การประเมินภัยคุกคามต่อการอยู่รอดของสัตว์ผู้ล่าขนาดเล็กในพื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่งภาคใต้

บทคัดย่อ

การจัดการการอนุรักษ์สัตว์ป่านั้นต้องการข้อมูลพื้นฐานทั้งในมิติของมนุษย์และสัตว์ป่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับสัตว์ที่มีพื้นที่อาศัยซ้อนทับกับถิ่นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ ทีมผู้วิจัยได้ทำการสัมภาษณ์ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในบริเวณพื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่งของประเทศไทย โดยในปี 2563-2564 ได้ทำการสัมภาษณ์ทางฝั่งอันดามัน เพื่อประเมินภัยคุกคามจากมนุษย์ต่อนาก 2 ชนิด และระบุแนวทางการจัดการที่เหมาะสมเพื่อการอนุรักษ์นากในระยะยาวในแต่ละพื้นที่ ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมานั้น นากเล็กเล็บสั้นและนากใหญ่ขนเรียบยังคงประสบกับภัยคุกคามในหลากหลายรูปแบบ ทั้งการถูกนำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง การถูกฆ่าเพื่อนำเนื้อมากิน การถูกฆ่าเนื่องจากสร้างปัญหาให้มนุษย์ การถูกสุนัขกัด และการถูกรถชน ในภัยคุกคามต่างๆเหล่านี้ การถูกนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงเป็นภัยคุกคามหลักที่ทำให้จำนวนประชากรนากในธรรมชาติลดลงโดยเฉพาะนากเล็กเล็บสั้น ประมาณร้อยละ 20 ของตำบลที่ทำการสำรวจมีระดับภัยคุกคามในระดับสูงและสูงมาก โดยจังหวัดพังงาเป็นจังหวัดที่มีตำบลที่มีระดับภัยคุกคามในระดับสูงและสูงมากเป็นจำนวนมากที่สุด ร้อยละ 9 ของกริดสำรวจ (5x5 ตารางกิโลเมตร) เป็นพื้นที่ที่มีโอกาสที่นากจะครอบครองสูง ในขณะเดียวกันก็มีระดับภัยคุกคามสูง จำเป็นต้องได้รับการจัดการอย่างเร่งด่วน งานศึกษาในอนาคตควรจะรวมการสูญเสียพื้นที่อาศัยหรือการเปลี่ยนแปลงพื้นที่อาศัยเป็นอีกหนึ่งภัยคุกคามต่อการอยู่รอดของนาก และประเมินระดับภัยคุกคามและแนวทางการจัดการที่เหมาะสมอีกครั้ง

คำสำคัญ

ระดับความพร้อมของโครงการ