสตร์กับวิวัฒนาการระบาดวิทยาของโรคไข้หวัด ไข้หวัดใหญ่ ไข้หวัดนก ไข้หวัดหมู ในประเทศไทย การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของการระบาดระหว่างโรคไข้หวัด ไข้หวัด ใหญ่ ไข้หวัดนก ไข้หวัดหมูและอิทธิพลที่ส่งผลให้เกิดการระบาดของโรคในประเทศไทยในจังหวัดตรัง ซึ่งมี ข้อมูลการระบาดของโรคสูงสุดในรอบ 17 ปี (พ.ศ 2540 - พ.ศ 2556) ตลอดจนพัฒนาตัวแบบทาง คณิตศาสตร์และวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อระบาดวิทยาของโรค ในตัวแบบเชิงคณิตศาสตร์สำหรับการระบาดของโรคในจังหวัดตรังโดยพิจารณาฤดูกาลและระยะ ฟักเชื้อ โดยสร้างสมการเชิงอนุพันธ์ไม่เชิงเส้นและแบ่งประชากรคนออกเป็น 4 กลุ่มหลัก คือ ผู้ที่เสี่ยงต่อ การติดเชื้อ ผู้ที่ได้รับเชื้อและอยู่ในช่วงเวลาฟักเชื้อ ผู้ที่ติดเชื้อทั้งที่แสดงอาการและไม่แสดงอาการ กลุ่มผู้ ฟื้นไข้ที่มีภูมิคุ้มกัน โดยกลุ่มผู้ที่ติดเชื้อทั้งที่แสดงอาการและไม่แสดงอาการ แบ่งเป็น 2 กลุ่มย่อยคือ กลุ่ม ในฤดูร้อนและกลุ่มในฤดูฝน จากตัวแบบเชิงคณิตศาสตร์ เราศึกษาพฤติกรรมของผลเฉลยของแบบเชิง คณิตศาสตร์โดยประยกต์วิธีการของการจำลองเชิงพลวัตมาตรฐาน เงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับตัวแปรที่ทำให้ เกิดความเสถียรภายในของจุดสมดุลภายใต้สภาวะไร้โรคและสภาวะระบาดอย่างเรื้อรัง ความเสถียร ผล เฉลยเชิงตัวเลขแสดงการระบาดของโรคในจังหวัดตรังเพื่อสนับสนุนสมมติฐานตามหลักวิชาการแนวทาง ใหม่ในการควบคุมการระบาดของโรค

คำสำคัญ