Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2566

การพัฒนาแอพพลิเคชั่นแผนที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์ตอบสนองชีวิตวิถีใหม่หลังวิกฤติโรคระบาดโควิด 19

สุวิชชาน อุ่นอุดม มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม พ.ศ. 2566

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาข้อมูลเชิงนิเวศวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์หลังวิกฤติโรคระบาดโควิด- 19 เพื่อพัฒนาแอพพลิเคชั่นแผนที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์ตอบสนองชีวิตวิถีใหม่หลังวิกฤติโรคระบาดโควิด 19 และศึกษาความเหมาะสมของแอพพลิเคชั่นแผนที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์ตอบสนองชีวิตวิถีใหม่หลังวิกฤติโรคระบาดโควิด กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการครั้งนี้ ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญด้านการท่องเที่ยว จำนาน 5 ท่าน โดยวิธีการสุ่มตัวอย่างเฉพาะเจาะจง (Purposive sampling) ผู้นำชุมชน เจ้าหน้าที่รัฐ ที่ทำหน้าที่ในหน่วยงานเกี่ยวกับการท่องเที่ยว อาทิเช่น สำนักงานท่องเที่ยวจังหวัด สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัด และสำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดเป็นต้น จำนวน 40 ท่าน สุ่มโดยวิธีเฉพาะเจาะจง โดยวิธีการสุ่มตัวอย่างเฉพาะเจาะจง โดยแบ่งเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มเข้าร่วมสัมมนากลุ่ม (Focus group discussion) จำนวน 10 ท่าน และกลุ่มที่ให้ข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ในพื้นที่ท่องเที่ยว จำนวน 30 ท่าน ผู้เชี่ยวชาญด้านการวิจัย จำนวน 3 ท่าน โดยวิธีการสุ่มตัวอย่างเฉพาะเจาะจง ผู้เชี่ยวชาญผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบแอพพลิเคชั่น จำนวน 5 ท่าน โดยวิธีการสุ่มตัวอย่างเฉพาะเจาะจง และผู้ใช้งานแอพพลิเคชั่นแผนที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมอในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์เพื่อตอบสนองชีวิตวิถีใหม่หลังวิกฤติโรคระบาดโควิด 19 จำนวน 150 คน โดยวิธีการสุ่มแบบสะดวก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบวิเคราะห์เอกสาร, แบบสัมภาษณ์, แบบประเมิน และแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยมีดังนี้ 1.1 ความหมายของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรม คือ การท่องเที่ยวที่อาศัยระบบนิเวศทางธรรมชาติและวัฒนธรรมในท้องถิ่นเป็นฐาน โดยการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ เช่น ภูเขา ถ้ำ น้ำตก แม่น้ำ ห้วย หนองคลอง บึง เป็นต้น หรือนิเวศในชุมชน เช่น สวน ไร่ นา และการเพาะปลูก ซึ่งเป็นวิถีชีวิตของชาวบ้าน เป็นส่วนหนึ่งของการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น เช่น การทอผ้า การทำอาหาร การแสดงพื้นบ้าน เป็นต้น รวมถึงแหล่งท่องเที่ยวที่เป็นโบราณสถาน แหล่งท่องเที่ยวที่เกิดจากความเชื่อของคนในพื้นถิ่น เช่น บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ หินเสี่ยทายเป็นต้น 1.2 การท่องเที่ยวหลังจากสถานการณ์โควิด- 19 มีแนวโน้มที่จะดีขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากการสนับสนุนจากทั้งภาครัฐและเอกชน ร่วมฟื้นฟูแหล่งท่องเที่ยวที่ได้รับผลกระทบจากสถานการณ์โรคระบาดโควิด-19 รวมถึงพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวใหม่เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติเข้ามาท่องเที่ยว เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจให้ฟื้นตัวด้วยซอฟพาวเวอร์ โดยเฉพาะทุนทางด้านวัฒนธรรม และทรัพยากรธรรมชาติที่สมบูรณ์ 1.3 สถานที่ท่องเที่ยวที่เข้ากับความหมายของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์ที่รับการคัดเลือกในการพัฒนา แอพพลิเคชั่นแผนที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์เพื่อตอบสนองชีวิตวิถีใหม่หลังวิกฤติโรคระบาดโควิด 19 ประกอบด้วย แหล่งท่องเที่ยว 39 แห่ง ประกอบไปด้วยจังหวัดร้อยเอ็ด 9 แห่งได้แก่ ชุมชนมะอึปราสาทปรางกู่ ชุมชนกู่กาสิงห์ ชุมชนบุ่งเลิศเหนือ ชุมชนบ้านโคกกลาง ชุมชนบ้านขามเปี้ย ชุมชนหวายหลึม แหล่งท่องเที่ยวตำบลหน่อม ชุมชนท่องเที่ยวหญ้าหนอง และ ชุมชนบ้านป่าเม้าเหนือ จังหวัดขอนแก่น 9 แห่ง ได้แก่เจดีย์แก่นนคร พระธาตุขามแก่น เขื่อนอุบลรัตน์ อุทยานแห่งชาติภูผาม่าน หมู่บ้านงูจงอาง หมู่บ้านเต่าเพ็ก ศาลาไหมไทย และ ปราสาทเปลือยน้อย จังหวัดมหาสารคามได้แก่ วัดป่าวังน้ำเย็น ชุมชนบ้านหม้อ ปรางกู่บ้านเขวา สะพานไม้แกดำ วนอุทยานโกสุมพี พระยืนกันทรวิชัย กลองยาววาปี พระธาตุนาดูน และ กู่บัวมาศ และ จังหวัดกาฬสินธุ์ 12 แห่งได้แก่ ชุมชนบ้านเสมาพระธาตุยาคู สวนปัญบุญ ภูปอ ชุมชนวัฒนธรรมภูไทโคกโก่ง ชุมชนวัฒนธรรมภูไทกุดหว้า วัดวังคำบ้านาวี ศูนย์วัฒนธรรมภูไทบ้านโพน ตำบลยลวิถีโนนบุรี ตำบลสหัสขันธ์ สะพานปลาท่าคันโท และ เขื่อนลำปาว 2. แอพพลิเคชั่นแผนที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์เพื่อตอบสนองชีวิตวิถีใหม่หลังวิกฤติโรคระบาดโควิด 19 ถูกออกแบบให้เป็นแอพลิเคชั่นเผยแพร่ความรู้ ดังนั้น องค์ประกอบของแอพลิเคชั่น จึงเน้นการนำเสนอข้อมูลโดยการใช้ภาพแผนที่ท่องเที่ยว เน้นสีสันสบายตา และ ข้อมูลที่ไม่ยาวจนเกินไป ด้านข้อมูลประกอบด้วยข้อมูลของแหล่งท่องเที่ยว กิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรม มาตรการป้องกันโควิด 19 และ ที่ตั้งของแหล่งท่องเที่ยวโดยภาพรวมแอพพลิเคชั่นแผนที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์เพื่อตอบสนองชีวิตวิถีใหม่หลังวิกฤติโรคระบาดโควิด 19 มีความเหมาะสมระดับมากที่สุด (x?= 4.33, S.D = 0.82) เมื่อพิจารณารายด้านจากการประเมินสูงสุดไปต่ำสุดพบว่า ด้านเนื้อหา อยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุด (x?= 4.36, S.D = 0.80) ด้านการออกแบบ อยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุด (x?= 4.34, S.D = 0.80) ด้านการใช้ภาษา อยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุด (x?= 4.29, S.D = 0.81) 3. โดยภาพรวมแอพพลิเคชั่นแผนที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์เพื่อตอบสนองชีวิตวิถีใหม่หลังวิกฤติโรคระบาดโควิด 19 มีความเหมาะสมระดับมากที่สุด (x?= 4.35, S.D = 0.78) เมื่อพิจารณารายด้านจากการประเมินสูงสุดไปต่ำสุดพบว่า ด้านรูปแบบ อยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุด (x?= 4.45, S.D = 0.80) ด้านเนื้อหา อยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุด (x?= 4.33, S.D = 0.79) ด้านการใช้ภาษา อยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุด (x?= 4.30, S.D = 0.77)

คำสำคัญ

Applicationแอพลิเคชั่นการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมแผนที่ท่องเที่ยวEco-cultural TourismTourism maps

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

นวัตกรรมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในบริบทของความปกติใหม่หลังจากการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโควิด 19

อนามัย ดำเนตร สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563

โครงการสำรวจการปรับตัวของชุมชนวิถีใหม่สถานการณ์การระบาดของโรคโควิด-19

ปาจรีย์ ผลประเสริฐ สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2564

การจัดการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ชุมชนข้าวแต๋นเพื่อการอนุรักษ์และสืบสานวิถีชีวิตชุมชนบ้านทุ่งม่านเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง

สนธิญา สุวรรณราช มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง พ.ศ. 2563

การพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนในพื้นที่เขตกันชนของอุทยานแห่งชาติ

พรธวัช เฉลิมวงศ์ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช พ.ศ. 2564

การมีส่วนร่วมของอาสาสมัครสาธารณสุขและชุมชน ในการป้องกันและ เฝ้าระวังโรคติดเชื้อไวรัสโควิด 19 โดยใช้ระบบสารสนเทศทางภูมิศาสตร์

จันทิมา นวะมะวัฒน์ สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.) พ.ศ. 2564

แนวทางการจัดทำแผนแม่บทชุมชนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ผ่านโครงข่ายเชิงพื้นที่และเครือข่ายทางสังคมวัฒนธรรม ตลาดชุมชนริมน้ำลำพญา ลุ่มน้ำนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

ฐปณี รัตนถาวร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ พ.ศ. 2560

ระบบการจัดการตนเองของชุมชนท่องเที่ยวพื้นที่จังหวัดลำปางเพื่อพัฒนาศักยภาพและการรองรับการแพร่ระบาดของโรคอุบัติใหม่ภายใต้รูปแบบปกติใหม่ (New Normal)

ขจรศักดิ์ วงศ์วิราช มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง พ.ศ. 2565

การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวชุมชนไทลื้อ อำเภอปัว จังหวัดน่าน

ผุสดี สายวงศ์ สถาบันวิทยาลัยชุมชน พ.ศ. 2563

โครงการศึกษาวิจัยผลกระทบของการแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19 ต่อการเปลี่ยนแปลงทางลักษณะธรณีสัณฐานชายฝั่ง

ชุติมา บุญฤทธิ์ศรีพงษ์ กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง พ.ศ. 2564

การศึกษาศักยภาพเชิงพื้นที่เพื่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมของชุมชนบุญเรือง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย

ปรัชมาศ ลัญชานนท์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ พ.ศ. 2561