Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2560

คุณสมบัติเคมีและศักยภาพในการเป็นอาหารของผลไม้พื้นเมืองจังหวัดสุรินทร์

กรุณรัตน์ สกุลนามรัตน์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน พ.ศ. 2560

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณค่าทางโภชนาการ สารประกอบฟีนอลิก (สารประกอบฟีนอลิกรวม (TP) สารประกอบฟลาโวนอยด์ (TF) สารประกอบโพรแอนโทไซยานิดิน (TPro) แอนโทไซยานิน) วิตามิน แร่ธาตุ ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ และฤทธิ์ต้านเชื้อจุลินทรีย์ก่อโรค ของผลไม้พื้นเมืองจำนวน 5 ชนิด ได้แก่ เดือยไก่ (Madhuca thorelii (Dubard) H.J.Lam) ตะคร้อ (Schleichera oleosa (Lour.) Oken.) บักผีผ่วน (Uvaria rufa Bl.) มะหวด (Lepisanthes rubiginosa (Roxb.) Leenh.) และหมากยาง (Willughbeia edulis Roxb.) รวมทั้งหม่อน (Morus alba Linn.) ซึ่งเป็นตัวอย่างควบคุม โดยเดือยไก่มีปริมาณ TP มากที่สุด (7,891.62 ± 185.77 mg GA E/g DW) หมากยางมีปริมาณ TF มากที่สุด (569.20 ± 8.39 mg Cat E/g DW) และมะหวดมีปริมาณ TPro สูงที่สุด (758.96 ±11.4 mg Cat E/g DW) ในขณะที่การวิเคราะห์ปริมาณ TP ด้วยเทคนิค HPLC พบว่ามะหวดมีปริมาณ TP มากที่สุด เดือยไก่มีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระสูงที่สุดวัดด้วยวิธี FRAP (336.5 ± 11.62 µmol Fe+2/g DW) และ DPPH (EC50 of 0.024?0.001 mg/ml) ในขณะที่มะหวดมีค่า ORAC (157.22 ± 19.2 µg T E/g DW) มากที่สุด ผลไม้ทั้ง 5 ชนิด มีคุณค่าทางโภชนาการ วิตามิน และแร่ธาตุ ที่สำคัญ การศึกษาฤทธิ์ต้านเชื้อจุลินทรีย์ก่อโรค พบกว่า บักผีผ่วน และตะคร้อ มีฤทธิ์ยับยั้งเชื้อ Klebsiella pneumoniae 1867 (-), Staphylococcus epidermidis 518, Staphyloccus aureus 188, Escherichia coli 117 และ Salmonella typhimurium ในระดับปานกลาง จากข้อมูลของปริมาณแร่ธาตุที่พบในผลไม้ทั้ง 5 ชนิด ได้แก่แร่ธาตุหลัก (แมกนีเซียม, โพแทสเซียม, ฟอสฟอรัส, แคลเซียม) และแร่ธาตุที่พบในปริมาณเล็กน้อย (สังกะสี, เหล็ก, เซเลเนียม, โซเดียม, แมงกานีส, คอปเปอร์) ส่งผลให้ผลไม้เหล่านี้มีศักยภาพใกล้เคียงกับผักและผลไม้ที่มีจำหน่ายและบริโภคทั่วไป ดังนั้นผลไม้ที่อุดมด้วยแร่ธาตุและสารต้านอนุมูลอิสระจึงมีศักยภาพในการเป็นแหล่งอาหารเพื่อสุขภาพของผู้บริโภค

คำสำคัญ

Antimicrobialฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระPhenolic compoundสารประกอบฟีนอลสารประกอบฟลาโวนอยด์ผลไม้พื้นเมืองฤทธิ์ต้านเชื้อจุลินทรีย์antoixidationflavoniod compoundnative fruitswild edible fruitsผลไม้ป่าที่กินได้

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

สารต้านออกซิเดชันและคุณค่าทางโภชนาการของผลไม้ไทย

ทัศนีย์ ลิ้มสุวรรณ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2552

การพัฒนาสารสกัดจากสมุนไพรด้วยรังสีแกมม่าเพื่อน่าไปประยุกต์ใช้เป็นอาหารเสริมเพื่อสุขภาพ

ปาริยา ณ นคร สถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2564

การประเมินสารพฤกษเคมีและกิจกรรมการเป็นสารต้านอนุมูลอิสระในผลไม้พื้นเมืองบางชนิดของไทย

ทินน์ พรหมโชติ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี พ.ศ. 2558

โครงการสารกาบา และกรดอะมิโนอื่นๆในผลไม้ไทย

รุจิรา ดีวัฒนวงศ์ สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2555

การศึกษาคุณค่าทางอาหาร และปริมาณกรดไขมันไม่อิ่มตัวสูงของไดอะตอม(Chaetoceros sp.) และสาหร่ายน้ำเค็มขนาดเล็ก (Isochrysis sp., Chlorella sp., Tetraselmis sp.) ที่เพาะเลี้ยงภายใต้สภาวะที่มีความเข้มแสง และปริมาณไนโตรเจนต่างกัน

บุปผา จงพัฒน์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2553

ผลของน้ำผลไม้ไทย กล้วย ฝรั่ง มะม่วง มะละกอ มังคุด และสับปะรด ต่อสมรรถนะของเอนไซม์ไซโตโครม พี 450

กนกวรรณ จารุกำจร มหาวิทยาลัยขอนแก่น พ.ศ. 2555

Antioxidant activity and total phenolic content of some indigenous fruits of Bangladesh

พ.ศ. 2559

คุณค่าโภชนาการของผลไม้ไทยเพื่อสุขภาพและมูลค่าเพิ่ม

รัชนี คงคาฉุยฉาย สถาบันโภชนาการ มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2552

ฤทธิ์ทางชีวเคมีของสารสกัดจากเปลือกและผลของผลไม้ที่มีสีเข้ม

นายพงศธร ธรรมถนอม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2559

การเพิ่มมูลค่าของสินค้าทางเกษตรโดยเทคโนโลยีทางเภสัชกรรม

ศิริพร โอโกโนกิ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2554