ศึกษาและประเมินความอ่อนไหวเปราะบางของพื้นที่ชายฝั่งต่อการกัดเซาะชายฝั่ง
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การศึกษาในครั้งนี้เป็นการประยุกต์ใช้วิธีการประเมินความเปราะบางชายฝั่งทะเล เพื่อศึกษาความเปราะบางของพื้นที่ชายฝั่งต่อการกัดเซาะชายฝั่งพื้นที่ระบบหาดอ่าวพังงา เกาะยาวน้อย และเกาะยาวใหญ่ จังหวัดพังงา โดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศภูมิศาสตร์ ในการวิเคราะห์ข้อมูล โดยกำหนดปัจจัยและตัวแปรที่ใช้ศึกษารวม 3 ปัจจัยย่อย 15 ตัวแปร ประกอบด้วย 1) ปัจจัยย่อยด้านลักษณะทางภายภาพ ได้แก่ ป่าชายเลน ธรณีสัณฐานชายฝั่ง ประเภทชายหาด พื้นที่ชุ่มน้ำ ความลาดชัน อัตราการเปลี่ยนแปลงชายฝั่ง 2) ปัจจัยย่อยด้านการเปิดรับสภาพภูมิอากาศ ได้แก่ การเปลี่ยนแปลงของระดับน้ำทะเล ค่าพิสัยน้ำขึ้น-น้ำลง ความถี่พายุ และ 3) ปัจจัยย่อยด้านเศรษฐกิจสังคม ได้แก่ ชุมชนชายฝั่ง แหล่งท่องเที่ยวริมชายฝั่ง ความหนาแน่นของประชากร การใช้ประโยชน์ที่ดิน โครงสร้างพื้นฐานริมชายฝั่ง และโครงสร้างวิศวกรรมชายฝั่ง ผลการศึกษาพบว่า ชายฝั่งมีความเปราะบางระดับต่ำมาก 61.87 ตารางกิโลเมตร ระดับต่ำ 38.09 ตารางกิโลเมตร ระดับปานกลาง 41.36 ตารางกิโลเมตร ระดับสูง 24.56 ตารางกิโลเมตร และระดับสูงมาก 9.63 ตารางกิโลเมตร ตามลำดับ โดยพื้นที่ที่มีความเปราะบางสูงมาก พบในพื้นที่ตำบลพรุใน ตำบลเกาะยาวใหญ่ ตำบลเกาะยาวน้อย อำเภอเกาะยาว ตำบลเกาะปันหยี ตำบลบางเตย อำเภอเมืองพังงาและตำบลมะรุ่ย อำเภอทับปุด จังหวัดพังงา มีพื้นที่ประมาณ 2.24, 1.48, 0.55, 0.13, 5.17 และ 0.06 ตารางกิโลเมตร ตามลำดับ สำหรับปัจจัยย่อยที่ส่งผลให้เกิดความเสี่ยงต่อการกัดเซาะชายฝั่งมากที่สุดในพื้นที่ศึกษา คือ ปัจจัยย่อยด้านลักษณะทางกายภาพ คำสำคัญ: ความเปราะบางชายฝั่ง การเปลี่ยนแปลงชายฝั่ง ระบบหาดอ่าวพังงา เกาะยาวน้อย