การพัฒนาซอฟแวร์สำหรับการสังเคราะห์ระบบควบคุมแบบคงทนและเหมาะที่สุดสำหรับอากาศยานไร้คนขับปีกตรึงโดยใช้เมตาฮิวริสติก
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
ตามยุทธศาสตร์การพัฒนาอุตสาหกรรมไทย 4.0 ระยะ 20 ปี กลุ่มอุตสหากรรมการบินและโลจิสติกส์เป็นหนึ่งในกลุ่มอุตสาหกรรมอนาคต (New S-Curve) ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมเป้าหมายในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศ อากาศยานไร้คนขับ (Unmanned Aerial Vehicle, UAV) เป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์ที่มีศักยภาพในอนาคตของกลุ่มอุตสาหกรรมดังกล่าว เนื่องจากอากาศยานไร้คนขับไม่ต้องใช้นักบินอยู่บนเครื่อง ดังนั้นการออกแบบระบบควบคุมการบินของอากาศยานไร้คนขับจึงเป็นส่วนที่สำคัญมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับหรับอากาศยานไร้คนขับปีกตรึง โดยทั่วไประบบควบคุมการบินของอากาศยานไร้คนขับจะถูกออกแบบด้วยระบบควบคุมแบบสัดส่วน-ปริพันธ์-อนุพันธ์ (Proportional-Integral-Derivative, PID) และระบบควบคุม PID แบบปรับค่าได้ (scheduling PID) ทั้งนี้เนื่องจากระบบดังกล่าวมีความง่ายและไม่ซับซ้อนในการใช้งาน อย่างไรก็ตามระบบควบคุม PID อาจไม่มีประสิทธิภาพที่ดีเพียงต่อการควบคุมการบินในสภาพแวดล้อมของการใช้จริง และแม้ว่าระบบควบคุม PID แบบปรับค่าได้จะมีประสิทธิภาพที่สูงกว่า แต่ระบบดังกล่าวต้องการความต่อเนื่องในระหว่างการปรับเปลี่ยนค่า control gain ดังนั้นการมีระบบควมคุมเดี่ยว (Single control technique) ที่มีความคงทนและเหมาะที่สุด (robust and optimum) จึงเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับระบบควมคุมการบินของอากาศยานไร้คนขับ จากข้อมูลที่ผู้วิจัยทราบ ในประเทศไทย การวิจัยและพัฒนาระบบควบคุมแบบคงทนและเหมาะที่สุดสำหรับอากาศยานไร้คนขับยังมีไม่มาก นอกเหนือจากนี้ยังพบว่าระบบควบคุมสำหรับอากาศยานไร้คนขับที่จำหน่ายและมีใช้งานอย่างแพร่หลายอยู่ในปัจุบันส่วนใหญ่เป็นระบบควบคุมแบบ PID ซึ่งไม่สามารถรับประกันประสิทธิภาพด้านความคงทนและความเหมาะที่สุดได้ ดังนั้นงานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาซอฟแวร์สำหรับการออกแบบระบบควบคุมแบบคงทนและเหมาะที่สุดของอากาศยานไร้คนขับปีกตรึงโดยใช้กระบวนการหาค่าเหมาะที่สุดแบบเมตาฮิวริสติก แนวคิดหลักของโครงการนี้คือการประยุกต์ใช้กระบวนการหาค่าเหมาะที่สุดแบบเมตาฮิวริสติกช่วยในการหาพารามิเตอร์ที่ไม่ทราบค่าในกระบวนการสังเคราะห์ระบบควบคุมแบบคงทนเพื่อให้ได้ระบบควบคุมแบบคงทนที่มีประสิทธิภาพเหมาะที่สุด ซึ่งโครงการนี้เป็นส่วนขยายผลจากโครงการการออกแบบและพัฒนาอาการศยานไร้คนขับของกลุ่มวิจัย “multidisciplinary design and optimisation of aircraft and wind turbine components” โดย ศ.ดร.สุจินต์ บุรีรัตน์ ภายใต้ทุนส่งเสริมกลุ่มวิจัยหรือเมธีวิจัยอาวุโส สกสว.