รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2565
THE PARK: การพัฒนาสวนสาธารณะอย่างยั่งยืนที่เอื้อต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
พระมหาเกรียงศักดิ์ วิถีชัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2565 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์คือ ๑) เพื่อวิเคราะห์บริบทและศักยภาพของสวนสาธารณะใน ประเทศไทยที่เอื้อต่อการพัฒนาสวนสาธารณะอย่างยั่งยืน ๒) เพื่อสังเคราะห์กระบวนการพัฒนา สวนสาธารณะอย่างยืนในประเทศไทยที่เอื้อต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ๓) เพื่อสร้าง รูปแบบการพัฒนาสวนสาธารณะอย่างยั่งยืนในเมืองไทยที่เอื้อต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิง วัฒนธรรม โดยเป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ใช้แบบสอบถามกับผู้เข้ามาใช้บริการสวนสาธารณะจํานวน ๒๐๐ คน ด้วยการสุ่มแบบเจาะจง และสัมภาษณ์นักออกแบบภูมิสถาปัตย์ ๔ และนักวิชาการ วัฒนธรรมสร้างสรรค์ ๔ คน พร้อมทั้งการประชุมกลุ่มย่อย
ผลการวิจัยพบว่า ผลการวิจัยพบว่า สวนสาธารณะทั้งสองแห่งมีความพร้อมเชิงกายภาพมาก โดยเฉพาะพื้นที่สีเขียว สามารถจัดกิจกรรมต่างๆได้เป็นอย่างดี ลุมพีนีมีการพัฒนาโดยยึดผังแม่บทเดิม เคารพรากฐานของประวัติศาสตร์ บริบทของพื้นที่โดยรอบ และความต้องการของผู้ใช้ที่เปลี่ยนไป ตามกาลเวลา ในขณะที่สวนเบญจกิติถูกพัฒนาสู่ความยั่งยืนภายใต้รูปแบบการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมเป็น ความสําคัญอันดับแรก และการสร้างสรรค์อาคารสถานที่เพื่อเชื่อมโยงความหลากหลายของผู้คนผ่าน กิจกรรมที่หลากหลาย สวนลุมพินีได้เพิ่มพื้นที่จากที่รกร้างเพื่อความสนุกของผู้มาใช้งานอย่าง หลากหลาย แบบอเนกประสงค์ มีศูนย์นันทนาการ สมาคม ชมรมต่างๆ ล้อมรอบด้วยพื้นที่สีเขียว ขนาดใหญ่ผสานเข้ากับมิติของศิลปวัฒนธรรมซึ่งเอื้อต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างลงตัว ในขณะที่ สวนเบญจกิติ มีอาคารแสดงศิลปวัฒนธรรมแทรกตัวอยู่กลางพื้นที่ป่า โดยกําหนดให้มีพื้นที่สําหรับ กิจกรรมด้านวัฒนธรรม กว่า๑๗ % ของพื้นที่ทั้งหมดซึ่งหมายถึงสวนสาธารณะทั้งสองแห่งออกแบบ และพัฒนาได้อย่างยั่งยืนและเอื้อต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมได้อย่างแท้จริง
คำสำคัญ
การพัฒนาที่ยั่งยืนสวนสาธารณะการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมDeveloping sustainable parkspromoting cultural tourismthe park
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
แผนการพัฒนาให้เป็นอุทยานแห่งชาติที่ยั่งยืนโดยการสร้างคุณค่าตราแหล่งท่องเที่ยวเพื่อให้เกิดการเรียนรู้ทางธรรมชาติจากการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ : กรณีศึกษาอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต พ.ศ. 2556 การพัฒนาระบบการบริหารจัดการด้านนันทนาการและการท่องเที่ยวในพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติของประเทศไทย
แสงสรรค์ ภูมิสถาน สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563 บทบาทและการพัฒนาพื้นที่สวนสาธารณะสวนลุมพินี กรุงเทพมหานคร
วราลักษณ์ คงอ้วน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2559 การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม : การศึกษารูปแบบที่เหมาะสมของบ้านพักรับรองและภูมิทัศน์ในอุทยานแห่งชาติเพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวไทย
อนุชา แพ่งเกษร มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2557 การพัฒนาขีดความสามารถในการบริหารจัดการเพื่อการเรียนรู้ทางธรรมชาติจากการท่องเที่ยวเชิงนิเวศจากทัศนะของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียสู่การเป็นอุทยานแห่งชาติที่ยั่งยืน : กรณีศึกษาอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต พ.ศ. 2556 การศึกษาการใช้พื้นที่แบบสวนสาธารณะตะวันตกในประเทศไทยยุคแรก จากมุมมองประวัติศาสตร์ : กรณีศึกษาสวนสราญรมย์ กรุงเทพมหานคร
นัฎฐิกา นวพันธุ์ มหาวิทยาลัยนเรศวร พ.ศ. 2557 โครงการพัฒนาพื้นที่คุ้งบางกะเจ้าสู่การเป็นแหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนมาตรฐานสากล
อังศิกานต์ ศศิธรเวชกุล สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา พ.ศ. 2564 การศึกษาการใช้พื้นที่แบบสวนสาธารณะตะวันตกในประเทศไทยยุคแรกจากมุมมองประวัติศาสตร์: กรณีศึกษาสวนสราญรมย์ กรุงเทพมหานคร
นัฎฐิกา นวพันธุ์ มหาวิทยาลัยนเรศวร พ.ศ. 2555 งานวิจัยเชิงสร้างสรรค์ผ่านการศึกษาใบไม้จากอุทยานแห่งชาติเขาน้ำค้าง อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา ประเทศไทย
ไพลิน ถาวรวิจิตร มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2562 การบูรณาการเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อม เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ กรณีศึกษา กลุ่มหมู่บ้านท่องเที่ยวเขตจังหวัดนครชัยบุรินทร์
จรียา ยิ้มรัตนบวร สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563