โครงสร้างที่เหมาะสมเพื่อลดความสูญเสียจากการกัดกร่อนสำหรับอาคารในที่ราบลุ่มภาคกลางและสถาปัตยกรรมบนน่านน้ำ กรณีศึกษา : สถาปัตยกรรมต้นแบบและโครงสร้างของอาคารหอสมุดประชาชนและห้องประชุม

บทคัดย่อ

เมื่อมีการขยายการใช้ที่ดินในการอยู่อาศัยและทำกินตามความเจริญของเศรษฐกิจ เกิดการกีด ขวางเส้นทางเดินของน้ำที่จะไหลลงสู่ทะเล น้ำจึงไหลเข้าท่วมที่ราบลุ่ม และจะขังอยู่เป็นเวลานาน เช่น ในจังหวัดนครสวรรค์ สิงห์บุรี ลพบุรี อ่างทองและพระนดรศรีอยุธยา และกรุงเทพมหานครเป็นต้น นำ ความสูญเสียมาสู่อาคารอยู่อาศัย โรงงานอุตลาหกรรม เรือกลวนไร่น่าอย่างประมวลค่ามิได้ ก่อให้เกิด ปัญหาการกัดเซาะและการกัดกร่อนโครงสร้างอาคาร ที่ทำให้สูญเสียความแข็งแรงและอาจจะนำไปสู่ การวิบัติของโครงสร้างอาคารได้ การหาทางแก้ไขและป้องกันเพื่อลดทอนหรือหยุดยั้งความสูญเสีย ดังกล่าวจึงเป็น เป้าหมายหลักของงานศึกษาวิจัยชิ้นนี้ โดยจะมุ่งเน้นไปในการออกแบบสถาปตยกรรมที่ สามารถตั้งอยู่อย่างยั่งยืน และประลบกับความสูญเสียนัอยที่สุด จังหวัดพระนครหรือยุขยาเป็นเมืองหลวมกำ กัดขึ้นขึ้นเมื่อปี พ.ศ.ศ.1853 ทั้งอยู่ทางที่ธของ กรุมทพมหานคร ฟางออกไป ประมาถน 75 กิโลแพร ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมกโลกโลกโลกไมปี พ.ศ. ประสบปัญหาน้ำท่วมเนืองๆ และที่หนักที่สุดคือเมื่อปี พ.ศ.2554 ในเดือนตุลาคม ซึ่งร่องรอยของความ สูญเสียยังเห็นได้ ยังขาดกาบูรณปฏิสังขรณ์ เป็นที่น่าวิตกว่าภัยพิบัติอาจจะหวนกลับมาอีกในปีต่อๆไป ส่วนหนึ่งของความสูญเสียที่บันทึกได้ก็คือการมาและไปอย่างรวดเร็วของลายน้ำที่ท่วม และการบริหาร จัดการที่ไม่ถูกวิธีในเวลาที่รีบเร่งนั่นเอง ในจังหวัดพระนดรศรีอยุธยานั้น มีอาคารทางสัญลักษณ์ของ ความเป็นเมืองหลวงเก่าเป็นจำนวนมาก แต่ทว่าการจัดการทางการออกแบบทางสถาปตยกรรมที่ไม่ทันสมัยทำให้เกิดความล้มเหลวอันเป็นผลให้อายุการใช้งานนั้นถดถอยลงเป็นลำดับ ความสูญเสียที่เกิด ขึ้นกับอาคารน้อยใหญ่รวมถึงอาคารทางประวัติศาสตร์ด้วย โรงงานอุตสาหกรรม 500 โรง เสียและ พนักงานอีกประมาณ 100,000 คนในปี 2554 ทางรถไฟลายเหนือวิ่งจากกรุงเทพฯถึงเชียงไหม่และฝาน สถานีบางปะอิน จังหวัดพระนครตรีอยุธยาถูกตัดขาด ทำให้การขนส่งชะงักและการรถไฟแห่งประเทศ ไทย สูญเสียรายได้ไปมากกว่า 76.7 ล้านบาท(รายได้ประชาชาติ) ระหว่างเดือน กันยายน ถึง ตุลาดม 2554 ศูนย์วิจัยกสิกรไทยประเมินว่าความสูญเสียทั้งสิ้นตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ถึงเดือนธันวาคมในปีนั้น จะอยู่ระหว่าง 75,000 ถึง 113,000 ล้านบาท (รายได้ประชาชาติ) แต่สำหรับภาคการเกษตรนั้น อัตรา ความสูญเสียมีคำเท่ากับ 20.000 ถึง 30,000 ล้านบาท (รายได้ประชาติ) งานวิจัยชิ้นนี้มุ่งที่จะนำเสนอวิธีการออกแบบทางสถาปตย์-วิศวกรรมชมชนขององเพื่อ หลีกเลี่ยงความสูญเสียดังกล่าวให้มากที่สุด และสามารถใช้เป็นต้นแบบสำหรับการออกแบบอาคารใน น่านน้ำหรือเหนือน่านน้ำที่มีประสิทธิภาพต่อไป งานวิจัยนี้เสนอแนวทางไหม่ของการจัดการผังประธาน และการออกแบบอาคารชนิดที่มีศักยภาพลามารถนำมาใช้เสริมหรือทดแทนวิธีการออกแบบดั้งเดิม การ ประยุกต์ศาสตร์ต่างๆที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีป้องกันความสูญเสียจากการกัดกร่อนเพื่อทำให้เกิด "สถาปัตยกรรมเหนือน่านน้ำ" หรือ "architecture on the waterfront" ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมขึ้น และ ลามารถเผยแพร่แนวทางเหล่านี้ให้ใช้กันอย่างกว้างขวางต่อไป ในต่างประเทศนั้น ที่ราบลุ่มทะเลสาบ Tonle Saะ ในกันพรา ก็ประสบบบญหามานานช่น เมื่อเรานีระดับน้ำขึ้นมในรถอบปีประมารม 10 ถึง 12 ผมตรอดอดออคมา แต่ปรากราเอัมวันวันวันกักันกัน ปรากฏการณ์เช่นนี้ มีการปรับตัวและชีวิตความเป็นอยู่ โดยไม่ต้องอพยพหนีหรือทิ้งถิ่นฐานเท่าใดนัก การบันทึกมูลคำความสูญเสียไม่มีเป็นที่แน่ชัด แต่ทว่าในพื้นที่อื่นๆโดยทั่วไปยังมีความพยายามที่จะ หาวิธีป้องกันความเสียหายโดยการสกัดกั้นทางเดินของน้ำอยู่ ทั้งๆที่เป็นที่ตระหนักดีว่ามักไม่ได้ผล แต่ การให้ความรู้เรื่องของอุทกศาสตร์ก็ดี และการเดือนภัยให้ทันกับเหตุการณ์ก็ดี และการออกแบบอาคารที่ มีคุณลักษณะที่เหมาะสมนับเป็นเรื่องที่สำคัญกว่าอย่างไรก็ดีทางมหานครเช่น นิวยอร์ก ชิคาโก และฮ่องกง ก็ได้แผ่ขยายพื้นที่ดินลงไปในน่านน้ำ แล้ว ในขณะที่เมืองเก่าแก่เช่น เนเธอร์แลนด์นั้นก็ยังคงยึดนโยบายดั้งเดิม คือการใช้คันเขื่อนกั้นน้ำและ สำรางระบายน้ำโดยใช้กังหันลมเป็นต้นต้นตอของพลังงานอยู่ ดังนั้นการที่จะเลาะแสวงหาพื้นที่ขนาดใหญ่ ในอันที่จะสร้างโปรเจ็ดขนาดใหญ่ เช่น ท่าอากาศยานได้นั้น ก็เป็นงานที่หนักหน่วง หลายครั้งก็ต้อง ดำเนินกุศโลบายของการถมทะเล เช่นในประเทศญี่ปุ่น แม้จะสิ้นเปลืองงบประมาณสักเพียงใดก็ต้องยอม และยังตัองนัยมรับการซ่อมเชนที่ดินอนไหมก็ตการกรรรรยกไม่ต่ำกว่ารับมะ 25 ของ ระดับการถมปฐมภูมิก็ตาม อาคารที่สร้างริมทะเลที่จะสามารถคงทนอยู่อย่างถาวรนั้นจะต้องสิ้นเปลืองงบประมาณมาก อีกทั้งยังมีค่าเสื่อมของวัสดุที่เสี่ยงจากการกัดกร่อนอีกด้วย งานเช่นที่กล่าวมานี้ กลายเป็นประเด็นที่ยิ่งใหญ่ ที่เป็นความบันดาลใจให้คิดออกแบบอาคารบนนำนน้ำร่วมสมัย (Architectural waterfront design )ในงานวิจัยนี้ คณะผู้วิจัยจได้น่าเสนอการมกัญหาดังกล่าวด้อยวิธีการออดแบบทางสถางตถกรมที่เหมารม ลามารถตั้งอยู่ในสภาวะวิกฤติทางอุทกศาสตร์ ให้ประโยชน์ด้านการใช้ลอย มีบรรยากาศและสภาวะ แวดร้อมพิเทษ ชนิด "พถาป้ตยกรมเหนือน่านน้ำ ได้ปันอย่างที่ มีการประยุกข์ไรวัมมุมทัมทันทัน เคลือบโครงสร้างของอาคารในส่วนที่เสี่ยงต่อการกัดกร่อน ทำให้สามารถที่จะดาดหมายอายุการใช้งาน ของโครงสร้างอาคารชนิดนี้ได้ ประหยัดงบประมาณที่จะต้องทำการซ่อมบำรุงในแต่ละปี อีกทั้งทั้งยัง สามารถมีอัตลักษณีที่เหมาะสมในอันที่จะเป็น "ฬถาปตกรรมเหนือน่านานน้ำ" ได้อย่างกากาหากภูมิ วิธีการดำเนินการวิจัยได้ดำเนินไปไปขั้นตอนหลักดังคือ 1. สืบค้นข้อมูล อัตราการกัดกร่อนของโครงสร้างและวัสดุเสริมกำลังและข้อมูลอัตราการกัดกร่อน จากห้องปฏิบัติการทดลองเพื่อทำการศึกษาอายุการใช้งานของโครงสร้างอาคาร จากการทดลองที่ ต่อเมื่อเราทั้งมศปี พ.2552 ตัวยการชุ่มเช่อยู่ในหาระลาย นํ้าจืด น้ำกรอย ปละน้ำเต็นได้วยใช้เวลาาา สังภาพละบันทึกการปลี่ยนสภาพเป็นจะมะระรระรู้ใช้ข้าใช้มีแดะการที่จะทุบทำลายแห่งทศดผมที่แช่นที่นมมมมม อยู่ครบระยะเวลาประมาณ 36 เดือนเพื่อนำมาวิเตรระห์ความเสียหายในเหล็กเสริม 2.สืบคันข้อมูล และสถิติน้ำท่วมในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา 3.วิเคราะห์ข้อมูลที่ได้รับจากการทดลองที่คาดว่าจะจำลองสภาพความสูญเสียของโครงสร้างจากผลการทดลองในข้อ 1. 4. ดำเนินการออกแบบอาคารและโครงสร้างอาคารในเป้าหมาย 5. นำเสนอรูปแบบของสถาป้ตยกรรมชนิดที่จมน้ำแต่เพียงบางส่วน เสนอแนะการปกป้องพิทักษ์ โครมสร้างที่ทรุนละรมท้ายการพ่อพิมทานผิวที่ย่อมหลมให้ แบบบพพรแอกหารกหาหาหากากาเหวา สถาปนิกและผู้ออกแบบในวงการที่เกี่ยวข้องต่อไป