Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2555

วิเคราะห์ความเหมาะสมในการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ กรณีศึกษาชุมชนบ้านปิตุคี อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่

นายอนุรัตน์ ไชยปิน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี พ.ศ. 2555

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

จากปัญหาทรัพยากรธรรมชาติในชุมชนที่มีปริมาณลดลงและถูกทำลายเป็นจำนวนมาก ทั้งจากการล่าสัตว์ การเก็บหาของป่า การเกษตร สภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป เป็นต้น บ้านปิตุคี ที่เป็นหนึ่งในหมู่บ้านในลุ่มน้ำขุนแม่หาดที่มีความตื่นตัวด้านสิ่งแวดล้อม จึงรวมตัวกับหมู่บ้านข้างเคียงตั้งกลุ่ม “เครือข่ายลุ่มน้ำขุนแม่หาด” เพื่อบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของชุมชนที่ตนเองอาศัยอยู่ และมีการดำเนินกิจกรรมมาอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ยังขาดข้อมูลความสมดุลระหว่างความต้องการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติของชุมชน และศักยภาพในการผลิตของป่าไม้ ดังนั้นผู้วิจัยจึงเลือกบ้านปิตุคี เป็นพื้นที่นำร่องในการศึกษาความเหมาะสมในการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรเพื่อการดำรงชีวิตของชุมชน เพื่อให้สามารถนำไปใช้เป็นแผนการจัดการทรัพยากรแบบมีส่วนร่วมของชุมชนในอนาคต ผลการศึกษา พบว่า หมู่บ้านปิตุคี มีพื้นที่ทั้งหมด 3.22 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 2,013 ไร่ มีประชากรจำนวนทั้งสิ้น 178 คน มีอาชีพเกษตรกรและรับจ้างเป็นส่วนใหญ่ แต่เนื่องจากพื้นที่โดยรอบเป็นป่าดิบเขา มีพื้นที่ลาดชันสูง จึงเป็นพื้นที่ที่ไม่เหมาะสมต่อการเกษตรกรรม จึงต้องอาศัยการเก็บหาของป่าเพื่อยังชีพควบคู่ไปด้วย โดยมีพืชจำนวนทั้งสิ้น 36 รายการ ที่มีการเก็บหาออกมาจากป่ามากที่สุด ส่วนใหญ่มักนำมาเป็นอาหาร แยกเป็นความถี่ในการเก็บหา 1 ครั้งต่อ 2 สัปดาห์ ได้แก่ ผักฮาก, ปิ้งขาว, มะเขือพวง, ตะไคร้ต้น รองลงมาคือ เครื่องเทศ ผลไม้ และสมุนไพร ตามลำดับ เช่น หล่องดุ กำลังเสือโคร่ง นางพญาเสือโคร่ง ปลีกล้วยป่า เฟิร์น หว้าป่า เป็นต้น ส่วนของป่าที่ถูกนำมาเป็นเครื่องใช้สอย เครื่องเคียงอาหารที่เก็บไว้ได้นาน จะมีรอบระยะเวลาออกไปเก็บหานานที่สุด คือ 1 ครั้งต่อปี เช่น ตองสาด ก่อแดง มะคำดีควาย เป็นต้น เส้นทางการเก็บหาของป่าคือเส้นทางเดินเท้าเข้าไปยังพื้นที่เกษตรกรรม และส่วนใหญ่อยู่ในภายในอาณาเขตหมู่บ้าน ตองสาดเป็นพืชที่มีระยะทางในการเก็บหาไกลที่สุดอยู่ในรัศมีประมาณ 1.5 กิโลเมตรจากหมู่บ้าน และระยะทางใกล้ที่สุดคือ 260 เมตรจากตัวหมู่บ้าน ส่วนลักษณะการกระจายตัวของพืชประเภทผลไม้ มักพบตามบริเวณสันเขาและไหล่เขา ส่วนพืชที่เป็นไม้พุ่ม ไม้เลื้อย ที่ส่วนใหญ่เป็นพืชอาหาร สมุนไพร มักพบในบริเวณที่เป็นป่าดิบเขา หรือพื้นที่ชุ่มน้ำ ใกล้ลำห้วยที่มีอยู่ทั่วไปในพื้นที่

คำสำคัญ

การใช้ประโยชน์จากทรัพยากรแผนการจัดการทรัพยากร

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

การวิจัยและพัฒนาเพื่อจัดการปัญหาสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืนในพื้นที่อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

ภาคภูมิ รัตน์จิรานุกูล มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ พ.ศ. 2558

การศึกษารูปแบบการจัดการทรัพยากรปูทะเลอย่างยั่งยืนโดยชุมชน :กรณีศึกษาของชุมชนในเขตป่าเลนคุ้งกระเบน และป่าเลนปากน้ำเวฬุ จังหวัดจันทบุรี

มลฤดี สนธิ คณะเทคโนโลยีทางทะเล มหาวิทยาลัยบูรพา พ.ศ. 2551

กระบวนการเสริมสร้างศักยภาพชุมชนจัดการตนเองบนฐานทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมป่าชุมชนริมลำน้ำชีของชุมชนบ้านเสม็ด ตำบลหนองเต็ง อำเภอกระสัง จังหวัดบุรีรัมย์

อุทิศ ทาหอม มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ พ.ศ. 2559

พลวัตการจัดการทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนในจังหวัดน่าน

นายธเนศ ศรีวิชัยลำพันธ์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2559

ปัญหาและอุปสรรคของการสร้างเครือข่ายของ การปกครองส่วนท้องถิ่นในการร่วมอนุรักษ์และ ฟื้นฟูสิ่งแวดล้อม กรณีศึกษาห้วยตองแวด อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี

ปิยะมาศ ทัพมงคล มหาวิทยาลัยราชธานี พ.ศ. 2561

พลวัตการจัดการทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนในจังหวัดน่าน

ธเนศ ศรีวิชัยลําพันธ์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2562

การจัดการทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมของชุมชนนางแลใน เพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต

สฤทธิ์พร วิทยผดุง มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย พ.ศ. 2559

การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดสรรทรัพยากรท้องถิ่นเพื่อการผลิตอย่างยั่งยืนและการดำรงชีพของสมาชิกชุมชนที่อยู่ในชนบทริมฝั่งแม่น้ำโขงให้เข้มแข็ง กรณีศึกษา กองทุนปลาบ้านผาชัน อำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี

บริบูรณ์ ดีกา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี พ.ศ. 2563

ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของชุมชนที่มีการท่องเที่ยวและไม่มีการท่องเที่ยวในตำบลเกาะปันหยี อำเภอเมือง จังหวัดพังงา

นายพีรวิชญ์ บุญเสริม สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2562

โครงการศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชน เยาวชน และภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการติดตามและอนุรักษ์ ความหลากหลาย และทรัพยากรน้ำในพื้นที่ลุ่มน้ำปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน

อาจารย์ ดร. ทัตพร คุณประดิษฐ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ พ.ศ. 2554