การออกแบบชุดอุปกรณ์ป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อโรคและละอองยาจากการใช้เครื่องพ่นยาแบบฝอยละอองให้กับผู้ป่วยในห้องพยาบาลฉุกเฉินของโรงพยาบาลชุมชน
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
ในการวิจัยครั้งนี้รู้จัยได้กำหนดขอบเขตของการวิจัย เป็นการจัยการวัยประยุทด์ (Appried research) เพื่อออกแบบ ปรับปรุงและสร้างชุดอุปกรณ์ป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อโรคและยา จาก การใช้เครื่องพ่นยาแบบฝอยละอองให้กับผู้ป่วย ในห้องพยาบาลฉุกเฉินของโรงพยาบาลป้าแดด จังหวัด เชียงรายที่มีความพร้อมและมีสภาพทางกายภาพของห้อง ER พร้อมที่จะเป็นโรงพยาบาลต้นแบบ จาก การที่ผู้วิจัยได้เลือกใช้โรงพยาบาลป่าแดด จังหวัดเชียงราย เป็นที่สำหรับการพัฒนาปรับปรุงในการ ออกแบบชุดอุปกรณ์ป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อโรคและยา จากการใช้เครื่องพ่นยาแบบฝอยออง ให้กับผู้ป่วยในห้องพยาบาลฉุกเฉินของโรงพยาบาลชุมชน ซึ่งจากข้อมูลของที่นี่พบว่า จะใช้พื้นที่หรือจุด พ่นยาจะอยู่ภายในห้อง ER ส่วนใหญ่ โดยที่ไม่สามารถควบคุมการฟังกระจายของละอองฝ่อยได้ ใช้เวลา พ่นในแต่ละครั้ง ๑๕ นาที ที่สำคัญเจ้าหน้าที่จะไม่ทราบว่าคนไข้ที่มาพ่นยาในห้องเป็นโรคที่สามารถติดต่อ จากทางเดินหายใจ และเจ้าหน้าที่ในห้องฉุกเฉินก็รู้ว่าว่ามีความเสี่ยงในการสูดดมละอองฝ่อยของยาที่ฟุ้ง กระจายออกมา ถึงแม้จะยังไม่เคยมีอุบัติการณ์เกี่ยวกับการเจ็บป่วยเนื่องจากการพ่นยา ซึ่งจำนวนคนไข้ ที่มารับการพ่นยาเฉลี่ย ๑๐๐ คน/เดือน ข้อดีที่พบของห้องคือ เป็นห้องโล่งมีขนาด กว้าง ๑๒ ม ยาว ๑๐ ม. สูง ๓ ม. ไม่มีระบบปรับอากาศ ขนาดเหมาะสมกับการให้บริการผู้ป่วย ๓ เตียง มีพัดลมระบายอากาศ ติดตั้งบริเวณหัวเตียงรักษาผู้ป่วย ทั้ง ๓ เตียง วิธีการศึกษาวิจัย โดยเริ่มจากการสำรวจสภาพปัญหา แล้วนำปัญหาต่างๆมาทำศึกษาเพื่อการ แก้ไข จากนั้นจึงทำการออกแบบระบบต่างๆที่เป็นปัจจัยสำคัญของห้อง ER เพื่อให้มีการไหลของละออง ฝอยจากเครื่องพ่นยาทิ้งออกไปนอกห้องโดยเฉพาะในพื้นที่เสี่ยงโดยรอบจุดพ่นยารัศมี ๑ เมตร ผู้วิจัยได้ใช้ หลักการของเครื่องดูดควันในห้องครัวมาใช้เป็นแนวทาง และใช้เครื่องดูดควันที่มีขนาดแรงดูดที่เหมาะสม ตามการคำนวณออกแบบมาใช้เป็นชุดอุปกรณ์ป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อโรคและยา ติดตั้งระบบตรง บริเวณผนังห้อง ER เพื่อให้ดูดอากาศออกไปข้างนอกห้อง ผ่านท่อที่มีแสง UV เพื่อฆ่าเชื้อโรคแล้วระบาย ทิ้งไปบนหลังคาของห้อง ผลจากการออกแบบและทำการปรับปรุง ในขณะเปิดระบบพบว่าตรงจุดพ่นยามีความเร็วของลม หรืออากาศที่วิ่งมายังหน้าเครื่องเพื่อดูดทิ้งออกไปจากห้องสูงสุดที่ ๐.๓๕ ก1s/s ที่สามารถทำให้โอระเหย หรือละอองฝอยที่ออกมาจากเครื่องพ่นยาถูกดูดทิ้งไปได้ในรัศมี ๑ เมตรจากตัวเครื่อง , ระดับเสียงอยู่ ระหว่าง ๖๕- ๗๘ dB , ปริมาณฝุ่นและอนุภาคขนาด ๑๕ um ภายในห้องจะลดลงอย่างมาก