การพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากเพื่อลดความเหลื่อมล้ำของชุมชนในศตวรรษที่ ๒๑ ของจังหวัดสุพรรณบุรี
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
ชื่อรายงานการวิจัย: การพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากเพื่อลดความเหลื่อมล้ำของชุมชนในศตวรรษที่ ๒๑ ของจังหวัดสุพรรณบุรีผู้วิจัย: นายปัณณวิชญ์ แสงหล้าส่วนงาน: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์สุพรรณบุรีศรีสุวรรณภูมิ ปีงบประมาณ: ๒๕๖๔ทุนอุดหนุนการวิจัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยบทคัดย่อการศึกษาวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ดังนี้ ๑) เพื่อการพัฒนาองค์ความรู้เศรษฐกิจฐานรากของชุมชนเพื่อความยั่งยืนในศตวรรษที่ ๒๑ ๒) เพื่อการส่งเสริมการนำนวัตกรรมในการพัฒนาความรู้สู่คุณภาพชีวิตชุมชน ๓) เพื่อการจัดการชุมชนเข็มแข็งแบบมีส่วนร่วมเพื่อยกระดับชุมชนนวัตกรรม เป็นการวิจัยผสานวิธีทั้งการวิจัยเชิงคุณภาพและ วิจัยเชิงปฏิบัติการ โดยใช้วิสาหกิจชุมชนต้นแบบ ๓ กลุ่มในจังหวัดสุพรรณบุรี ได้แก่ อำเภออู่ทอง ๒ กลุ่ม อำเภอศรีประจันต์ ๑ กลุ่ม ดำเนินการศึกษาองค์ความรู้ และลงพื้นที่วิจัยเชิงปฏิบัติการโครงการวิจัยย่อย ๒ และ โครงการวิจัยย่อย ๓ ในตำบลจรเข้สามพัน อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรีผลการศึกษาพบว่า:-การพัฒนาองค์ความรู้เศรษฐกิจฐานรากของชุมชนเพื่อความยั่งยืนในศตวรรษที่ ๒๑ การพัฒนาองค์ความรู้ด้านเศรษฐกิจฐานรากที่จะนำไปสู่การยกระดับชุมชนนวัตกรรม ได้แก่การจัดการความรู้ คือ การระดมความคิด การสร้างและการแสวงหาความรู้ การจัดการความรู้ให้เป็นระบบ และการประมวลผลและกลั่นกรองความรู้ ถือเป็นการเตรียมความพร้อม ส่วนด้านการพัฒนาทักษะ ให้ความสำคัญกับการค้นหาจุดอ่อนของสมาชิกเพื่อนำไปวางแผนพัฒนานำไปสู่การลงมือปฏิบัติที่มีความสอดคล้องกับการดำเนินกิจกรรมและนำมาประเมินผล ด้านการขับเคลื่อนไปสู่การปฏิบัติเป็นผลที่ได้รับจากการพัฒนาทักษะ โดยการศึกษาข้อมูลและความพร้อม การดำเนินตามขั้นตอนและประเมินหาข้อบกพร่อง ส่วนด้านการบริหารมีการกำหนดขั้นตอนในการทำงานตั้งแต่ โครงสร้าง การจัดทำแผนการผลิต การจัดการเรียนรู้ การจัดการตลาดที่นำไปสู่แผนธุรกิจโดยมีส่วนงานของรัฐเข้ามามีส่วนร่วมสนับสนุนให้ข้อเสนอแนะ ส่วนการสังเคราะห์องค์ความรู้ ได้แก่จากการแสวงหาความรู้ คือจัดการความรู้ไปปฏิบัติ การจัดกิจกรรม การสร้างการมีส่วนร่วม การประเมินผลและการปรับใช้ให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ ส่วนด้าน การนำความรู้มาจัดหมวดหมู่ ให้ความสำคัญกับการจัดการความรู้ การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และการสกัดความรู้ และด้านการนำไปปฏิบัติให้ความสำคัญกับกระบวนการที่เป็นระบบและวิธีการถ่ายทอดความรู้การส่งเสริมการนำนวัตกรรมในการพัฒนาความรู้สู่คุณภาพชีวิตชุมชน ที่นำไปสู่ความสำเร็จมี ๓ ส่วน คือ ๑) การสร้างพลังชุมชน เป็นกระบวนการทำให้สมาชิกในชุมชนเกิดความกระตือรือร้นเปิดการรับรู้สิ่งดี ๆ เป็นการสร้างพลังเชิงบวก (Positive Energy) ๒) การเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน ยกระดับและสร้างโอกาสในเรื่องความเสมอภาคทางเศรษฐกิจระดับครัวเรือน สามารถผลิตสินค้าที่มีมาตรฐานตรงตามความต้องการของตลาด และ ๓) การส่งเสริมการสร้างทักษะความรู้การนำนวัตกรรมมาใช้ในการพัฒนาการทำงานร่วมกันของสมาชิกในชุมชนการร่วมกันคิดแบบวิเคราะห์ การคิดแบบ ๒ ทาง (Two Ways) แนวทางการนำนวัตกรรมในการพัฒนาความรู้ ได้แก่ ๑) การส่งเสริมด้านการมีนวัตกรรม (ทำให้มี) ให้ชุมชนคิดวางแผนหาวิธีการพัฒนาผลิตภัณฑ์ของตนองโดยหาเครื่องมือมาช่วยพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชน ๒) ส่งเสริมด้านการนำนวัตกรรมไปใช้ในชุมชน (มีให้ใช้) ส่วนการส่งเสริมการนำนวัตกรรมไปพัฒนา ได้แก่ การวางแผนการ จัดกิจกรรมร่วมกัน ค้นหาจุดบกพร่อง ปรับปรุงขั้นตอน ปรับวัตถุดิบการผลิตการจัดการชุมชนเข้มแข็งแบบมีส่วนร่วมเพื่อยกระดับชุมชนนวัตกรรม นำไปสู่ความสำเร็จมี ๖ ประการ คือ ๑) การมีเป้าหมายร่วมกัน ๒) มีการเรียนรู้ร่วมกัน ๓) การมีส่วนร่วมกัน ๔) เครือข่ายความร่วมมือ ๕) ศักยภาพชุมชน ๖) ทุนภูมิสังคม การยกระดับชุมชนเข้มแข็งแบบมีส่วนร่วม ได้แก่ เกาะเกี่ยวประโยชน์สาธารณะ มีศักยภาพที่จะพึ่งพิงตนเองได้และการพัฒนาศักยภาพของตนได้อย่างต่อเนื่อง ส่วนการเผยแพร่การจัดการชุมชนเข้มแข็งแบบมีส่วนร่วมยกระดับชุมชนนวัตกรรม ได้แก่ การถ่ายทอดความรู้ ทักษะ การจัดการต้นทุน