การบูรณาการการพัฒนาศักยภาพนักวิจัยเชิงพื้นที่
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การเปลี่ยนแปลงของสังคมปัจจุบันมีพลวัตรสูงทำให้ท้องถิ่นมีความเชื่อมโยงสัมพันธ์กับโลกาภิวัฒน์อย่างตัดขาดไม่ได้ การพัฒนาท้องถิ่นจึงต้องการฐานความรู้ ซึ่งสถาบันอุดมศึกษาในท้องถิ่นมีหน้าที่โดยตรง โดยมีปรัชญาเป็นสถาบันอุดมศึกษา เพื่อพัฒนาท้องถิ่น และ มหาวิทยาลัยมีบทบาทสำคัญในการร่วมพัฒนาพื้นที่เพราะพื้นที่จะพัฒนาอย่างยั่งยืนได้ก็ด้วยทุนมนุษย์ และด้วยนวัตกรรมและการวิจัยพัฒนา ซึ่งทั้งสองอย่างนี้เป็นภารกิจที่มหาวิทยาลัยถูกกำหนดให้ทำ และจะมีบทบาทมายิ่งขึ้น ๆ ในโลกอนาคต (ปิยะวัติ บุญ-หลง, 2554:39) โดยนำภารกิจการสร้างความรู้ท้องถิ่นที่มองเห็นศักยภาพความเชี่ยวชาญ ของมหาวิทยาลัย บรรจุในกระบวนการเรียนการสอนปกติ ก็จะทำให้การพัฒนาท้องถิ่นบนฐานความรู้เป็นไปได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีความต่อเนื่อง การสร้างความรู้ด้วยการวิจัย ที่สามารถนำไปสู่การพัฒนาท้องถิ่นได้ จำเป็นต้องพัฒนาการบริหารงานวิจัยให้อยู่ในระบบของสถาบันอุดมศึกษา และบูรณาการกับการเรียนการสอนปกติที่มีความเชื่อมโยงกับสถานการณ์ที่แท้จริงของท้องถิ่น และสามารถอยู่ในกลไกและโครงสร้างปกติในพื้นที่ การบริหารจัดการงานวิจัยของสถาบันอุดมศึกษาท้องถิ่น จึงมีกระบวนการพัฒนายุทธศาสตร์การวิจัยแบบมีส่วนร่วมกับท้องถิ่น โดยมีการวิเคราะห์ประเมินศักยภาพด้านการวิจัยของสถาบัน และนำมาทำเป็นแผนปฏิบัติการวิจัย ภายใต้กรอบงบประมาณการวิจัย ที่ได้รับการจัดสรรในฐานะหน่วยงานรัฐ ในกระบวนการบริหารจัดการงานวิจัยที่ตอบสนองการพัฒนาพื้นที่นั้น ประกอบด้วยระบบพัฒนา นักวิจัย ทั้งการเพิ่มจำนวนนักวิจัยใหม่ และนักวิจัยที่มีอยู่แล้วให้มีความเชี่ยวชาญยิ่งขึ้น โดยนักวิจัยต้องเข้าใจขบวนการพื้นฐานของการหาโจทย์วิจัย โดยเฉพาะความสามารถค้นหาโจทย์วิจัยที่ตรงกับประเด็นการพัฒนาพื้นที่ เพื่อให้ผลงานวิจัยสามารถนำมาใช้ประโยชน์ในพื้นที่ได้ นอกจากนี้ยังต้องเข้าใจแนวคิดในการดำเนินการวิจัย รวมทั้งบริหารการวิจัย เพื่อพัฒนางานวิจัยให้มีคุณภาพ มีความน่าเชื่อถือในการนำไปใช้ประโยชน์ ซึ่งต้องมีการพัฒนาศักยภาพนักวิจัยในพื้นที่ ซึ่งเป็นผู้เชื่อมโยงประสานงานกับฝ่ายต่าง ๆ ในหน่วยงานวิจัย และหน่วยงานต่าง ๆ ในท้องถิ่น ให้เห็นสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลง เพื่อนำไปสู่การปรับตัวของผู้ปฏิบัติงาน ในที่สุดจะทำให้ผลงานวิจัยสามารถนำไปใช้ประโยชน์ในพื้นที่ได้ ทีมวิจัยจึงมีความสนใจที่จะทำการพัฒนานักวิจัยเชิงพื้นที่ที่มีคุณภาพเพื่อให้เกิดโครงการวิจัยเพื่อพัฒนาเชิงพื้นที่ที่เกิดจากพลังความรู้และความร่วมมือของชุมชนซึ่งสอดคล้องกับความต้องการของประชาชนโดยเน้นกลุ่มคนในพื้นที่เป็นกลไกในการนำความรู้ไปใช้ในการพัฒนาท้องถิ่น ตลอดจนบูรณาการการจัดงานงานวิจัยร่วมกับกิจกรรมการเรียนการสอนของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลยต่อไป