การป้องกันมลพิษทางน้ำจากปรากฏการณ์ยูโทรฟิเคชั่น โดยใช้กระบวนการหมักตะกอนในระบบบำบัดน้ำเสียตะกอนเร่ง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการกำจัดฟอสฟอรัส

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาอัตราส่วนที่เหมาะสมของสารอินทรีย์ที่ได้จากการหมักตะกอนต่อฟอสฟอรัสที่ถูกปล่อยออกมาภายใต้สภาวะไร้อากาศ (Anaerobic conditions) เพื่อพัฒนาศักยภาพระบบบำบัดตะกอนเร่งสำหรับป้องกันปัญหามลพิษทางน้ำของประเทศไทย โดยใช้สารตั้งต้น 2 ชนิด คือ กากตะกอนดิบ (RS) และกากตะกอนที่ผ่านการหมัก (FS) โดยมี 6 ชุดทดลอง ดังนี้ FS: AF (1: 1) + ZVI, FS: AF 1: 1), RS: AF (4: 1), RS: AF (1: 4), RS + ZVI และ FS + ZVI ควบคุมที่อุณหภูมิ 35 องศาเซลเซียส และกวนที่ 120 รอบต่อนาที ผลการทดลองพบว่ากรดอะซิติกสูงสุดเท่ากับ 2 กรัม ซีโอดี/ล. เมื่อหมัก FS + ZVI ที่ 36 ชั่วโมง ปฏิกิริยาการเกิด VFAs ของ FS + ZVI เกิดขึ้นรวดเร็วกว่า FS: AF (1: 1) + ZVI, FS: AF (1: 1), RS: AF (4: 1), RS: AF (1: 4) และ FS + ZVI การวิเคราะห์ทางสถิติ ในการผลิต VFAs ในสัดส่วนแตกต่างกัน ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ FS: AF (1: 1) + ZVI และ FS: AF (1: 1) แสดงให้เห็นว่า ZVI ไม่มีผลต่อการผลิต VFAs เมื่อใช้ FS: AF (1: 1) กรดอะซิติกเป็นผลิตภัณฑ์หลักของการหมักของ FS: AF (1: 1) + ZVI, FS: AF (1: 1), RS: AF (4: 1), RS: AF (1: 4) และ FS + ZVI นอกจากกรดอะซิติก กรดโพรพิโอนิกยังเป็นผลิตภัณฑ์สำคัญในการหมักของ RS และเหล็กประจุศูนย์ ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าการหมักตะกอนจากตะกอนส่วนเกิน อาจลดต้นทุนในการเติมกรดอะซิติกได้

คำสำคัญ