การใช้พืชตระกูลถั่วอาหารสัตว์เพื่อการอนุรักษ์ดินและน้ำในสวนยางพาราปลูกใหม่

บทคัดย่อ

การศึกษาผลของการปลูกพืชตระกูลถั่วอาหารสัตว์ชนิดต่างๆ เพื่อการอนุรักษ์ดินและน้ำในแปลงยางพารา ดำเนินการทดลอง ณ ศูนย์วิจัยการอนุรักษ์ดินและน้ำ อ.ปากช่อง จ.นครราชสีมา ตั้งแต่ ปี2553-2557 โดนวางแผนการทดลองแบบ Randomized Complete Block Design (RCBD) มี 6 ตำรับการทดลอง จำนวน 3 ซ้ำ โดยมีตำรับการทดลองดังนี้ 1) แปลงควบคุม (หญ้าธรรมชาติ) 2) การปลูกแซมด้วยถั่วลิสงเถา 3) การปลูกแซมด้วยถั่วท่าพระสไตโล 4) การปลูกแซมด้วยถั่วฮามาต้า 5) การปลูกแซมด้วยถั่วมะแฮะ และ 6) การปลูกแซมด้วยถั่วไมยรา ผลการทดลองพบว่าการเจริญเติบโตของต้นยางพาราทางด้านความสูงไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ แต่อย่างไรก็ตาม ต้นยางพาราในแปลงที่ปลูกแซมด้วยถั่วท่าพระสไตโล มีแนวโน้มให้ความสูงและขนาดของเส้นผ่านศูนย์กลางของลำต้นสูงที่สุด ทั้งนี้พบว่าต้นยางพาราในแปลงที่ปลูกแซมด้วยหญ้าธรรมชาติ (แปลงควบคุม) มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของลำต้นน้อยที่สุด ทางด้านของการสูญเสียน้ำหนักตะกอนดินต่อไร่ พบว่าในปีที่ 1 แปลงยางพาราที่มีการปลูกแซมด้วยหญ้าธรรมชาติ (แปลงควบคุม) มีปริมาณการสูญเสียตะกอนดินมากที่สุด ซึ่งมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติกับตำรับการทดลองอื่น ส่วนในปีที่ 2-4 พบว่า ทุกตำรับการทดลองมีการสูญเสียปริมาณตะกอนดินที่ลดลงอย่างต่อเนื่อง และไม่แตกต่างกันในทางสถิติ ทั้งนี้ในปีที่ 4 นั้น แปลงยางพาราที่มีการปลูกแซมด้วยถั่วท่าพระสไตโล มีการสูญเสียปริมาณตะกอนดินน้อยที่สุด ส่วนการเปลี่ยนแปลงสมบัติดิน พบว่าการปลูกพืชตระกูลถั่วอาหารสัตว์ชนิดต่างๆ แซมต้นยางพารานั้น ทำให้สมบัติของดินในทุกตำรับการทดลองดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง รวมถึงแปลงที่มีหญ้าธรรมชาติขึ้นแซมในแปลงยางพาราด้วย

คำสำคัญ