แนวทางการพัฒนาแหล่งวัฒนธรรมกลุ่มชาติพันธุ์ไทในจังหวัดเชียงรายโดยใช้ภูมิวัฒนธรรมเป็นฐาน
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่องแนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมกลุ่มชาติพันธุ์ไทในจังหวัดเชียงรายโดยใช้ภูมิวัฒนธรรมเป็นฐาน มีวัตถุประสงค์ คือ (1) เพื่อศึกษา สำรวจ และรวบรวมข้อมูลทางภูมิวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ไทในจังหวัดเชียงราย และ เพื่อเป็นแนวทางการพัฒนาการจัดการภูมิวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ไทในจังหวัดเชียงราย เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน ทั้งการวิจัยเชิงคุณภาพ การวิจัยเชิงเอกสาร และการวิจัยเชิงปฏิบัติการ มีกลุ่มตัวอย่างผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ตัวแทนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น องค์กรภาครัฐ สถานศึกษา ผู้นำชุมชน ผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชน นักประวัติศาสตร์ ปราชญ์ท้องถิ่น ผู้นำทางศาสนา นักท่องเที่ยว ชาวบ้าน เยาวชน และผู้เกี่ยวข้องอื่นๆ จำนวน 45 คน ผลวิจัย พบว่า 1. การศึกษา สำรวจ และรวบรวมข้อมูลทางภูมิวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ไทในเขตอำเภอเชียงแสน อำเภอแม่สาย และอำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย โดยคัดเลือกแหล่งศิลปวัฒนธรรมในพื้นที่จากเกณฑ์หลัก 2 ประการ คือ 1) ข้อมูลด้านคุณสมบัติและความพร้อมเบื้องต้น จำนวน 5 ข้อ 2) ศักยภาพในการเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จำนวน 5 ข้อ มีแหล่งวัฒนธรรมที่เข้าเกณฑ์และนำมาจัดทำแผนที่เส้นทางการท่องเที่ยวแหล่งวัฒนธรรม จำนวน 106 แหล่ง 2. แนวทางการพัฒนาการจัดการภูมิวัฒนธรรม ของกลุ่มชาติพันธุ์ไทในจังหวัดเชียงราย ประกอบด้วย (1) การจัดการภูมิวัฒนธรรม มีขั้นตอนสำคัญ 4 ขั้นตอน คือ 1) การสร้างองค์ความรู้หรือการแสวงหาความรู้ 2) การจัดเก็บองค์ความรู้ 3) การกระจายความรู้ และ 4) การใช้ความรู้ 3. การสร้างพื้นที่ทางภูมิวัฒนธรรมในเขตอำเภอเชียงแสน อำเภอแม่สาย และอำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย จำแนกออกเป็น 5 ประเด็น คือ 1) การสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรมมีต้นทุนที่แตกต่างกัน 2) การสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรมมีวิธีการที่แตกต่างกัน 3) การสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรมมีกระบวนการที่แตกต่างกัน 4) การสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรมมีการประกอบสร้างที่แตกต่างกัน 5) การสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรมเกิดผลประโยชน์ที่แตกต่างกัน 4. การขับเคลื่อนภูมิวัฒนธรรม สำหรับพัฒนาผู้ประกอบการทางวัฒนธรรม คือ 1) การรักษามาตรฐานแหล่งท่องเที่ยว สินค้า และบริการ ที่มีอยู่เดิม 2) การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว สินค้า และบริการใหม่ๆ 3) การขยายขอบเขตแหล่งท่องเที่ยวและการบริการสินค้าและบริการเพิ่มขึ้น