เทคโนโลยีภูมิสารสนเทศประยุกต์ต่อการศึกษาความสามารถในการยั่งยืนของสังคมพืชในและนอกถิ่นในพื้นที่สีเขียวของมทร.อีสาน ด้วยแนวคิดทางด้านบทบาทของนิเวศวิทยาเฉพาะตัว

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประยุกต์ใช้เทคโนโลยีภูมิสารสนเทศต่อการศึกษาความสามารถในการยั่งยืนของสังคมพืชในละนอกถิ่นสำหรับพื้นที่สีเขียว ด้วยแนวคิดทางด้านบทบาทของนิเวศวิทยาเฉพาะตัว โดยมีพื้นที่ศึกษา คือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน นครราชสีมา (มทร.อีสาน นครราชสีมา) ผลการศึกษาพบว่ามทร.อีสาน นครราชสีมา มีพื้นที่ประมาณ 330 ไร่ และมีประเภทพื้นที่สีเขียว 5 ประเภท ได้แก่ ด้านนันทนาการและความงามทางภูมิทัศน์ อรรถประโยชน์ ด้านรักษาสิ่งแวดล้อม ริ้วยาวและริมทางสัญจร และรกร้าง คิดเป็นพื้นที่สีเขียว 66.22 ไร่ (ร้อยละ 20.06) และมีค่าดัชนีความหลากหลายทางชีวภาพเฉลี่ย 4.068 และเป็นพื้นที่สีเขียวยั่งยืน 36.82 ไร่ (ร้อยละ 11.16) และมีสังคมพืชในและนอกถิ่นจำนวน 40 และ 60 ต้นต่อไร่ ซึ่งมีบทบาทนิเวศวิทยาเฉพาะตัวโดยมีลักษณะการกระจายตัวทั่วพื้นที่ (Marginality) มากกว่า ความทนทานในพื้นที่ (Specialization) ทั้งนี้ควรมีการวางแนวทางการจัดการเชิงนโยบาย และแนวทางการจัดการเชิงพื้นที่ เพื่อเกิดความเป็นพื้นที่สีเขียวยั่งยืน เพราะร้อยละของพื้นที่สีเขียวยั่งยืนในมทร.อีสาน นครราชสีมา มีน้อยกว่าที่แผนปฏิบัติการฯ กำหนดไว้ รวมถึงการคัดเลือกชนิดพันธุ์ไม้ที่เหมาะสมกับสภาพพื้นที่ในมหาวิทยาลัย

คำสำคัญ