การวิจัยเพื่อหาระยะเวลาที่เหมาะสมในการจำหน่ายผู้ป่วยโรคโควิด-19 กลับไปในชุมชน
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
แม้ว่าปัจจุบันจะมีรายละเอียดเกี่ยวกับพลวัตร (dynamics) ของไวรัสโควิด-19 มากขึ้น แต่ยังไม่มีข้อมูลโดยละเอียดว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างระยะเวลาในการรักษากับ viral load และ viability ของไวรัสในสารคัดหลั่งทางเดินหายใจ และไม่มีข้อมูลเรื่องอุบัติการณ์ของการแพร่กระจายเชื้อในบ้านจากผู้ป่วยโควิด-19 ที่ได้รับการรักษาพยาบาลและ discharge กลับบ้านแล้ว ซึ่งข้อมูลดังกล่าวจะช่วยสนับสนุนการตัดสินใจเรื่องระยะเวลาที่เหมาะสมในการรักษาผู้ป่วยโควิด-19 และ discharge โดยไม่เกิดการติดเชื้อเพิ่มเติมภายในครัวเรือน วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้ได้แก่ 1) ศึกษาหาระยะเวลาของการมีไวรัสที่สามารถแพร่เชื้อได้ในสารคัดหลั่งจากระบบทางเดินหายใจในผู้ป่วยโควิด-19 และ; 2) วิเคราะห์ระดับความสัมพันธ์ระหว่างระยะเวลาในการรักษาโรคโควิด-19 กับจำนวนไวรัสในสารคัดหลั่ง และอุบัติการณ์การตรวจพบภูมิคุ้มกันต่อเชื้อ SARS CoV-2 ในกลุ่มผู้สัมผัสร่วมบ้าน การดำเนินงานตามวัตถุประสงค์ที่ 1 ผู้วิจัยได้วิเคราะห์ข้อมูล viral load (จากการตรวจ nasopharyngeal swab ด้วยวิธี RT-PCR) ของผู้ป่วยโควิด-19 ที่รับการรักษาในโรงพยาบาลสงขลานครินทร์ช่วงต้นปี 2563 จำนวนทั้งสิ้น 18 คน (n=18) และส่งตัวอย่าง nasopharyngeal swab ของผู้วิจัยดังกล่าวไปให้ห้องปฏิบัติการของกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ทำ viral culture ปัจจุบันอยู่ระหว่างการวิเคราะห์ข้อมูลและสรุปผลความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลง viral load และระยะเวลา ด้วยวิธี descriptive statistics การดำเนินงานตามวัตถุประสงค์ที่ 2 ผู้วิจัยได้ติดต่อผู้สัมผัสใกล้ชิดร่วมบ้านของผู้ป่วยโควิด-19 ที่รับการรักษาในโรงพยาบาลสงขลานครินทร์ในช่วงกลางปี 2564 เพื่อขอความอนุเคราะห์ตัวอย่างเลือด (เพื่อตรวจ serum หา COVID-19 antibody) และตัวอย่าง nasopharyngeal swab (เพื่อหา viral DNA fragments ด้วยวิธี RT-PCR) ผลเบื้องต้นพบว่าอาสาสมัคร (ผู้สัมผัสร่วมบ้าน n=44 คนจาก n=26 หลังคาเรือน) ทุกคนอยู่ในครัวเรือนที่ผู้ป่วยโควิด-19 เข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยใน (inpatient) เป็นเวลาอย่างน้อย 10 วัน ไม่มีการติดเชื้อภายในครัวเรือนเกิดขึ้นเลย (incidence of intrahousehold transmission = 0%) สรุปผลการวิจัย งานวิจัยนี้ทำให้ผู้วิจัยได้ข้อมูลการเปลี่ยนแปลงของ viral load ในสารคัดหลั่งของผู้ป่วย และไม่พบหลักฐานของ intrahousehold transmission อย่างไรก็ดี การสุ่มตัวอย่างในการวิจัยนี้เป็นแบบ convenience sampling และในส่วนของวัตถุประสงค์ที่ 2 ผู้ป่วย index case ในครัวเรือนอาสาสมัครนี้นับเป็นส่วนน้อย (ประมาณ 10%) ของผู้ป่วยโควิด-19 ในโรงพยาบาลสงขลานครินทร์ ซึ่งไม่เข้า eligibility criteria ในการเป็น study participants เนื่องจากทุกคนในครัวเรือนติดโควิด-19 ก่อนเริ่มการศึกษา ดังนั้นผลการวิจัยจึงมี generalizability อยู่ในระดับที่ค่อนข้างจำกัด และผู้อ่านควรใช้วิจารณญาณในการแปลผลการวิจัย