ประสบการณ์การดำเนินงานป้องกันควบคุมโรคไข้หวัดนกในบทบาทขององค์การบริหารส่วนตำบลในพื้นที่พบผู้ป่วยโรคไข้หวัดนกของเขตตรวจราชการที่ 3
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสบการณ์ขององค์การบริหารส่วนตำบล และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานป้องกันควบคุมโรคไข้หวัดนก โดยใช้วิธีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพร่วมกับเชิงปริมาณ สัมภาษณ์เชิงลึกตามปรากฏการณ์ที่เป็นจริงในพื้นที่เกิดโรคในกลุ่มตัวอย่างเฉพาะเจาะจงจำนวนทั้งสิ้น 60 ราย โดยประยุกต์จากแผนเตรียมความพร้อมการป้องกันและแก้ไขปัญหาการระบาดใหญ่ของไข้หวัดใหญ่ภายใต้แผนยุทธศาสตร์การแก้ไขปัญหาไข้หวัดนก ฉบับที่ 1 (พ.ศ.2548 – พ.ศ.2550) ทั้ง 6 ด้าน ซึ่งได้แก่ 1.การเฝ้าระวังและป้องกันโรค 2. ด้านการเตรียมเวชภัณฑ์ วัสดุ อุปกรณ์ที่จำเป็น 3. ด้านการควบคุมการระบาดฉุกเฉิน (ด้านชุมชน) 4. ด้านการควบคุมการระบาดฉุกเฉิน (ด้านการแพทย์) 5. ด้านการประชาสัมพันธ์ และ6. ด้านการบริหารจัดการแบบบูรณาการ โดยเก็บข้อมูล ตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม 2551 – 31 สิงหาคม 2551 การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยวิเคราะห์เนื้อหา ข้อความหรือประโยคที่ได้จากการสัมภาษณ์เกี่ยวกับการดำเนินงานป้องกันควบคุมโรคไข้หวัดนกในบทบาทขององค์การบริหารส่วนตำบล วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษาพบว่าอบต.มีการดำเนินงานป้องกันควบคุมโรคไข้หวัดนก ด้านการเตรียมความพร้อมวัสดุ อุปกรณ์อยู่ในระดับต่ำสุดที่ค่าเฉลี่ย 1.74 รองลงมาคือด้านการเฝ้าระวังโรคค่าเฉลี่ย 2.11 และด้านการบริหารจัดการที่ค่าเฉลี่ย 2.20 ตามลำดับ ซึ่งสอดคล้องกับผลการศึกษาเชิงคุณภาพที่พบว่า อบต.มีการเตรียมพร้อมน้อยเนื่องจาก 1. การขาดบุคลากร 2.ไข้หวัดนกเป็นโรคอุบัติใหม่ ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น 3.ความไม่ชัดเจนในการดำเนินงานป้องกันไข้หวัดนกในขณะนั้น 4. บทบาทหน้าที่ของ อบต.ในการดำเนินงานไม่ชัดเจน และ 5.ข้อจำกัดในการจัดทำแผนเพื่อรองรับโรคไข้หวัดนกขององค์การบริหารส่วนตำบล โรคไข้หวัดนกจะเกิดขึ้นในชุมชนจะมีสัญญาณอันตรายเตือนภัยก่อน ซึ่งได้แก่ ข่าวการเกิดโรคไข้หวัดนก และมีไก่ตายในพื้นที่หรือพื้นที่ใกล้เคียง กิจกรรมที่ดำเนินการเมื่อเกิดโรคไข้หวัดนกได้แก่ การจัดตั้งศูนย์ปฏิบัติการไข้หวัดนก การกำจัดไก่ซึ่งรวมถึงการตั้งด่านกักกันการพ่นยาฆ่าเชื้อและการฝังกลบไก่ การค้นหาผู้ป่วย และการประชาสัมพันธ์ แต่การดำเนินงานด้านการบริหารจัดการส่วนใหญ่จะเป็นระดับอำเภอการประชาสัมพันธ์ อบต.มีการดำเนินการเพียงผ่านการประชุมและจัดทำป้ายประชาสัมพันธ์ใน อบต.บางแห่ง ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานเมื่อเผชิญโรคไข้หวัดนกมากที่สุด ได้แก่ การขาดการซักซ้อมแผนกับผู้ปฏิบัติงานด้านต่างๆในการป้องกันควบคุมโรคไข้หวัดนก การวิจัยในครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่า อบต.และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรประสานการทำงานแบบบูรณาการไม่มองข้ามปัญหาและสถานการณ์ที่รุนแรงแต่ยังมาไม่ถึงชุมชน โดยจะต้องเตรียมให้พร้อมในทุกๆด้านไม่ว่าจะเป็นด้านการบริหารจัดการ ด้านการเฝ้าระวังโรค ด้านการเตรียมความพร้อมด้านวัสดุ อุปกรณ์ที่จำเป็น ด้านการเตรียมพร้อมด้านการควบคุมการระบาดในชุมชน ด้านการแพทย์ และด้านการประชาสัมพันธ์