Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2559

การพัฒนาระบบการสื่อความหมายมรดกทางสถาปัตยกรรมผ่านระบบอินเตอร์เน็ต กรณีศึกษา วัดมหาธาตุอยุธยา

เกรียงไกร เกิดศิริ มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2559

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ โครงการวิจัยเรื่อง “การพัฒนาระบบการสื่อความหมายมรดกทางสถาปัตยกรรมผ่านระบบอินเตอร์เน็ตกรณีศึกษา วัดมหาธาตุอยุธยา” ภายใต้แผนงานวิจัยเรื่อง “แผนยุทธศาสตร์ขับเคลื่อนประเทศไทยเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวของภูมิภาคด้วยการจัดการท่องเที่ยวแหล่งมรดกโลกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวี” เป็นทั้งวิจัยพื้นฐาน เพื่อหาองค์ความรู้ที่บูรณาการศาสตร์ต่างๆ เข้าด้วยกัน ทั้งประวัติศาสตร์ โบราณคดี ภูมิศาสตร์ สถาปัตยกรรมศาสตร์ และนิเทศศาสตร์ เพื่อสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวัดพระศรีรัตนมหาธาตุในมิติต่างๆ และเป็นงานวิจัยประยุกต์เพื่อการถ่ายทอดเทคโนโลยีเพื่อนาองค์ความรู้ที่ได้ไปต่อยอดในกระบวนการสื่อความหมายมรดกทางสถาปัตยกรรมกับการท่องเที่ยวในรูปแบบต่างๆ โดยเฉพาะการสื่อความหมายมรดกทางสถาปัตยกรรมบนระบบอินเตอร์เน็ต ซึ่งถือว่าเป็นสื่อที่มีการใช้กันอย่างกว้างขวาง และเป็นช่องทางการเผยแพร่ข้อมูลสู่สาธารณชนได้อย่างครอบคลุม รวดเร็ว และมีประสิทธิภาพสูงในปัจจุบัน ทั้งนี้ มีข้อค้นพบและข้อเสนอใหม่ทางวิชาการว่าด้วยเรื่องการสันนิษฐานรูปแบบของวัดพระศรีรัตนมหาธาตุอยุธยา ที่ศึกษาสถานภาพของการสันนิษฐานรูปแบบสถาปัตยกรรมภายในวัดพระศรีรัตนมหาธาตุอยุธยา ซึ่งเริ่มต้นด้วย “การศึกษาภาคเอกสาร” จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ “การศึกษาภาคสนาม” ด้วยการสารวจรังวัดอาคาร และ “การประมวลผลการสารวจรังวัดในงานใน ฉ ห้องปฏิบัติการเขียนแบบ และห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์” เพื่อการทาความเข้าใจรูปแบบและรูปทรงทางสถาปัตยกรรม จากการศึกษา มีข้อเสนอว่าพัฒนาการผังบริเวณของวัดพระศรีรัตน มหาธาตุอยุธยา แบ่งออกได้ทั้งหมด 12 ระยะใหญ่ๆ ครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่รัชสมัยของสมเด็จพระราเมศวร ในปี พ.ศ.1931 จนถึงก่อนการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2310 โดยมีการสันนิษฐานรูปแบบของพระปรางค์ประธานในสมัยเมื่อแรกสร้างโดยใช้หลักฐาน และระเบียบวิธีวิจัยทางประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมเพื่อเทียบเคียงข้อมูล ซึ่งมีข้อเสนอว่าพระปรางค์ประธานเมื่อแรกสร้างนั้นอาจเป็นได้ทั้ง “พระปรางค์องค์เดียว” และ “พระปรางค์สามองค์” และรูปแบบสันนิษฐานของ “พระปรางค์ที่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาทอง” เนื่องจากส่วนยอดได้พังทลายลงมา นอกจากนี้ ยังทาการศึกษาเพื่อการสันนิษฐานรูปแบบของอาคารประกอบผังหลังอื่นๆ อาทิ องค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมที่สร้างอยู่รายรอบพระปรางค์ประธานภายในวงล้อมของระเบียงคด รวมทั้ง “พระวิหารหลวง” สามารถจาแนกพัฒนาการได้ทั้งหมด 3 ระยะ, “พระอุโบสถ”, “พระปรางค์บริวาร” เป็นต้น ทั้งนี้ เมื่อได้องค์ความรู้ใหม่ และข้อเสนอใหม่ทางวิชาการได้ผลักดันไปสู่การใช้ประโยชน์งานวิจัยเพื่อส่งเสริมให้เกิดการท่องเที่ยว และเรียนรู้ ด้วยการพัฒนาระบบสื่อความหมายมรดกทางสถาปัตยกรรมผ่านระบบอินเตอร์เน็ต ซึ่งประกอบด้วย 2 ขั้นตอน คือ การวิเคราะห์และประมวลผลข้อมูลจากการทาแบบสอบถามออนไลน์และนาผลวิเคราะห์มาสู่ขั้นการออกแบบเวปไซต์ และแอพพลิเคชั่นบนระบบอุปกรณ์สารสนเทศเคลื่อนที่อัจฉริยะ เพื่อสื่อความหมายมรดกทางสถาปัตยกรรมวัดมหาธาตุอยุธยา คาสาคัญ: วัดพระศรีรัตนมหาธาตุอยุธยา / มรดกโลกทางวัฒนธรรม / มรดกโลกเมืองประวัติศาสตร์อยุธยา / การแปลความหมายมรดกทางวัฒนธรรมกับการท่องเที่ยว / การสารวจรังวัดสถาปัตยกรรม / การสันนิษฐานรูปแบบสถาปัตยกรรม / การจัดการการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม และการท่องเที่ยวยั่งยืน

คำสำคัญ

World HeritageมรดกโลกCultural Tourism and Sustainable TourismCultural Tourism InterpretationMeasurement and Architectural Assumptionการจัดการการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมการแปลความหมายมรดกทางวัฒนธรรมกับการท่องเที่ยวการสำรวจรังวัดและการท่องเที่ยวยั่งยืนและการสันนิษฐานรูปแบบทางสถาปัตยกรรม

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

แนวทางการศึกษาซากมรดกทางสถาปัตยกรรมเพื่อการออกแบบโครงการสื่อความหมาย ทางการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม กรณีศึกษา วัดมหาธาตุสุโขทัย และวัดมหาธาตุเชลียง

เกรียงไกร เกิดศิริ มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2559

การบูรณาการมรดกทางวัฒนธรรมสถาปัตยกรรมโมเดิร์นศตวรรษที่ 20 ร่วมกับเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อนำร่องสู่การท่องเที่ยวนวัตวิถีของเมืองอัจฉริยะในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) ประเทศไทย

นราธิป ทับทัน สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563

การพัฒนาผังแม่บทบูรณาการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน พื้นที่พิเศษอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย – ศรีสัชนาลัย – กำแพงเพชร เชื่อมโยงเมืองเก่าบางขลัง – บางพาน – ไตรตรึงษ์

วัชรพงษ์ ชุมดวง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2560

การศึกษาโครงสร้างความร่วมมือในการจัดการการอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรม ของพื้นที่มรดกมีชีวิตในประเทศไทยภายใต้แนวคิดการวิเคราะห์โครงข่ายทางสังคม กรณีศึกษา อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่

ปิยเดช อัครโพธิวงศ์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2561

ระเบียบวิธีวิจัยของสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นและทัศนะภายใต้บริบทของสหวิทยาการในประเทศไทย

วารุณี หวัง มหาวิทยาลัยขอนแก่น พ.ศ. 2562

ความหลากหลายทางรากวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น เพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์สู่การอนุรักษ์อย่างยั่งยืน : กรณีศึกษาวัดสำคัญในตัวเมืองจังหวัดพิษณุโลก

สุภาวดี น้อยน้ำใส มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม พ.ศ. 2559

แอพพลิเคชั่นสื่อบูรณาการความจริงเสริม ที่สร้างการเห็นอดีตของโบราณสถาน ในจังหวัดลพบุรี

วันฉัตร พูขุนทด สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2565

การศึกษาแนวทางบูรณาการฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในประเทศไทยกับการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรครุศาสตร์การออกแบบ ระดับอุดมศึกษา

จตุรงค์ เลาหะเพ็ญแสง สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2554

วิหารกลุ่มชาติพันธุ์ไตในล้านนา: การสร้างสรรค์เส้นทางและรูปแบบการท่องเที่ยว

ศิริศักดิ์ อภิศักดิ์มนตรี กรมส่งเสริมวัฒนธรรม พ.ศ. 2563

องค์ประกอบทางสถาปัตยกรรม การเรียนรู้รูปแบบของเจดีย์ แนวทางจัดทำองค์ความรู้เพื่อจัดทำสื่อดิจิทัลการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ศิลปะแนวใหม่ กรณีศึกษา : วัดเจดีย์เจ็ดแถว ศรีสัชนาลัย สุโขทัย

สุชาติ เถาทอง มหาวิทยาลัยบูรพา พ.ศ. 2563