Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2563

รูปแบบการท่องเที่ยวที่ปลอดภัย ตำบลเกาะยอ อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา

พรทิพย์ เรืองธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา พ.ศ. 2563

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่องรูปแบบการท่องเที่ยวที่ปลอดภัย ตำบลเกาะยอ อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ปัจจัยที่มีผลต่อการรับรู้ด้านความปลอดภัยในการท่องเที่ยวของผู้ประกอบการโฮมสเตย์ ผู้นำชุมชน ประชาชน และนักท่องเที่ยวในพื้นที่วิจัย และ 2) ปัจจัยด้านการออกแบบรูปแบบการท่องเที่ยวที่ปลอดภัยโดยชุมชนมีส่วนร่วม ในแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ, แหล่งท่องเที่ยวที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ และแหล่งท่องเที่ยวทางศิลปวัฒนธรรม วิถีชีวิต ของพื้นที่วิจัย กระบวนการวิจัย ประกอบด้วย ประชากรในพื้นที่วิจัย 4 กลุ่ม คือ ผู้นำชุมชน, ผู้ประกอบการโฮมสเตย์, ประชาชน และนักท่องเที่ยว ปัจจัยด้านความปลอดภัย 4 มิติ คือ มิติที่ 1 ปัจจัยสิ่งอำนวยความสะดวกทั่วไปตามหลักการออกแบบเพื่อมวลชน, มิติที่ 2 ปัจจัยระบบแจ้งเตือนความปลอดภัย, มิติที่ 3 ปัจจัยระบบการป้องกันเพลิงไหม้และมาตรการควบคุมกฎระเบียบอาคาร และมิติที่ 4 ปัจจัยมาตรการป้องกันโรคระบาด (โควิด-19) การดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยการสร้างกระบวนการมีส่วนร่วม 3 ระยะ คือ ระยะแรก เป็นการระบุปัญหาและความต้องการ, ระยะกลาง เป็นการวางแผนและการตัดสินใจ และระยะสุดท้าย เป็นการติดตามประเมินผล และการอบรมสร้างความเข้าใจเพื่อการนำไปใช้ประโยชน์ เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วย แบบสำรวจสภาพแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยว, แบบสนทนากลุ่ม และแบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูล 2 แบบ คือ แบบที่ 1 เชิงปริมาณ ด้วยการวิเคราะห์แบบจำลองเชิงโครงสร้าง (Structural Model) ด้านปัจจัยที่มีผลต่อการรับรู้ด้านความปลอดภัยในการท่องเที่ยวของประชาชนและนักท่องเที่ยว และแบบที่ 2 เชิงคุณภาพ ด้วยการเสวนากลุ่ม ด้านปัจจัยการออกแบบรูปแบบการท่องเที่ยวที่ปลอดภัยในการท่องเที่ยวของผู้นำชุมชนและผู้ประกอบการโฮมสเตย์ ผลการวิจัย พบว่า ปัจจัยหลักที่มีผลต่อการรับรู้ด้านความปลอดภัยในการท่องเที่ยวของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทั้งหมด คือ มิติที่ 1 ประกอบด้วย การจัดให้มีที่จอดรถสำหรับผู้พิการ, การจัดให้มีป้ายสัญลักษณ์ ที่มองเห็นได้ชัดทั้งกลางวัน กลางคืน และการจัดให้มีประตูที่มีความกว้างพอให้รถเข็นผู้พิการเข้า-ออกได้ มิติที่ 2 ประกอบด้วย การจัดให้มีอุปกรณ์เสียงเพื่อเตือนภัยกรณีเกิดเหตุฉุกเฉิน เช่น หอกระจายเสียง หรืออื่น ๆ และการจัดให้มีป้อมสำหรับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย มิติที่ 3 ประกอบด้วย การจัดให้มีอุปกรณ์ดับเพลิง เช่น เครื่องดับเพลิง ตู้ดับเพลิง หัวฉีดน้ำดับเพลิง, การจัดให้มีไฟสัญญาณฉุกเฉิน สัญญาณเตือนเมื่อเกิดอัคคีภัย และการจัดให้มีทางหนีไฟ และมีจุดรวมพล มิติที่ 4 ประกอบด้วย การจัดให้มีเจล/แอลกอฮอล์ล้างมือ ณ จุดบริการต่าง ๆ และการจัดให้มีประกาศข้อควรปฏิบัติตนของผู้ใช้อาคารเป็นระยะ ทั้งนี้การสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับการท่องเที่ยวและการส่งเสริมการท่องเที่ยวที่ปลอดภัย สู่ความยั่งยืนของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวให้กับชาวเกาะยอได้ ขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการทรัพยากรการท่องเที่ยวในชุมชนที่คำนึงถึงหลักของความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน รวมถึงทรัพยากรการท่องเที่ยวในชุมชน โดยผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมในทุกขั้นตอน เพื่อสร้างแนวทางการพัฒนาภายใต้ความปรารถนาของคนในชุมชนอย่างแท้จริง

คำสำคัญ

การมีส่วนร่วมSafetyความปลอดภัยParticipatoryรูปแบบการท่องเที่ยวTourism model

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

รูปแบบการท่องเที่ยวที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมตามแนวทางนวัตวิถี สำหรับวิสาหกิจการท่องเที่ยวโดยชุมชน จังหวัดพัทลุง

ทัศนาวลัย อุฑารสกุล มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา พ.ศ. 2563

การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนที่ส่งผลต่อการพัฒนา มาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดในเขตภาคกลาง

ประพันธ์พงษ์ ชิณพงษ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ พ.ศ. 2560

ส่งเสริมศักยภาพของชุมชนในการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน : กรณีศึกษาตลาด 100 ปีคลองสวนจังหวัดสมุทรปราการ

ดร. พรศิริ กองนวล มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี พ.ศ. 2552

การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมของชุมชนไทยทรงดำบ้านไผ่สิงห์ อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์

นันทิยา น้อยจันทร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ พ.ศ. 2557

รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนด้วยหลักอปริหานิยธรรม โดยชุมชนมีส่วนร่วมในเขตพื้นที่อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี

อนุพันธ์ อภิชยานุภาพ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย พ.ศ. 2559

ศึกษาและพัฒนารูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในชุมชนนาป้อ อำเภอเมือง จังหวัดตรัง

นายสุชาติ อินกล่ำ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย พ.ศ. 2551

การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนแบบบูรณาการอย่างยั่งยืน ระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และชุมชนบ้านบางเทา ตำบลเชิงทะเล อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต.

เฉลิมพร วรพันธกิจ มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต พ.ศ. 2563

ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาศักยภาพผู้ให้บริการด้านการขนส่งนักท่องเที่ยวด้วยความเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมเพื่อรองรับการเปิดเส้นทางโลจิสติกส์อาเซียน

มนัส บุญวงศ์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร พ.ศ. 2557

รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนบ้านดอนบ่ม ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น

กชธมน วงศ์คำ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม พ.ศ. 2562

ศึกษาระบบที่เอื้อต่อความปลอดภัยเพื่อการท่องเที่ยวทางถนนอย่างยั่งยืน

บุญพล มีไชโย มหาวิทยาลัยนเรศวร พ.ศ. 2556