การแก้ปัญหาสีของน้ำยางข้นและผลิตภัณฑ์ถุงมือและโฟมยาง
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
ยางธรรมชาติมีโครงสร้างหลักคือ พอลิไอโซพรีน (cis-1, 4 polyisoprene) และมีองค์ประกอบที่ไม่ใช่ยางปนอยู่ด้วย เช่น โปรตีน, ลิพิด, น้ำตาล และสารก่อสี เป็นต้น น้ำยางธรรมชาติถูกนำมาใช้ในการทำผลิตภัณฑ์ต่างๆ ได้แก่ หมอนยาง ที่นอนยาง ถุงยางอนามัย และถุงมือยาง หนึ่งในปัญหาของยางธรรมชาติคือ การเกิดสีเหลืองเข้มของผลิตภัณฑ์ยางธรรมชาติ งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิธีการลดความเหลืองในน้ำยางข้นซึ่งใช้สำหรับทำผลิตภัณฑ์ และในผลิตภัณฑ์โฟมยางและถุงมือที่เตรียมโดยใช้น้ำยางจากต้นยางสายพันธุ์ RRIT 251 และ RRIM 600 จากภาคตะวันออกเปรียบเทียบกับภาคใต้ของประเทศไทยที่ถูกเก็บระหว่างปี พ.ศ. 2562 ถึง 2564 โดยทำการวิเคราะห์หาค่าดัชนีความเหลือง (Yellowness index, YI) ด้วยเครื่องวัดสี (HunterLab รุ่น colorquest?XE) พบว่าน้ำยางข้นที่เก็บได้ในเดือนธันวาคมของปี พ.ศ. 2562 และ 2563 มีค่าดัชนีความเหลืองที่สูงกว่าน้ำยางข้นที่ถูกเก็บในเดือนอื่นๆ และเมื่อนำตัวอย่างน้ำยางข้นทั้งหมดไปทำผลิตภัณฑ์โฟมยางและถุงมือยาง พบว่า ตัวอย่างโฟมยางที่ทำจากน้ำยางข้นสายพันธุ์ RRIT 251 จากภาคใต้ มีแนวโน้มที่ได้ค่าดัชนีความเหลืองสูงที่สุด แต่สำหรับดัชนีความเหลืองของตัวอย่างถุงมือจะมีแนวโน้มไปทางเดียวกับดัชนีความเหลืองของน้ำยางข้นตัวนั้นๆ นอกจากนี้ผู้วิจัยได้ศึกษาวิธีการลดความเหลืองในน้ำยางข้นและผลิตภัณฑ์ทั้งสองชนิดและหาสภาวะที่เหมาะสมในขั้นตอนการผลิต โดยพบว่าค่าความเหลืองของยางธรรมชาติมีความสัมพันธ์กันโดยตรงกับปริมาณองค์ประกอบที่ไม่ใช่ยาง ได้แก่ โปรตีนและไขมัน การลดสีน้ำยางข้นทำได้โดยการควบคุมพารามิเตอร์ต่างๆ ในกระบวนการผลิตให้เหมาะสม ได้แก่ % ของแข็งทั้งหมดในน้ำยาง (TSC) ความเร็วรอบและเวลาที่ใช้ในการปั่นเหวี่ยง รวมถึงการปรับอัตราการไหลออกของน้ำยางข้นและหางน้ำยาง นอกจากนี้การเพิ่มกระบวนการล้างยังช่วยลดค่าสีและปริมาณองค์ประกอบที่ไม่ใช่ยางลงได้อย่างมาก โดยเฉพาะปริมาณโปรตีน ในส่วนของผลิตภัณฑ์โฟมยางและถุงมือยาง กระบวนการล้างทำให้ค่าดัชนีความเหลืองมีแนวโน้มลดลงตามจำนวนครั้งและระยะเวลาในการล้างด้วยน้ำหรือสารสบู่ (1%SDS) รวมถึงการเลือกใช้สารเคมียางที่ไม่ก่อให้เกิดสี เช่น การใช้สารตัวเร่งปฏิกิริยา zinc dibutyldithiocarbamate (ZDBC) แทนสาร Zinc diethyldithiocarbamate (ZDEC) ในถุงมือยาง ทำให้ไม่เกิดการตกสี (staining) และการแพร่ (blooming) มาที่ผิวของผลิตภัณฑ์ ระยะเวลาการเก็บน้ำยางข้นและอุณหภูมิในการอบผลิตภัณฑ์ยังเป็นปัจจัยสำคัญที่ต้องควบคุมเพื่อลดการเปลี่ยนแปลงของสีในผลิตภัณฑ์ยางด้วย โดยสภาวะที่เหมาะสมในการอบถุงมือยางคือ 100?C เป็นเวลา 30 นาที และโฟมยางคือ 70?C เป็นเวลา 16 ชั่วโมง อย่างไรก็ตามการเกิดสียังเกิดได้จากการปนเปื้อนของไอออนโลหะ เช่น ไอออนของทองแดงระหว่างกระบวนการผลิตซึ่งจำเป็นต้องควบคุม