การย้ายถิ่นกลับมาตุภูมิ " ความสำเร็จหรือความล้มเหลว" : กรณีศึกษาผู้ย้ายถิ่นชาวไทยเชื้อสายมลายูจากประเทศมาเลเซีย
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
ในจังหวัดชายแดนภาคใต้มีกระแสการย้ายถิ่นแรงงานไทยเชื้อสายมลายูเข้าไปทำงานในประเทศมาเลเซียเป็นจำนวนมาก การตัดสินใจย้ายถิ่นแรงงานเป็นการลงทุนในทุนมนุษย์ ดังนั้น การย้ายถิ่นแรงงานกลับย่อมทำให้ผู้ย้ายถิ่นแรงงานกลับมีทุนมนุษย์ ทุนการเงิน และทุนทางสังคมที่มีคุณค่าและมีประโยชน์ต่อจังหวัดชายแดนภาคใต้ ในการศึกษาครั้งนี้ ต้องการศึกษาสาเหตุ และผลลัพธ์ของการย้ายถิ่นแรงงานกลับในจังหวัดชายแดนภาคใต้ของแรงงานไทยเชื้อสายมลายูที่เข้าไปทำงานในตลาดแรงงานของประเทศมาเลเซีย ในการนี้ พบว่า แรงงานย้ายถิ่นกลับมี 2 ลักษณะ คือ การย้ายถิ่นแรงงานกลับแบบบังคับอันเนื่องมาจากสถานการณ์โรคระบาดโควิด 19 และการย้ายถิ่นแรงงานกลับแบบสมัครใจ ในการนี้ การย้ายถิ่นแรงงานกลับแบบบังคับนั้น มีสาเหตุมาจากสถานการณ์โรคระบาดโควิด 19 ในประเทศมาเลเซีย ในขณะที่ การย้ายถิ่นแรงงานกลับแบบสมัครใจ มีเหตุผลที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของผู้ย้ายถิ่นแรงงาน และปัญหาสุขภาพกายและจิตใจของผู้ย้ายถิ่นแรงงาน ผู้ย้ายถิ่นแรงงานสามารถพัฒนาทักษะความสามารถจากการย้ายถิ่นแรงงานเข้าไปทำงานในตลาดแรงงานของประเทศมาเลเซีย การย้ายถิ่นแรงงานในประเทศมาเลเซีย จึงทำให้ผู้ย้ายถิ่นแรงงานกลับได้รับทุนมนุษย์ ทุนการเงิน และทุนทางสังคมที่มีคุณค่าและมีประโยชน์ต่อผู้ย้ายถิ่นแรงงานกลับในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ส่งผลทำให้ครอบครัวของผู้ย้ายถิ่นแรงงานมีระดับฐานะและชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น อย่างไรก็ดี สาเหตุของการย้ายถิ่นแรงงานกลับของแต่ละปัจเจกบุคคลมีความแตกต่างกัน สาเหตุของการย้ายถิ่นแรงงานกลับไม่ได้มีเหตุผลใดเหตุผลหนึ่งของการตัดสินใจย้ายถิ่นแรงงานกลับ นอกจากนี้ ผู้ย้ายถิ่นแรงงานกลับแบบบังคับมีแบบแผนการย้ายถิ่นแรงงานกลับเข้าไปทำงานในประเทศมาเลเซียใหม่อีกครั้ง