รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2561
การป้องกันมลพิษทางน้ำจากปรากฏการณ์ยูโทรฟิเคชั่น โดยใช้กระบวนการหมักตะกอนในระบบบำบัดน้ำเสียตะกอนเร่ง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการกำจัดฟอสฟอรัส
นิตยา บุญเทียน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี พ.ศ. 2561 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาอัตราส่วนที่เหมาะสมของสารอินทรีย์ที่ได้จากการหมักตะกอนต่อฟอสฟอรัสที่ถูกปล่อยออกมาภายใต้สภาวะไร้อากาศ (Anaerobic conditions) เพื่อพัฒนาศักยภาพระบบบำบัดตะกอนเร่งสำหรับป้องกันปัญหามลพิษทางน้ำของประเทศไทย โดยใช้สารตั้งต้น 2 ชนิด คือ กากตะกอนดิบ (RS) และกากตะกอนที่ผ่านการหมัก (FS) โดยมี 6 ชุดทดลอง ดังนี้ FS: AF (1: 1) + ZVI, FS: AF 1: 1), RS: AF (4: 1), RS: AF (1: 4), RS + ZVI และ FS + ZVI ควบคุมที่อุณหภูมิ 35 องศาเซลเซียส และกวนที่ 120 รอบต่อนาที ผลการทดลองพบว่ากรดอะซิติกสูงสุดเท่ากับ 2 กรัม ซีโอดี/ล. เมื่อหมัก FS + ZVI ที่ 36 ชั่วโมง ปฏิกิริยาการเกิด VFAs ของ FS + ZVI เกิดขึ้นรวดเร็วกว่า FS: AF (1: 1) + ZVI, FS: AF (1: 1), RS: AF (4: 1), RS: AF (1: 4) และ FS + ZVI การวิเคราะห์ทางสถิติ ในการผลิต VFAs ในสัดส่วนแตกต่างกัน ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ FS: AF (1: 1) + ZVI และ FS: AF (1: 1) แสดงให้เห็นว่า ZVI ไม่มีผลต่อการผลิต VFAs เมื่อใช้ FS: AF (1: 1) กรดอะซิติกเป็นผลิตภัณฑ์หลักของการหมักของ FS: AF (1: 1) + ZVI, FS: AF (1: 1), RS: AF (4: 1), RS: AF (1: 4) และ FS + ZVI นอกจากกรดอะซิติก กรดโพรพิโอนิกยังเป็นผลิตภัณฑ์สำคัญในการหมักของ RS และเหล็กประจุศูนย์ ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าการหมักตะกอนจากตะกอนส่วนเกิน อาจลดต้นทุนในการเติมกรดอะซิติกได้
คำสำคัญ
TemperatureFermentationอุณหภูมิการหมักEnhanced Biological Phosphorus RemovalActivated Sludge Wastewater Processesการเพิ่มประสิทธิภาพการกำจัดฟอสฟอรัสระบบบำบัดตะกอนเร่ง
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
โครงการ ผลกระทบของการรุกล้ำน้ำทะเลต่อการควบคุมผลิตภัณฑ์พลอยได้จากการฆ่าเชื้อในน้ำดื่มของกรุงเทพฯ โดยกระบวนการโอโซนเนชั่นและกระบวนการเปอร์ออกโซน
ทรงเกียรติ ภัทรปัทมาวงศ์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี พ.ศ. 2561 บำบัดน้ำเสียจากโรงงานชุบโลหะของอุตสาหกรรม SMEs โดยเครื่องกรองทางชีวภาพจากราที่มีประสิทธิภาพ
ทินพันธุ์ เนตรแพ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ พ.ศ. 2560 การกำจัดสารอินทรีย์ธรรมชาติในระบบการผลิตน้ำประปาด้วยกระบวนการสร้างและรวมตะกอน กรณีศึกษา น้ำดิบจากแม่น้ำมูลในระบบการผลิต น้ำประปาของอำเภอตาลสุม จังหวัดอุบลราชธานี
อมรรัตน์ วงษ์กลม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี พ.ศ. 2559 การประยุกต์ใช้เยื่อกรองชีวภาพ (เอ็มบีอาร์) เพื่อปรับปรุงคุณภาพน้ำเสียชุมชน
นางสาวยุภาพร อำนาจ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี พ.ศ. 2556 การศึกษาประสิทธิภาพของกระบวนการบำบัดน้ำเสียแบบไม่ใช้อากาศด้วยวิธีไฟฟ้าเคมี
นิพนธ์ พิสุทธิ์ไพศาล มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ พ.ศ. 2563 ศึกษาประสิทธิภาพการบำบัดน้ำเสียจากน้ำชะขยะมูลฝอย ด้วยไคโตซานร่วมกับระบบเอสบีอาร์
สุจยา ฤทธิศร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี พ.ศ. 2552 การพัฒนารีดิวซ์กราฟีน-ซิงค์ออกไซด์เพื่อย่อยสลายสารมลพิษในน้ำ
ศิริกาญจนา ทองมี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2560 การศึกษาศักยภาพของฟางข้าวในการกําจัดโซเดียมคลอไรด์ในน้ําเสียสังเคราะห์
ประสันต์ ชุ่มใจหาญ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2560 การปรับปรุงตัวดูดซับฟอสเฟตในน้ําเสียด?วยตะกอนจากระบบผลิตน้ําประปา
สุภาวดี น้อยน้ําใส มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม พ.ศ. 2559 การใช้ประโยชน์ของน้ำกากส่าสำหรับการผลิตอ้อยเพื่อลดมลพิษสิ่งแวดล้อม
ทัศนีย์ ดิฐกมล มหาวิทยาลัยรามคำแหง พ.ศ. 2551