Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2552

ผลของ Pseudoceratidine และอนุพันธ์ต่อการเกาะติดของเพรียงและฤทธิ์ต้านเชื้อจุลินทรีย์

ธีรวัฒน์ มงคลอัศวรัตน์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2552

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ สารป้องกันการเกาะติดของเพรียงได้ถูกใช้ผสมในสีสาหรับทาเคลือบผิวเรือ อุปกรณ์ของ ระบบที่ติดตั้ง และส่วนต่าง ๆ ของเรือ จากรายงานพบว่า สารป้ องกันการเกาะติดของเพรียงมี ส่วนผสมของสารออร์กาโนสแตนเนนซึ่งเป็ นสารที่มีผลกระทบและเป็ นสาหตุการตายของสัตว์ ทะเลที่ไม่มีกระดูกสันหลัง และรวมทั้งสัตว์ที่มีกระดูกสันหลัง ในปัจจุบันมีความพยายามหลีกเลี่ยง อันตรายที่เป็ นผลข้างเคียงที่เกิดขึ้นจากส่ วนผสมของสารป้ องกันการเกาะติดของเพรี ยง Pseudoceratidine 1 สามารถแยกได้จากฟองน้า ทะเล Pseudoceratina Purpurea และแสดงฤทธ์ิการ ยับยั้งการเกาะติดของตัวอ่อนเพรียงทะเล (Balanus Amphitrite) จึงเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่จะใช้เป็น สารผสมในสีแทนดีบุก งานวิจัยนี้ได้นา เสนอการสังเคราะห์ Pseudoceratidine 1 และอนุพันธ์ 69 และ 82 โดยเทคนิควัฏภาคของแข็ง ซึ่งสามารถสังเคราะห์สารผลิตภัณฑ์ได้ 65, 68 และ 70 เปอร์เซ็นต์ ตามลา ดับ สาหรับวิธีการทดสอบฤทธ์ิการยับยั้งเกาะติดของเพรียงได้ทา การทดสอบกับ เพรียงหิน (Balanus sp.) โดยทา การแช่ตัวอ่อนของเพรียงหินลงในสารละลายของ Pseudoceratidine 1 และอนุพันธ์ 69 และ 82 เป็นเวลา 48 ชั่วโมง จากการทดลองพบว่า Pseudoceratidine 1 และ อนุพันธ์ 69 และ 82 ยับยั้งการเกาะติดของตัวอ่อนเพรี ยงหินมีโดยมีค่า LC50 17, 24 และ 19 มิลลิกรัม/ลิตร ตามลา ดับ นอกจากนี้ Pseudoceratidine 1 และอนุพันธ์ 69 และ 82 ถูกนา มาทดสอบ ฤทธ์ิการต้านเชื้อ Staphylococcus aureus พบว่าสาร Pseudoceratidine 1 และอนุพันธ์ 69 และ 82 มี ฤทธ์ิในการต้านเชื้อระดับต่า

คำสำคัญ

Pseudoceratidine barnacle antimicrobial

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

ฤทธิ์ต้านการอักเสบและกลไกการออกฤทธิ์ของสารสำคัญจากต้นกะเม็ง ขันทองพยาบาท และ หงอนไก่ทะเล

สุภิญญา ติ๋วตระกูล มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. 2555

ประสิทธิภาพของสารเมแทโบไลต์ทุติยภูมิจากดาวทราย (Astropecten sp.) ในการยับยั้งการเจริญของแบคทีเรียก่อโรคในปลา

ธีรวุฒิ เลิศสุทธิชวาล มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย พ.ศ. 2557

การลดฟลูออไรด์ในน้ำโดยใช้กระดูกวัวและก้างปลา

นิรวิทย์ สุทธิ มหาวิทยาลัยขอนแก่น พ.ศ. 2562

สารสำคัญและการป้องกันภาวะออกซิเดชันของสาหร่ายไกในปลาหนังลูกผสม

เกรียงศักดิ์ เม่งอำพัน มหาวิทยาลัยแม่โจ้ พ.ศ. 2558

การวินิจฉัยโรคและแนวทางในการป้องกันแก้ไขโรคในลูกปลานิล

ชนกันต์ จิตมนัส มหาวิทยาลัยแม่โจ้ พ.ศ. 2556

การเปลี่ยนแปลงจุลกายวิภาคเหงือกและผิวหนังของลูกปลานิลที่ได้รับคอปเปอร์ซัลเฟต

ขวัญประเสริฐ พันธุ์ชัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา พ.ศ. 2561

การใช้สารยูจีนอลเป็นยาสลบสำหรับสัตว์น้ำ

นนทวิทย์ อารีย์ชน คณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2553

ผลของสไปรูไลนาและคาโรทีนอยด์สังเคราะห์ต่อการสะสมคาโรทีนอยด์, การตอบสนองต่อภูมิคุ้มกัน, การศึกษาทางเนื้อเยื่อวิทยาและ oxidative stress ในปลาดุกพันธุ์ผสม

วุฒิพร พรหมขุนทอง มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. 2552

วิเคราะห์กรรมและการให้ผลกรรมในจูฬกัมมวิภังคสูตร

ธีระพงษ์ มีไธสง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม พ.ศ. 2562

ผลของวัสดุหลบซ่อนต่ออัตราการรอดตายของกุ้งก้ามกราม

วัฒนะ ลีลาภัทร มหาวิทยาลัยมหาสารคาม พ.ศ. 2560