การวิเคราะห์การเคลื่อนที่ของกลไกจำลองการเตะแบบมวยไทย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์การเคลื่อนที่ ของกลไกจำลองการเตะของนักมวยไทย รวมถึงทักษะทักษะพื้นฐานมวยไทยที่ใช้เท้าและเข่า เพื่อใช้สำหรับพัฒนาโปรแกรมการฝึกทักษะพื้นฐานมวยไทย โดยใช้โปรแกรมวิเคราะห์ QTM (Qualisys Track Manager) ในการจับภาพการเคลื่อนไหวและวิเคราะห์ความเร็ว และประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักมวยไทยจากค่ายเกียรติหมู่ 9 จังหวัดบุรีรัมย์ จำนวน 5 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) และนักศึกษาชมรักษ์มวยไทยของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี จำนวน 10 คน ได้รับการเลือกแบบสมัครใจ โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 5 คน คือ กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ในการทดลองได้ใช้การเคลื่อนที่ที่บันทึกและวิเคราะห์จากโปรแกรม QTM และสมรรถนะทางร่างกายของนักมวยไทยเป็นต้นแบบทักษะพื้นฐานมวยไทยที่ใช้ เท้าและเข่า จากนั้นออกแบบโปรแกรมฝึกทักษะพื้นฐานมวยไทยและสมรรถนะทางร่างกายสำหรับกลุ่มทดลอง แล้ววิเคราะห์ความเร็วของทักษะพื้นฐานมวยไทย ของกลุ่มทดลอง กลุ่มควบคุม เทียบกับนักมวยไทย โดยใช้ค่าทางสถิติ ได้แก่ค่าเฉลี่ยเลขคณิต, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและค่าความแตกต่าง ผลการวิจัยพบว่า ผลการวิเคราะห์ความเร็วทักษะพื้นฐานมวยไทย มีความเร็วเฉลี่ยทักษะพื้นฐานของกลุ่มนักมวยไทย ดังนี้ เตะเฉียง ความเร็วเฉลี่ยเท่ากับ 17.15 เมตร/วินาที ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 2.90 ค่าสูงสุดเท่ากับ 21.03 เมตร/วินาที และค่าต่ำสุดเท่ากับ 13.58 เมตร/วินาที ถีบตรง ความเร็วเฉลี่ยเท่ากับ 6.01 เมตร/วินาที ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 1.47 ค่าสูงสุดเท่ากับ 7.93 เมตร/วินาที และค่าต่ำสุดเท่ากับ 4.38 เมตร/วินาที ถีบข้าง ความเร็วเฉลี่ยเท่ากับ 5.28 เมตร/วินาที ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 1.24 ค่าสูงสุดเท่ากับ 7.26 เมตร/วินาที และค่าต่ำสุดเท่ากับ 4.34 เมตร/วินาที เข่าตรงความเร็วเฉลี่ยเท่ากับ 6.29 เมตร/วินาที ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 1.01 ค่าสูงสุดเท่ากับ 7.95 เมตร/วินาที และค่าต่ำสุดเท่ากับ 6.18 เมตร/วินาที เข่าเฉียง ความเร็วเฉลี่ยเท่ากับ 6.42 เมตร/วินาที ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ1.75 ค่าสูงสุดเท่ากับ 8.68 เมตร/วินาที และค่าต่ำสุดเท่ากับ 3.87 เมตร/วินาที เมื่อทำการพัฒนาโปรแกรมการฝึกทักษะพื้นฐานมวยไทยที่มาจากผลการวิเคราะห์โปรแกรม QTM (Qualisys Track Manager) พบว่าความเร็วในทักษะพื้นฐานมวยไทย ระหว่าง 3 กลุ่มที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ กลุ่มควบคุม กลุ่มนักมวยไทยกลุ่มทดลอง กลุ่มทดลอง กลุ่มควบคุม หลังการฝึกซ้อมมวยไทยของกลุ่มนักมวยไทย กลุ่มควบคุม มีทักษะที่จากการทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติพบว่าแตกต่างกัน ได้แก่ เตะเฉียง ถีบตรง ถีบข้าง เข่าตรง และเข่าเฉียง หลังการฝึกซ้อมมวยไทยของกลุ่มนักมวยไทยและกลุ่มทดลอง มีทักษะจากการทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติพบว่า ไม่แตกต่างกัน ได้แก่ เตะเฉียง ถีบตรง ถีบข้าง เข่าตรง และเข่าเฉียง กลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองหลังการฝึกซ้อมมวยไทย มีทักษะที่จากการทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติพบว่าแตกต่างกัน ได้แก่ เตะเฉียง ถีบตรง ถีบข้าง เข่าตรง และเข่าเฉียง

คำสำคัญ