การพัฒนาระบบของการจัดการซัพพลายเชน และโลจิสติคส์วิสาหกิจชุมชนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

บทคัดย่อ

เมื่อ พ.ศ. 2540 ประเทศไทย และประเทศอื่นในเอเซีย ประสบวิกฤติเศรษฐกิจ ทำให้กิจการธุรกิจ และอุตสาหกรรมทั้งหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ธุรกิจการเงิน การลงทุนประสบความล้มเหลว ทำให้คนตกงานเพิ่มขึ้น ก่อให้เกิดปัญหาสังคม เพราะคนเหล่านั้นย้ายถิ่นฐานกลับภูมิลำเนา (ท้องถิ่น) เพราะฉะนั้น แนวทางในการแก้ไขปัญหาดังกล่าวจึงควรใช้แนวทางของธุรกิจชุมชน(ประเวศ วะสี, 2542) กล่าวคือการพัฒนาธุรกิจโดยใช้ภูมิปัญญาของชุมชน ไม่ใช่การพึ่งพิงองค์ความรู้ของชาวต่างประเทศทั้งหมด คุณสังคิต พิริยะรังสรรค์ (2541) อ้างในสำนักงานมาตรฐานการศึกษา2545 กล่าวว่า” ภายใต้ภาวะวิกฤติการณ์เศรษฐกิจในปัจจุบันมีเพียงแนวคิดทฤษฎีเศรษฐกิจชุมชนแบบพึ่งตนเองเท่านั้นที่กล้าให้คำมั่นสัญญาว่าเกษตรกรที่ดำรงการผลิตและดำรงชีพตามแนวทางนี้จะไม่เพียงแต่ พออยู่ พอกินในระยะเริ่มต้นเท่านั้น แต่จะอยู่ดี มีสุขในระยะต่อไปได้ด้วยแนวความคิดและการปฏิบัติของเศรษฐกิจชุมชนแบบพึ่งพาตนเอง ดำรงอยู่ในสังคมไทยมาช้านาน แต่ขอบเขตของกิจกรรมทางเศรษฐกิจประเภทนี้ค่อนข้างจำกัด และไม่แพร่หลายนัก” นอกจากนั้น คุณสมคิด จาตุศรีพิทักษ์ (2546) กล่าวว่า การเปลี่ยนแปลงเศรษฐกิจของประเทศไทย เพื่อให้เข้มแข็งในท้องถิ่น และเข้มแข็งภายนอก (Local strength and external strength) โดยการเน้นเศรษฐกิจรากหญ้า กล่าวคือ เป็นการเปลี่ยนการวางตำแหน่งประเทศไทย (Repositioning) โดยใช้สินค้า OTOP ทั้ง 76 จังหวัดเป็นตัวขับเคลื่อน

คำสำคัญ