ศักยภาพของถ่านจากวัสดุเศษเหลือทางการเกษตรในการเป็นตัวดูดซับเพื่อกำจัดก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ในแก๊สชีวภาพ

บทคัดย่อ

การศึกษาศักยภาพของถ่านจากวัสดุเศษเหลือทางการเกษตรในการเป็นตัวดูดซับเพื่อกำจัดก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ในแก๊สชีวภาพ มุ่งเน้นการเพิ่มมูลค่าให้กับวัสดุเศษเหลือทางการเกษตร 4 ชนิด คือ กะลามะพร้าว ไม้ไผ่ ไม้กระถิน และไม้กระถินณรงค์ โดยการการพัฒนาเป็นวัสดุดูดซับสำหรับกำจัดก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ปนเปื้อนในก๊าซชีวภาพ การทดลองแบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอน คือ การพัฒนาเศษเหลือทิ้งจากการเกษตรเป็นวัสดุดูดซับถ่านด้วยกระบวนการไพโรไลซิสแบบช้า และการศึกษาประสิทิภาพการดูดซับไฮโดรเจนซัลไฟด์ปนเปื้อนในก๊าซชีวภาพของตัวดูดซับถ่านจากวัสดุเศษเหลือทางการเกษตร การศึกษาคุณสมบัติทางเคมีและทางกายภาพของถ่านจากวัสดุเศษเหลือทางการเกษตร พบว่า มี ค่าความชื้นและปริมาณเถ้าต่ำ มีค่าคาร์บอนคงตัวสูง ค่าการดูดซับไอโอดีนอยู่ระหว่าง 428 – 576 mg/g และมีค่า pH อยู่ระหว่าง 7.9 – 8.9 จากคุณสมบัติทางเคมีและทางกายภาพนี้ ตัวดูดซับถ่านจากวัสดุเศษเหลือจากภาคการเกศษตรมีแน้วโน้มที่จะเป็นตัวดูดซับที่ดี จากนั้น ศึกษาประสิทธิภาพการดูดซับโดยศึกษาปัจจัย 2 ปัจจัย คือ ผลของชนิดของตัวดูดซับและผลของขนาดของตัวดูดซับต่อประสิทธิภาพการดูดซับ การเปรียบเทียบประสิทธิภาพการดูดซับก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ปนเปื้อนในก๊าซชีวภาพของตัวดูดซับถ่านจากวัสดุเศษเหลือทางการเกษตร 4 ชนิด พบว่า ถ่านไม้กระถินมีประสิทธิภาพการดูดซับสูงที่สุด รองลงมา คือ ถ่านกะลามะพร้าว ถ่านไม้ไผ่ และถ่านไม้กระถินณรงค์ ตามลำดับ การศึกษาขนาดของตัวดูดซับ 3 ขนาด คือ 0.5 เซนติเมตร 1.0 เซนติเมตร และ 1.5 เซนติเมตร พบว่าขนาดตัวดูดซับมีผลต่อประสิทธิภาพการดูดซับ ตัวดูดซับขนาดเล็ก มีพื้นที่ผิวสูงกว่า จึงทำให้มีประสิทธิภาพในการดูดซับสูงกว่า เมื่อศึกษาลักษณะและองค์ประกอบของพื้นที่ผิวของถ่านก่อนและหลังการดูดซับ พบว่าหลังการดูดซับจะพบธาตุซัลเฟอร์บนพื้นผิวของถ่าน ซึ่งมาจากโมเลกุลของก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์จากแก๊สชีวภาพ องค์ประกอบของพื้นผิวที่เปลี่ยนไปนี้สามารถยืนยันการดูดซับก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์บนพื้นผิวของถ่านจากเศษเหลือทิ้งจากการเกษตรทุกชนิด

คำสำคัญ

ระดับความพร้อมของโครงการ