โครงการบูรณาการบริหารจัดการพื้นที่ชุ่มน้ำในจังหวัดเพชรบูรณ์
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและประเมินศักยภาพพื้นที่ชุ่มน้ำในด้านดิน น้ำ และป่าไม้ ประเมินความเป็นไปได้ในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวของพื้นที่ชุ่มน้ำ วิเคราะห์ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียหลัก ส่งเสริมการฟื้นฟูสภาพพื้นที่ชุ่มน้ำที่เสื่อมโทรม และวางแนวทางการบริหารจัดการพื้นที่ชุ่มน้ำ วิธีดำเนินการวิจัย ใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสานเพื่อบูรณาการองค์ความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์ สังคม และเศรษฐกิจ วิธีดำเนินการจะทำการการประเมินสภาพพื้นที่ชุ่มน้ำด้วยระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ ซึ่งจะมีการประเมินปัจจัยที่เกี่ยวข้องดังนี้ ข้อมูลดิน ลักษณะการใช้ประโยชน์ที่ดิน สภาพภูมิประเทศ และป่าไม้ มีการประเมินคุณภาพน้ำด้วยพารามิเตอร์ดังนี้ ปริมาณออกซิเจนที่ละลายในน้ำ ความเป็นกรด-ด่าง ปริมาณความขุ่น ปริมาณกลุ่มโคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมด และปริมาณฟีคัลโคลิฟอร์มแบคทีเรีย ทำการระบุผู้มีส่วนได้ส่วนเสียด้วยเทคนิคการวิเคราะห์ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ทำการประเมินมาตรฐานคุณภาพการท่องเที่ยวโดยจะเลือกผู้ทรงคุณวุฒิจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียหลักและนักวิชาการในท้องถิ่น และทำการสัมภาษณ์กลุ่มเป้าหมายโดยการใช้แบบสอบถามกึ่งมีโครงสร้างเพื่อรวบรวมข้อมูลทางด้านสังคม เศรษฐกิจและ การท่องเที่ยว ผลการศึกษา ผลการประเมินคุณลักษณะของดินพบว่าดินส่วนใหญ่จะมีการจำแนกและ จัดอยู่ในดินในระดับชุดดิน มีบางส่วนที่เป็นดินสัมพัทธ์ และดินผสม พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นดินชุดหล่มสัก ดินชุดนครปฐม ดินชุดแม่ริม และดินชุดสกล การประเมินสภาพน้ำพบว่าคุณภาพน้ำทุกพารามิเตอร์อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานคุณภาพน้ำผิวดินและมีคุณภาพดี สภาพป่าไม้ในพื้นที่ตำบลห้วยไร่ตั้งแต่ปี พ.ศ.2538 แสดงให้เห็นว่าผืนป่าฝั่งตะวันออกของตำบลในอดีตได้มีการเข้าไปบุกรุกถางป่าเพื่อเปลี่ยนแปลงสภาพ ป่าไม้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 เป็นต้นมาปริมาณของพื้นที่ป่าไม้ได้มีปริมาณเพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตามมีพื้นที่ป่าบางแห่งโดยเฉพาะบริเวณตอนล่างของเทือกเขาเพชรบูรณ์ที่ยังอยู่ในสภาพ เสื่อมโทรม จึงต้องอาศัยการเร่งกระบวนการทดแทนตามธรรมชาติโดยอาศัยการฟื้นฟูโดยมนุษย์ ผลการสัมภาษณ์ประชาชนพบว่าแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่น่าสนใจในตำบลห้วยไร่ คือ อ่างเก็บน้ำปากห้วยขอนแก่น และ หนองฮี ประเพณีและวัฒนธรรมของตำบลห้วยไร่และพื้นที่ใกล้เคียง ได้แก่ ประเพณีบุญบั้งไฟ ประเพณีกวนข้าวทิพย์ การฟ้อนแขบลาน และเทศกาลประเพณีลอยกระทงและงานเฉลิมฉลองอนุสรณ์สถานเมืองราด อีกทั้งยังเชื่อมโยงไปยังแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญอื่น ได้แก่ อุทยานแห่งชาติน้ำหนาว และภูกระดึง ในการประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวในด้านศักยภาพในการเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศนั้นพบว่า อ่างเก็บน้ำปากห้วยขอนแก่นมีความเหมาะสมหรือศักยภาพในการพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ โดยมีแผนการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและส่งเสริมการท่องเที่ยวในชุมชนประกอบด้วย 1) การพัฒนาและฟื้นฟูแหล่งท่องเที่ยวให้เกิดความยั่งยืน 2) ด้านการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการท่องเที่ยว 3) การพัฒนาสินค้า บริการในชุมชน และ 4) การป้องกันและรักษาความปลอดภัยให้แก่นักท่องเที่ยว