รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2563

การศึกษาอุปสงค์และแนวทางการขนส่งผู้โดยสารต่อเนื่องหลายรูปแบบ ที่เชื่อมโยงประเทศไทยกับกลุ่มประเทศภาคี ภายใต้ยุทธศาสตร์ เส้นทางสายไหมในศตวรรษที่ 21

ภูพงษ์ พงษ์เจริญ สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

ยุทธศาสตร์เส้นทางสายไหมเป็นนโยบายเศรษฐกิจแบบไร้พรมแดน เพื่อเพิ่มโอกาสทางธุรกิจ การค้าและการลงทุน ยุทธศาสตร์เส้นทางสายไหมเริ่มขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2556 ภายใต้โครงการ แถบเศรษฐกิจ เส้นทางสายไหม หรือ One Belt and One Road (OBOR) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น Belt and Road Initiative (BRI) โครงการก่อสร้างรถไฟลาว - จีน ถือเป็นหนึ่งในโครงการพัฒนาภายใต้ยุทธศาสตร์เส้นทางสายไหม โดยสาธารณรัฐประชาชนจีนได้ใช้ระบบรางเป็นตัวขับเคลื่อนในการเชื่อมโยงภูมิภาคต่างๆ การเชื่อมโยงการเดินทางจากนครคุนหมิงมายังบริเวณชายแดนจีน – ลาว ด้วยเส้นทางรถไฟดังกล่าวจะทำให้เกิดการเชื่อมต่อกับโครงการรถไฟความเร็วสูงไทย – จีนได้ ซึ่งการเชื่อมโยงการคมนาคมภายในประเทศกับเส้นทางสายไหมแห่งศตวรรษที่ 21 นี้จะเป็นส่วนสนับสนุนต่อการขยายตัวทางธุรกิจท่องเที่ยวของประเทศไทยในอนาคตคณะผู้วิจัยได้ทำการศึกษารูปแบบการดำเนินงานและอุปสงค์ของนักเดินทางระหว่างประเทศไทยและกลุ่มประเทศอยู่ในเส้นทางสะพานเศรษฐกิจนิวยูเรเซียในปัจจุบัน ได้นำเสนอรูปแบบการดำเนินงานที่เหมาะสมของการขนส่งนักเดินทางเพื่อเชื่อมโยงประเทศไทยกับกลุ่มประเทศภาคีผ่านทางระบบราง และได้ทำการพยากรณ์อุปสงค์ของนักเดินทางในอนาคตช่วงเวลา 10 ปีข้างหน้าโดยใช้การวิเคราะห์การถดถอย ผลการศึกษาวิจัยพบว่าอุปสงค์ของนักเดินทางชาวจีนและลาวเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ และมีแนวโน้มในการเปลี่ยนรูปแบบการเดินทางมาใช้ระบบรางมากกว่านักเดินทางในกลุ่มประเทศภาคีอื่น

คำสำคัญ

21Belt and Road InitiativeMultimodal Transportationผู้โดยสารการขนส่งต่อเนื่องหลายรูปแบบเส้นทางสายไหมในศตวรรษที่Passenger

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง