Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2564

การบริหารจัดการบัญชีต้นทุนทรัพยากรการท่องเที่ยวและสิ่งแวดล้อมสำหรับพื้นที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติในภาคเหนือตอนบน

ประกอบศิริ ภักดีพินิจ หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของประเทศ (บพข.) พ.ศ. 2564

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

แม้ว่าอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวจะมีความสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม ในขณะเดียวกันก็ทำให้เกิดผลกระทบต่อทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมในแหล่งท่องเที่ยวเช่นกัน เนื่องจากการมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากเข้าไปยังแหล่งท่องเที่ยว จะส่งผลให้แหล่งท่องเที่ยวได้รับการดูแลรักษาไม่ทั่วถึง ในบางแห่งมีมลพิษทั้งด้านขยะ น้ำเสีย และอื่นๆ ฉะนั้น เพื่อทำให้เกิดความสมดุลระหว่างด้านการท่องเที่ยวกับด้านสิ่งแวดล้อม และเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันทางการท่องเที่ยวด้านความยั่งยืนของสิ่งแวดล้อมได้ การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์บัญชีทรัพย์สินทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติและรูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวในภาคเหนือตอนบน 2) วิเคราะห์พฤติกรรมนักท่องเที่ยวและค่าใช้จ่ายทางการท่องเที่ยวทางธรรมชาติในภาคเหนือตอนบน 3) กำหนดกลยุทธ์เชิงการบริหารจัดการการใช้ทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม เพื่อพัฒนาคุณภาพการท่องเที่ยวสำหรับพื้นที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติในภาคเหนือตอนบน ประชากรและกลุ่มตัวอย่างสำหรับการวิจัยครั้งนี้คือ นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติจำนวน 1,200 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลในงานวิจัยครั้งนี้คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าร้อยละ การแจกแจงความถี่ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมถึงลงพื้นที่เพื่อสัมภาษณ์ และทำการสนทนากลุ่มกับผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับแหล่งท่องเที่ยว ผลการศึกษาพบว่า 1.) การวิเคราะห์บัญชีทรัพย์สินทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติและรูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยว พบว่า (1.1) อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ มีทรัพยากรทางการท่องเที่ยวทั้งหมด 22 แห่ง ปัจจุบันเปิดให้บริการทางการท่องเที่ยว 21 แห่ง ซึ่งการบริหารจัดการทรัพยากรทางการท่องเที่ยว มีการดำเนินการโดยอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ทั้งหมด และมีชุมชนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่อุทยานเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารจัดการด้วย 2 แห่ง คือ เส้นทางศึกษาธรรมชาติกิ่วแม่ปาน และเส้นทางศึกษาธรรมชาติผาดอกเสี้ยวเฉลิมพระเกียรติ โดยการเป็นมัคคุเทศก์นำเที่ยวในพื้นที่แหล่งท่องเที่ยว ซึ่งรายได้ที่เกิดจากการเป็นมัคคุเทศก์นำเที่ยว ชุมชนจะมีการจัดเก็บรายได้เอง (1.2) อุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน มีทรัพยากรทางการท่องเที่ยวทั้งหมด 10 แห่ง ปัจจุบันเปิดให้บริการทางการท่องเที่ยว 7 แห่ง ซึ่งการบริหารจัดการทรัพยากรทางการท่องเที่ยว มีการดำเนินการโดยอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อนทั้งหมด และมีชุมชนที่อยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงอุทยานเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารจัดการด้วย 1 แห่ง คือ ลานดอกเสี้ยวบาน โดยการจัดงานเทศกาล ซึ่งในการจัดการงานเทศกาลจะเป็นการส่งเสริมให้คนในชุมชนสามารถสร้างอาชีพและมีรายได้จากการท่องเที่ยวในพื้นที่ (1.3) อุทยานแห่งชาติภูซาง มีทรัพยากรทางการท่องเที่ยวทั้งหมด 5 แห่งซึ่งการบริหารจัดการทรัพยากรทางการท่องเที่ยว มีการดำเนินการโดยอุทยานแห่งชาติภูซางทั้งหมด และมีชุมชนที่อยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงอุทยานเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารจัดการในพื้นที่ภูผาหม่น โดยมีการตั้งคณะกรรมการ เพื่อกำกับให้มีคณะการทำงาน มีการให้บริการขนส่งนักท่องเที่ยวขึ้นไปยังแหล่งท่องเที่ยว ซึ่งรายได้ที่เกิดจากการให้บริการขนส่งนักท่องเที่ยว ชุมชนจะมีการจัดเก็บรายได้เอง 2.) ด้านพฤติกรรมนักท่องเที่ยวและค่าใช้จ่ายทางการท่องเที่ยว พบว่า (2.1) นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ส่วนใหญ่มีที่พำนักอาศัยอยู่ในภาคเหนือ และในการท่องเที่ยวครั้งนี้ส่วนใหญ่มีการพักค้างคืน โดยพักค้างคืนนอกอุทยานฯ มากที่สุด ส่วนค่าใช้จ่ายทางการท่องเที่ยว มีค่าใช้จ่ายในด้านที่พักมากที่สุด รองลงมาคือ ค่าใช้จ่ายในด้านการซื้อของที่ระลึก ค่าใช้จ่ายด้านอาหารและเครื่องดื่ม และค่าใช้จ่ายด้านศิลปะและวัฒนธรรม ตามลำดับ และมีความเต็มใจจ่ายต่ออัตราค่าธรรมเนียมในการเข้าชมที่ 50 บาท (2.2) นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อนส่วนใหญ่มีที่พำนักอาศัยอยู่ในภาคเหนือ และในการท่องเที่ยวครั้งนี้ส่วนใหญ่ไม่พักค้างคืน เนื่องจากนักท่องเที่ยวเป็นคนในพื้นที่และจังหวัดเดียวกับแหล่งท่องเที่ยว ส่วนค่าใช้จ่ายทางการท่องเที่ยว มีค่าใช้จ่ายในด้านที่พักมากที่สุด รองลงมาคือ ค่าใช้จ่ายค่าใช้จ่ายด้านอาหารและเครื่องดื่ม ค่าใช้จ่ายในด้านของที่ระลึก ตามลำดับ และมีความเต็มใจจ่ายต่ออัตราค่าธรรมเนียมในการเข้าชมที่ 40 บาท (2.3) นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติภูซาง ส่วนใหญ่มีที่พำนักอาศัยอยู่ในภาคเหนือ และในการท่องเที่ยวครั้งนี้ส่วนใหญ่ไม่พักค้างคืน เนื่องจากนักท่องเที่ยวเป็นคนในพื้นที่และจังหวัดเดียวกับแหล่งท่องเที่ยว ส่วนค่าใช้จ่ายทางการท่องเที่ยว มีค่าใช้จ่ายในด้านที่พักมากที่สุด รองลงมาคือ ค่าใช้จ่ายด้านอาหารและเครื่องดื่ม ค่าใช้จ่ายด้านบริการบริษัทนำเที่ยว และค่าใช้จ่ายในด้านการซื้อของที่ระลึก ตามลำดับ และมีความเต็มใจจ่ายต่ออัตราค่าธรรมเนียมในการเข้าชมที่ 20 บาท 3.) กลยุทธ์เชิงการบริหารจัดการการใช้ทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม เพื่อพัฒนาคุณภาพการท่องเที่ยวสำหรับพื้นที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติในภาคเหนือตอนบนประกอบด้วย 5 กลยุทธ์ ดังนี้ กลยุทธ์ที่ 1 การท่องเที่ยวสีเขียว กลยุทธ์ที่ 2 การสร้างคุณค่าทางสังคม กลยุทธ์ที่ 3 การบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติ กลยุทธ์ที่ 4 การบริหารจัดการสำนักงานสีเขียว และกลยุทธ์ที่ 5 การตลาดการท่องเที่ยวสีเขียวอย่างยั่งยืน

คำสำคัญ

พฤติกรรมนักท่องเที่ยวNational Parkอุทยานแห่งชาติกิจกรรมการท่องเที่ยวTourism activitiestourist behaviourCost of tourism resources and environmentต้นทุนทรัพยากรการท่องเที่ยวและสิ่งแวดล้อม

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

การประเมินต้นทุนทรัพยากรการท่องเที่ยวและสิ่งแวดล้อมสำหรับพื้นที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติในภาคเหนือตอนบน

สุขทัย พงศ์พัฒนศิริ หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของประเทศ (บพข.) พ.ศ. 2565

การพัฒนาต้นแบบบัญชีต้นทุนทรัพยากรการท่องเที่ยวและสิ่งแวดล้อมสำหรับพื้นที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติในภาคเหนือตอนบน

วีระพงษ์ กิติวงค์ หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของประเทศ (บพข.) พ.ศ. 2565

การวิเคราะห์พฤติกรรมและรูปแบบการเคลื่อนย้ายของนักท่องเที่ยวเพื่อพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวในกลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 1

ศิริเพ็ญ ดาบเพชร มหาวิทยาลัยนเรศวร พ.ศ. 2565

ผลกระทบทางเศรษฐกิจ สังคมและสิ่งแวดล้อมจากการพัฒนาการท่องเที่ยว :กรณีศึกษาชุมชนตลาดน้ำท่าคา ; รายงานการวิจัย

ธมกร ธาราศรีสุทธิ คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ พ.ศ. 2554

การบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ จังหวัดนครพนม ตามแนวทางการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์

เพ็ญประภำ เพชระบูรณิน มหาวิทยาลัยขอนแก่น พ.ศ. 2557

การประเมินมูลค่าประโยชน์ด้านนันทนาการของแหล่งท่องเที่ยว ทางธรรมชาติ กรณีคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวเสื่อมโทรมในอำเภอแม่วาง เชียงใหม่ ประเทศไทย

สุรชัย กังวล มหาวิทยาลัยแม่โจ้ พ.ศ. 2560

ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์ต่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา ป่าชายเลนบางปู จังหวัดสมุทรปราการ

วศยาภาสุ์ บัวทองคำ มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด พ.ศ. 2558

การประเมินมูลค่าทางเศรษฐศาสตร์ของแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

จินตนา สมสวัสดิ์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น พ.ศ. 2552

การวิเคราะห์องค์ประกอบของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ : ประโยชน์เพื่อการค้นคว้าวิจัยและการพัฒนาในอนาคต

อัศวิน แสงพิกุล มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ พ.ศ. 2557

การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนที่ส่งผลต่อการพัฒนา มาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดในเขตภาคกลาง

ประพันธ์พงษ์ ชิณพงษ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ พ.ศ. 2560