การใช้สารพลาสติไซเซอร์เพื่อปรับปรุงคุณสมบัติของพลาสติกย่อยสลายได้จากโปรตีนที่ละลายน้ำของเนื้อปลา

บทคัดย่อ

ทดลองทำฟิล์มโปรตีนที่ละลายน้ำของเนื้อปลาโดยแปรชนิดและปริมาณของสารพลาสติไซเซอร์ที่ใช้ผสมทั้งหมด 13 สูตร ได้แก่ กลีเซอรอล (G50) กรดโอเลอิก (O50) พอลิเอทิลีนไกลคอล (PE50) กลีเซอรอลผสมกรดโอเลอิก (G25O25) กลีเซอรอลผสมพอลิเอทิลีนไกลคอล (G25PE25) กลีเซอรอลผสมกรดสเตียริก (G25S25) กลีเซอรอลผสมกรดปาล์มิติก (G25PA25) กรดโอเลอิกผสมกรดสเตียริก (O25S25) กรดโอเลอิกผสมกรดปาล์มิติก (O25PA25) กรดโอเลอิกผสมพอลิเอทิลีนไกลคอล (O25PE25) พอลิเอทิลีนไกลคอลผสมกรดสเตียริก (PE25S25) พอลิเอทิลีนไกลคอลผสมกรดปาล์มิติก (PE25PA25) และกรดสเตียริกผสมกรด ปาล์มิติก (S25PA25) ในอัตราส่วนโปรตีนที่ละลายน้ำของเนื้อปลา:พลาสติไซเซอร์เท่ากับ 1:1 โดยน้ำหนัก โดยถ้าใช้พลาสติไซเซอร์ 2 ชนิดผสมกันจะผสมกันในอัตราส่วน 1:1 ผลการทดลองพบว่า ฟิล์ม O50 มีความต้านทานแรงดึงสูงที่สุดเท่ากับ 34.30?3.68 เมกกะปาสคาล และฟิล์ม G50 มีความต้านทานแรงดึงต่ำที่สุดเท่ากับ 2.15?0.41 เมกกะปาสคาล ส่วนร้อยละการยืดตัวเมื่อขาดสูงที่สุด พบในฟิล์ม G25O25 และ O25PE25 เท่ากับ 42.57?8.96 และ 37.07?12.66 ตามลำดับ ในด้านการซึมผ่านได้ของไอน้ำ ฟิล์ม O50 และฟิล์ม O25PA25 มีการซึมผ่านได้ของไอน้ำต่ำที่สุด เท่ากับ 0.35?0.05 x10-12 และ 0.61?0.09 x10-12 กรัม เมตรต่อตารางเมตร วินาที ปาสคาล นอกจากนั้น ฟิล์ม O50 มีคุณสมบัติการซึมผ่านของออกซิเจนต่ำที่สุดเท่ากับ 138.84?10.87 กรัม มิลลิเมตรต่อตารางเมตร วัน กิโลปาสคาล ด้านการยับยั้งเชื้อ พบว่า ฟิล์มทุกตัวอย่างไม่สามารถยับยั้งเชื้อ E.coli ได้ แต่ฟิล์ม O25PA25 เท่านั้นที่มีฤทธิ์ยับยั้งเชื้อ S.aureus เมื่อนำฟิล์ม O25 และ O25PE25 มาทดลองเก็บรักษาปลากะตักทอดกรอบโดยเปรียบเทียบกับฟิล์มพอลิโพรพิลีน (PP) และตัวอย่างควบคุม พบว่า ปลากะตักทอดกรอบที่ปิดด้วยฟิล์ม O50 ไม่พบค่าเปอร์ออกไซด์ตลอด 12 สัปดาห์ ซึ่งดีกว่าทุกตัวอย่าง แต่ปริมาณ TBA ไม่แตกต่างกัน ส่วนค่าความกรอบ ปลากะตักทอดกรอบที่ปิดด้วยฟิล์ม O50 O25PE25 และ PP มีความกรอบมากกว่าตัวอย่างควบคุม (P<0.05)

คำสำคัญ