แนวปฏิบัติลดความเหลื่อมล้ำด้านรายได้ การแก้ไขปัญหาหนี้สิน เพื่อขจัดความยากจนระดับฐานรากของประเทศไทย

บทคัดย่อ

งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ พัฒนาศักยภาพของผู้ประกอบการระดับชุมชนที่ใช้เงินทุนจากองค์กรทางการเงินระดับชุมชน มุ่งหวังให้องค์กรทางการเงินระดับชุมชนเป็นกลไกขับเคลื่อนการสร้ารายได้ ลดรายจ่าย กลไกการแก้ไขปัญหาหนี้สิน เพื่อลดความเหลื่อมล้ำในสังคมของประเทศไทยต่อไป ด้วยวิธีวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ประกอบการในพื้นที่ และสมาชิกองค์กรทางการเงินระดับชุมชน ข้อมูลดังกล่าวจะนำมาวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณาและอัตราร้อยละ ผลการศึกษาวิจัย พบว่า องค์กรทางการเงินระดับชุมชน ส่วนใหญ่มีสถานะเป็นกองทุนหมู่บ้านและสถาบันการเงินชุมชน มีสมาชิกอยู่ในช่วงอายุ 51 - 60 ปีขึ้นไป การศึกษาระดับปฐมศึกษา ประกอบอาชีพรับจ้างทั่วไป ทำธุรกิจค้าขาย และเกษตรกร ไม่ได้ประกอบอาชีพเสริม มีสถานะทางการเงินโดยเฉลี่ยรายได้พอ ๆ กับรายจ่ายต่อเดือน ด้านหนี้สินรวมของสมาชิกองค์กรทางการเงินระดับชุมชนส่วนใหญ่ไม่เกิน 10,000 บาท คิดเป็นร้อยละ 23.05 รองลงมา 10,001-30,000 บาท คิดเป็นร้อยละ 22.27 ระยะเวลาการชำระหนี้ ส่วนใหญ่คือ 1 ปี ไม่เกิน 3 ปี การใช้บริการกู้ยืมเงินองค์กรทางการเงินระดับชุมชนมีต้นทุนทางการเงินต่ำกว่าแหล่งทุนอื่น อีกทั้งมีมาตรการช่วยเหลือผ่อนปรนการชำระหนี้ ช่วยบรรเทาปัญหาหนี้สินจากภายนอกได้อย่างมีนัยสำคัญ วัตถุประสงค์ของการกู้ยืมเงินจากองค์กรทางการเงินส่วนใหญ่นำไปใช้ในการประกอบอาชีพ คิดเป็นร้อยละ 31.05 รองลงมามีวัตถุประสงค์เพื่อใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน คิดเป็นร้อยละ 16.99 วัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาของคนในชุมชน คิดเป็นร้อยละ 8.59 การกู้ยืมเพื่อจ่ายชำระหนี้สินเงินกู้อื่นจากแหล่งภายนอก คิดเป็นร้อยละ 2.34 จะเห็นได้ว่าองค์กรทางการเงินระดับชุมชนมีศักยภาพด้านการเป็นกลไกลดความเหลื่อมล้ำของโอกาสการเข้าถึงแหล่งทุนของผู้ประกอบการระดับชุมชนได้ ขยายการจ้างงาน กระจายรายได้ในชุมชน อีกทั้งส่งเสริมด้านการศึกษา สวัสดิภาพทางสังคมดัวย

คำสำคัญ

ระดับความพร้อมของโครงการ