รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2563
การศึกษาทุนทางวัฒนธรรมประจำถิ่นในวัฒนธรรมร่วมเพื่อสร้างอัตลักษณ์กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง (กลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์) : กรณีศึกษากลุ่มผ้าไหมจังหวัดบุรีรัมย์
เอกพงศ์ อินเกื้อ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา พ.ศ. 2563 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาทุนทางวัฒนธรรมประจำถิ่นในวัฒนธรรมร่วมของกลุ่มผ้าไหมจังหวัดบุรีรัมย์ โดยมีผลลัพธ์ฐานข้อมูลแบบองค์รวม ทางด้านวัฒนธรรม วิถีชีวิต ชาติพันธุ์ สถานที่แหล่งท่องเที่ยวกลุ่มงานฝีมือ ผลิตภัณฑ์ การจัดจำหน่าย การตลาด ของกลุ่มจังหวัด นครชัยบุรินทธ์ในรูปแบบสื่อสิ่งพิมพ์ (ตราสัญลักษณ์ โปสเตอร์ แผ่นพับ) พบว่า ค่าเฉลี่ยความพึงพอใจนักท่องเที่ยวต่อต้นแบบตราสัญลักษณ์ มีระดับความพึงพอใจในระดับ มากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยความพึงพอใจต่อความเหมาะสมสำหรับการใช้งาน 4.73 (SD .617)สีสัน 4.74 (SD .579) มีความสร้างสรรค์ 4.63 ( SD .645) มีความเป็นเอกลักษณ์ 4.78 (SD .595) และมีโอกาสทางการตลาด 4.59 (SD .494) ระดับความพึงพอใจ มากที่สุด ค่าเฉลี่ยความพึงพอใจนักท่องเที่ยวต่อต้นแบบโปสเตอร์ มีระดับความพึงพอใจในระดับ มากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยความพึงพอใจต่อความเหมาะสมสำหรับการใช้งาน 4.78 (SD .578) สีสัน 4.85 (SD .358) มีความสร้างสรรค์ 4.69 (SD .464) มีความเปhนเอกลักษณ์ 4.70 (SD.577) และมีโอกาสทางการตลาด 4.55 (SD .538) ระดับความพึงพอใจ มากที่สุด ค่าเฉลี่ยความพึงพอใจนักท่องเที่ยวต่อต้นแบบแผ่นพับ มีระดับความพึงพอใจในระดับ มากที่สุดโดยมีค่าเฉลี่ยความพึงพอใจต่อความเหมาะสมสำหรับการใช้งาน 4.67 (SD .472) สีสัน 4.76 (SD.429) มีความสร้างสรรค์ 4.78 ( SD .595) มีความเป็นเอกลักษณ์ 4.64 (SD .482) และมีโอกาสทางการตลาด 4.65 (SD .625) ระดับความพึงพอใจ มากที่สุด
คำสำคัญ
Identityอัตลักษณ์Cultural Capitalนครชัยบุรินทร์Co-cultureวัฒนธรรมร่วมNakornchaiborinทุนทางวัฒธรรม
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
คุณค่าอัตลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมปากน้ำโพสู่การประยุกต์เป็นผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น เพื่อเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจและการท่องเที่ยวเชิงศิลปวัฒนธรรม จังหวัดนครสวรรค์
สิรภัทร สิริบรรสพ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ พ.ศ. 2560 ศึกษาและพัฒนาผลิตภัณฑ์จากวัสดุพื้นถิ่นด้วยวัฒนธรรมโนรา เพื่อเพิ่มมูลค่าสู่ระดับสากล ชุมชนวิถีพุทธคลองแดน จังหวัดสงขลา"
สุรภา วงศ์สุวรรณ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร พ.ศ. 2564 การวิจัยเชิงปฏิบัติการเพื่อเพิ่มมูลค่าด้านเศรษฐกิจของสินค้าที่ระลึกอันเกิดจากภูมิปัญญาท้องถิ่น ศิลปะและวัฒนธรรมผ่านแนวคิดบรรษัทภิบาลในเขตพื้นที่จังหวัดบุรีรัมย์
ปรีชา ปาโนรัมย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ พ.ศ. 2559 การสร้างอัตลักษณ์และเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์ผ้าทอย้อมสีจากใบมะยงชิดเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชนนวัตวิถีในจังหวัดสุโขทัยสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์
พัทวัฒน์ สีขาว หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของประเทศ (บพข.) พ.ศ. 2564 การพัฒนาและการจัดการทุนทางวัฒนธรรมด้านการละเล่นท้องถิ่นแบบมีส่วนร่วมของชุมชนดุสิตารามเพื่อเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
ภูสิทธ์ ภูคำชะโนด มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา พ.ศ. 2558 การเพิ่มมูลค่าทุนทางวัฒนธรรมโดยใช้การท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ (ไทยวน-ไทยทรงดำ)เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตประชาชนในพื้นที่ตำบลสมอแข อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก
ศิริพร พันธุลี สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2564 การพัฒนาตราสัญลักษณ์และบรรจุภัณฑ์ผ้าทอพื้นเมือง เสน่ห์วิถีไทยเฉพาะถิ่น เพื่อส่งเสริมภาพลักษณ์จังหวัดศรีสะเกษ
จันทนา อินสระ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา พ.ศ. 2563 นวัตวิถีรักษ์ถิ่น: การสืบค้นประวัติศาสตร์วัฒนธรรมและประเพณีท้องถิ่น
ยุทธนา ปราณีต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2563 การมีส่วนร่วมในการส่งเสริมวัฒนธรรมท้องถิ่นในจังหวัดชายแดนใต้อย่างยั่งยืน:กรณีศึกษาการแสดงมะโย่ง อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี
เชษฐา มุหะหมัด กรมส่งเสริมวัฒนธรรม พ.ศ. 2559 โครงการศึกษาเพื่อเพิ่มมูลค่าภูมิปัญญาพื้นถิ่นหัตถกรรมผ้าและเครื่องแต่งกายชาติพันธุ์แม่ฮ่องสอน
กันทนา ใจสุวรรณ สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2565