รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2564
การศึกษา Whole genome ของไวรัสหัดที่พบในประเทศไทยโดยวิธี Next General Sequencing
พัชชา อินคำสืบ กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ พ.ศ. 2564 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
โรคหัดเป็นโรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีนและวัคซีนหัดได้รับการบรรจุในแผนงานสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคของประเทศตั้งแต่ปี พ.ศ.2527 แต่ยังคงการระบาดใหญ่ในประเทศไทย องค์การอนามัยโลกตั้งเป้าหมายการกำจัดโรคหัดในปี พ.ศ. 2566 โดยกำหนดให้มีการสอบสวนแหล่งที่มาของเชื้อก่อโรคไม่น้อยกว่าร้อยละ 80 ในผู้ป่วยหรือเหตุการณ์ระบาด ด้วยการจำแนกระดับโมเลกุล (molecular epidemiology) อย่างไรก็ตามวิธีมาตรฐานที่ใช้ในการจำแนกสายพันธุ์ไวรัสมีข้อจำกัดทำให้มีความพยายามที่จะใช้ลำดับสารพันธุกรรมทั้งจีโนมในการจำแนกความแตกต่างของสายพันธุ์เชื้อก่อโรค ทำให้คณะผู้วิจัยพัฒนาวิธีการหาลำดับสารพันธุกรรมทั้งจีโนมของไวรัสหัดด้วยวิธี Next General Sequencing (NGS) และทดสอบในตัวอย่างส่งตรวจระหว่างปี พ.ศ. 2558 ถึง 2563 จำนวน เปรียบเทียบกับผลที่ได้จากวิธีมาตรฐานซึ่งใช้ลำดับ 450 นิวคลีโอไทด์ในส่วนของ nucleoprotein gene (N-gene) ผลจากการศึกษาแสดงให้เห็นว่าวิธีที่พัฒนาขึ้นสามารถหาลำดับสารพันธุกรรมทั้งจีโนมของไวรัสหัดได้ 13 (27.7%) จาก 47 ตัวอย่างและสามารถจำแนกสายพันธุ์ได้ตรงกับวิธีมาตรฐาน ซึ่งทั้งข้อมูลระดับจีโนมและวิธีการที่พัฒนาสำหรับไวรัสหัดถือเป็นการรายงานการศึกษาครั้งแรกของประเทศ และควรมีการศึกษาและพัฒนาต่อไป
คำสำคัญ
สายพันธุ์whole genomeMeasles virusไวรัสหัด
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
ระบาดวิทยาทางอณูโมเลกุลของเชื้อไวรัสเด็งกี่แยกจากซีรั่มผู้ป่วยสงสัยโรคไข้เด็งกี่ ในประเทศไทย ปีค.ศ. 2015
มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2560 ระบาดวิทยาและการจำแนกเชิงโมเลกุลของเชื้อพารีโชไวรัสในประเทศไทย
ทวีศักดิ์ เชี่ยวชาญศิลป์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2555 การศึกษาพยาธิกำเนิดของไวรัสพีอีดีสายพันธุ์ที่แยกได้ในประเทศไทย
สว่าง เกษแดงสกลวุฒิ คณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2552 การเปลี่ยนแปลงลักษณะทางพันธุกรรมของเชื้อไวรัสพีอาร์อาร์เอสในประเทศไทยภายหลังการ ระบาดของเชื้อไวรัสสายพันธุ์รุนแรงในประเทศไทยในปี 2554
รุ่งโรจน์ ธนาวงษ์นุเวช จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2559 การจำแนกสายพันธุ์ไวรัสไข้หวัดใหญ่สุกรที่จำเพาะต่อเชื้อที่ระบาดในประเทศไทย ด้วยปฏิกิริยาลูกโซ่พอริเมอเรสและวิธีฮีเมกกลูติเนชันอินฮิบิชัน
ดลฤทัย ศรีทะ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก พ.ศ. 2556 โครงการ โรคอุบัติใหม่ โรคอุบัติซ้ำ และโรคทางไวรัสที่สำคัญในประเทศไทย
ยง ภู่วรวรรณ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2558 การผลิตแอนติบอดีสายเดี่ยวที่จำเพาะต่อโปรตีนของไวรัสเด็งกี
เพทาย เย็นจิตโสมนัส มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2558 การค้นหาเอปิโทปเพื่อการพัฒนาวัคซีนป้องกันไวรัสก่อโรคพีอีดีด้วยกลยุทธ์วัคซีนวิทยาย้อนกลับ
สรวง รุ่งประกายพรรณ มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2559 การเกิดซ้ำของโรคที่สามารถป้องกันด้วยวัคซีนในประเทศไทย: กรณีศึกษาของโรคคอตีบ โรคหัด โรคหัดเยอรมัน และโรคไวรัสตับอักเสบชนิดเอ
อรุณรักษ์ คูเปอร์ มีใย มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2560 การศึกษาระบาดวิทยาและอัตราการติดเชื้อโรคสครับไทฟัสในไรอ่อนและหนูในพื้นที่แหล่งระบาดโรคของประเทศไทย
วิชัย สติมัย กรมควบคุมโรค พ.ศ. 2558